Relaties
alle pijlers
Moeder en zoon onafscheidelijk...
donderdag 18 februari 2010 om 14:33
Hallo mensen,
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
donderdag 18 februari 2010 om 15:33
donderdag 18 februari 2010 om 15:39
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 15:06:
Speciale uitleg naar Brown_Eyes:
Wat als moeder tegen je vriendin zegt:
"Nou zoek maar een andere man, want mijn jongen wil dat allemaal niet. Zolang hij en ik goed met elkaar overweg kunnen, blijven wew samen en daar doet niemand wat aan. Als ik zin heb om hem tien keer op een dag te bellen, dan bel ik hem tien keer, en daar verander jij niets aan."
Bovendien belt ze niet alleen op de dag maar ook midden in de nacht om 01:00 of 04:00 of wat dan ook. En dan is er niets aan de hand hoor, maar wil ze hem eraan herinneren dat hij vroeg thuis moet zijn, omdat het gras gemaaid moet worden en de brieven op de post.
Zodra hi hier is, is er altijd wel iets stuk bij haar thuis. Maar als ik daar ben, is er nooit iets.
Nou jij weer.
Het is dus duidelijk een machtstrijd, dat zie je zelf toch ook wel?
Zo veel moeders zijn bang hun zoon kwijt te raken dat is algemeen bekend, ligt vast niet aan jou persoonlijk.
Speciale uitleg naar Brown_Eyes:
Wat als moeder tegen je vriendin zegt:
"Nou zoek maar een andere man, want mijn jongen wil dat allemaal niet. Zolang hij en ik goed met elkaar overweg kunnen, blijven wew samen en daar doet niemand wat aan. Als ik zin heb om hem tien keer op een dag te bellen, dan bel ik hem tien keer, en daar verander jij niets aan."
Bovendien belt ze niet alleen op de dag maar ook midden in de nacht om 01:00 of 04:00 of wat dan ook. En dan is er niets aan de hand hoor, maar wil ze hem eraan herinneren dat hij vroeg thuis moet zijn, omdat het gras gemaaid moet worden en de brieven op de post.
Zodra hi hier is, is er altijd wel iets stuk bij haar thuis. Maar als ik daar ben, is er nooit iets.
Nou jij weer.
Het is dus duidelijk een machtstrijd, dat zie je zelf toch ook wel?
Zo veel moeders zijn bang hun zoon kwijt te raken dat is algemeen bekend, ligt vast niet aan jou persoonlijk.
donderdag 18 februari 2010 om 15:39
Hm... Als hij alleen maar bij mij ou zijn om mijn dochter, dan kon ie mooi opzouten. Nee, dat doet ie niet. Anders deed ie vast niet zoveel voor me. Dan was ie ook niet vaak alleen met mij op pad.
Hij gaat echt voor ons beiden door het vuur ( alleen.... tja, dat moeder-zoon verhaal dat er aan hangt...)
Hij gaat echt voor ons beiden door het vuur ( alleen.... tja, dat moeder-zoon verhaal dat er aan hangt...)
donderdag 18 februari 2010 om 15:45
quote:Brown_Eyes schreef op 18 februari 2010 @ 15:43:
Trek dan bij hem in dan zijn jullie een compleet gezin en hoeven jullie ook niet zo te touwtrekken om hem.Nee BrowEys, die tijd heb ik gehad. Ik heb 6 jaar lang bij de ouders van mijn ex-man in gewoond (is traditie in Japan), en ik kan je dus vertellen dat dat dingen alleen maar erger maakt.
Trek dan bij hem in dan zijn jullie een compleet gezin en hoeven jullie ook niet zo te touwtrekken om hem.Nee BrowEys, die tijd heb ik gehad. Ik heb 6 jaar lang bij de ouders van mijn ex-man in gewoond (is traditie in Japan), en ik kan je dus vertellen dat dat dingen alleen maar erger maakt.
donderdag 18 februari 2010 om 15:45
Er zijn twee keuzes;
De man + zijn moeder.
De man niet.
In de mate waarop jij dit allemaal beschrijft heb ik het niet meegemaakt. Wel had ik voorheen een überbemoeizuchtige schoonvader die ontzettend veel grenzen over ging en daarvan zelf vond dat hij er het grootste recht op de wereld toe had dat te doen.
Er valt niet echt mee om te gaan. Het enige wat je kunt doen is de tijd die je samen doorbrengt zo leuk mogelijk samen door te brengen. Je vriend ziet geen probleem, dus is het jouw probleem en het is zijn moeder. Hem vragen eens wat afstand te nemen zit er niet in.
Wel kun je er voor kiezen om zelf niet met haar om te gaan, of dat zo veel mogelijk te beperken. Of dat je relatie er veel leuker op maakt kan ik niet voorspellen natuurlijk.
Hoe denk jij daar over?
De man + zijn moeder.
De man niet.
