Moeder en zoon onafscheidelijk...

Hallo mensen,



Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.





Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.

Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.



Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.

In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.



Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.

Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.

Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.

En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.



Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.



Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.

Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.

Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.



De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.



Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?

Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....



Wie o wie heeft hier ervaring mee?

Speciale uitleg naar Brown_Eyes:



Wat als moeder tegen je vriendin zegt:



"Nou zoek maar een andere man, want mijn jongen wil dat allemaal niet. Zolang hij en ik goed met elkaar overweg kunnen, blijven wew samen en daar doet niemand wat aan. Als ik zin heb om hem tien keer op een dag te bellen, dan bel ik hem tien keer, en daar verander jij niets aan."



Bovendien belt ze niet alleen op de dag maar ook midden in de nacht om 01:00 of 04:00 of wat dan ook. En dan is er niets aan de hand hoor, maar wil ze hem eraan herinneren dat hij vroeg thuis moet zijn, omdat het gras gemaaid moet worden en de brieven op de post.



Zodra hi hier is, is er altijd wel iets stuk bij haar thuis. Maar als ik daar ben, is er nooit iets.



Nou jij weer.

Even voorde mensen die denken dat ik een koude, oerhollandse, afstandelijke kikker ben en alleen maar loop te zeuren:



WIE past zich nu aan? Nee, ik had dit inderdaad niet hoeven te pikken. Ik had weg kunnen gaan. En dat kan ik nog. In tegendeel, heb IK me erbij neergelegd dat we nooit op mijn manier samen zullen zijn, en daarmee respecteer ik (en pas ik mij dus aan) de ziekelijke relatie tussen een bemoeizuchtige moeder en een zoon die allang opeigen benen had kunnen staan.

Ik zeg ook niet dat hij moet kiezen! Je kan niet kiezen voor de ene of de andere. Maar je hebt wel zoiets als docering en balans. Maar dat is kennelijk teveel gevraagd voor mensen die niet willen snappen wat er staat en die zonder blikken of blozen MIJ een koele kikker noemen... Je zal wel van je eigen situatie uitgaan..?

Star, ja, ik heb het er met hem over gehad. En met zijn moeder ook.

Kijk, zijn moeder is van hart niet gemeen, maar zij bedenkt gewoon allerlei wegen om hem aan zich te binden.



In het begin hebben we hier veel ruzie ver gehad. Maar gaandeweg ben ik rustiger geworden, nu ik inzie dat zij kan zeggen en doen wat ze wil. Zij had hem namelijk verboden nog met mij om te gaan, maar daar hebben we beiden niet naar geluisterd. Dat siert hem in mijn ogen.



Gelukkig geeft hij haar wel weerwoord, maar als puntje bij paaltje komt, vliegt hij voor haar. Niet dat hij voor mij niets doet, hij helpt me overal mee, nog meer zelfs dan in het begin toen alles nog oek en ei was (en zij niet van mijn bestaan wist).