In de mate waarop jij dit allemaal beschrijft heb ik het niet meegemaakt. Wel had ik voorheen een überbemoeizuchtige schoonvader die ontzettend veel grenzen over ging en daarvan zelf vond dat hij er het grootste recht op de wereld toe had dat te doen.
Er valt niet echt mee om te gaan. Het enige wat je kunt doen is de tijd die je samen doorbrengt zo leuk mogelijk samen door te brengen. Je vriend ziet geen probleem, dus is het jouw probleem en het is zijn moeder. Hem vragen eens wat afstand te nemen zit er niet in.
Wel kun je er voor kiezen om zelf niet met haar om te gaan, of dat zo veel mogelijk te beperken. Of dat je relatie er veel leuker op maakt kan ik niet voorspellen natuurlijk.
Hoe denk jij daar over?
donderdag 18 februari 2010 om 15:49
quote:Star schreef op 18 februari 2010 @ 15:44:
Volgens mij neemt die vent je in de maling waar je bij staat en hij komt er nog mee weg ook.Hoe bedoel je dat? Ik weet zeker dat zijn gevoelens voor mij echt zijn. Hij heeft namelijk dingen en moeilijkheden die ik hem ooit gegeven heb, ook niet hoeven te pikken. Maar hier zijn we dan, vier jaar verder. Als je evoeles niet echt zijn, hou je dat echt niet vol.
Volgens mij neemt die vent je in de maling waar je bij staat en hij komt er nog mee weg ook.Hoe bedoel je dat? Ik weet zeker dat zijn gevoelens voor mij echt zijn. Hij heeft namelijk dingen en moeilijkheden die ik hem ooit gegeven heb, ook niet hoeven te pikken. Maar hier zijn we dan, vier jaar verder. Als je evoeles niet echt zijn, hou je dat echt niet vol.
donderdag 18 februari 2010 om 15:55
quote:eleonora schreef op 18 februari 2010 @ 15:45:
Er zijn twee keuzes;
De man + zijn moeder.
De man niet.
In de mate waarop jij dit allemaal beschrijft heb ik het niet meegemaakt. Wel had ik voorheen een überbemoeizuchtige schoonvader die ontzettend veel grenzen over ging en daarvan zelf vond dat hij er het grootste recht op de wereld toe had dat te doen.
Er valt niet echt mee om te gaan. Het enige wat je kunt doen is de tijd die je samen doorbrengt zo leuk mogelijk samen door te brengen. Je vriend ziet geen probleem, dus is het jouw probleem en het is zijn moeder. Hem vragen eens wat afstand te nemen zit er niet in.
Wel kun je er voor kiezen om zelf niet met haar om te gaan, of dat zo veel mogelijk te beperken. Of dat je relatie er veel leuker op maakt kan ik niet voorspellen natuurlijk.
Hoe denk jij daar over?
De keuze om niet met haar om te gaan, had zij zelf al eens voor me gemaakt toen ik woorden met haar had gehad. (dat zijn dus de 3x dat het uit ging.)
Maandenlang mocht ik toen niet meer bij hem thuis komen. Dan begonnen we weer, en dan ging het goed. Maar zodra hij me dan we meenam naar huis, was het slechts een kwestie van tijd tot ze weer met haar snijdende opmerkingen begon.
Nu zijn we weer 2 jaar samen, waarvan ik iets langer als een jaar weer omgang heb met haar. Het gaat vooralsnog goed. Ik hoop dat het zo blijft. Ik neem haar met een korreltje zout als ze weer wat heeft te zeuren. Dan laat ik haar maar en den zij weet niet beter.
Dan geef ik haar gelijk, draai ik me om en geef haar zoon een zoen.
Er zijn twee keuzes;
De man + zijn moeder.
De man niet.
In de mate waarop jij dit allemaal beschrijft heb ik het niet meegemaakt. Wel had ik voorheen een überbemoeizuchtige schoonvader die ontzettend veel grenzen over ging en daarvan zelf vond dat hij er het grootste recht op de wereld toe had dat te doen.
Er valt niet echt mee om te gaan. Het enige wat je kunt doen is de tijd die je samen doorbrengt zo leuk mogelijk samen door te brengen. Je vriend ziet geen probleem, dus is het jouw probleem en het is zijn moeder. Hem vragen eens wat afstand te nemen zit er niet in.
Wel kun je er voor kiezen om zelf niet met haar om te gaan, of dat zo veel mogelijk te beperken. Of dat je relatie er veel leuker op maakt kan ik niet voorspellen natuurlijk.
Hoe denk jij daar over?
De keuze om niet met haar om te gaan, had zij zelf al eens voor me gemaakt toen ik woorden met haar had gehad. (dat zijn dus de 3x dat het uit ging.)
Maandenlang mocht ik toen niet meer bij hem thuis komen. Dan begonnen we weer, en dan ging het goed. Maar zodra hij me dan we meenam naar huis, was het slechts een kwestie van tijd tot ze weer met haar snijdende opmerkingen begon.
Nu zijn we weer 2 jaar samen, waarvan ik iets langer als een jaar weer omgang heb met haar. Het gaat vooralsnog goed. Ik hoop dat het zo blijft. Ik neem haar met een korreltje zout als ze weer wat heeft te zeuren. Dan laat ik haar maar en den zij weet niet beter.
Dan geef ik haar gelijk, draai ik me om en geef haar zoon een zoen.
donderdag 18 februari 2010 om 15:58
quote:Star schreef op 18 februari 2010 @ 15:51:
Ik bedoel dat hij het wel best vindt zoals het is en jammer voor jou dat jij dat niet vindt, want je doet er toch niets aan.
Zo denk ik dat hij het ziet.
Dat denk ik ook...
Hij heeft met wat 'dingen' van jou gedeald in het verleden...dus genoeg 'credits' verdiend dat het niet meer dan 'normaal' is dat jij dit nu blijkbaar 'pikt'?
Hij weet dat jij deze situatie waarschijnlijk daardoor niet op de spits gaat drijven...je moppert steeds wel, maar verder gebeurt er weinig.
Ik bedoel dat hij het wel best vindt zoals het is en jammer voor jou dat jij dat niet vindt, want je doet er toch niets aan.
Zo denk ik dat hij het ziet.
Dat denk ik ook...
Hij heeft met wat 'dingen' van jou gedeald in het verleden...dus genoeg 'credits' verdiend dat het niet meer dan 'normaal' is dat jij dit nu blijkbaar 'pikt'?
Hij weet dat jij deze situatie waarschijnlijk daardoor niet op de spits gaat drijven...je moppert steeds wel, maar verder gebeurt er weinig.
donderdag 18 februari 2010 om 15:59
quote:Brown_Eyes schreef op 18 februari 2010 @ 15:47:
Hoeft niet per definitie, dat weet je zelf ook wel.
Is dit een Nederlandse man trouwens?Nee hoeft niet per definitie, maar in dit geval lijkt me dat duidelijk. En ja, is een Nederlander.quote:Star schreef op 18 februari 2010 @ 15:51:
Ik bedoel dat hij het wel best vindt zoals het is en jammer voor jou dat jij dat niet vindt, want je doet er toch niets aan.
Zo denk ik dat hij het ziet.
Hoeft niet per definitie, dat weet je zelf ook wel.
Is dit een Nederlandse man trouwens?Nee hoeft niet per definitie, maar in dit geval lijkt me dat duidelijk. En ja, is een Nederlander.quote:Star schreef op 18 februari 2010 @ 15:51:
Ik bedoel dat hij het wel best vindt zoals het is en jammer voor jou dat jij dat niet vindt, want je doet er toch niets aan.
Zo denk ik dat hij het ziet.
donderdag 18 februari 2010 om 16:01
WhynotMe, ik heb deze situatie van heel dichtbij meegemaakt.
Mijn beste(platonische) vriend, was met zijn moeder getrouwd.
Zijn vader, heeft hem op zijn sterfbed laten beloven, altijd voor Moeke te zorgen, nou en moeke wist zich wel raad met de situatie.
Haar 3 andere kinderen, heeft zij met haar onmogelijke karakter de deur uitgetreiterd,(nooit meer iets van vernomen), en mijn vriend was haar nieuwe man.
:puke: :puke:
Nogmaals wij waren slechts vrienden en buren!
Een paar voorbeelden:
Zijn auto verstoppen, na het werk om bij mij een borrel te komen halen, als moeke belde, was hij nog ah werk.
Bij mij voetbal kijken, thuis niet gewenst, en bij een "thriller", voor het penaltyschieten naar huis te gaan.
Heb gezegd, met 2uur weer thuis!
Zaterdagavond, als hij kwam, zei ik, neem je moeke maar mee,(deed hem een plezier daar mee).
Moeke zei om 23.30, "kom jong, maak je glaasje leeg, we gaan".
t Jong was toen 48 he!
Zondagmiddag samen uit rijden,en uit eten.
Samen op vakantie, en naar de pedicure.
Hun protheses samen in 1 bakje.
Kortom, WALGELIJK.
Ik kan boekdelen schrijven.
En het was nog maar een vriend.
1 keer heeft hij een relatie gehad in de 25 jaar dat wij vrienden zijn, moeke heeft het vet verpest.
Nu is zij dood,96 jaar, geworden, altijd ziek geweest, maar niet heus. En mijn vriend, heeft een hele leuke meid ontmoet, waar hij heel gelukkig mee is.
Hij is nu 62.
Kortom, meis, denk goed na over je toekomst, en die van je dochter.
Je bent gek op deze vent, maar jij verdient een 1ste plaats.
En bij dit soort
mannen, moet je, je ernstig afvragen, of, zolang hun moeke nog leeft,je dit zal krijgen.
Het is zelfs geen gedeelde 1ste plaats.
Sterkte
Oh ja vergeten:, moeke staat bij zoon op dressoir, 4 fotoos erbij, en 's avonds 2 pitjes.Dat wilde ze zo graag.
Mijn beste(platonische) vriend, was met zijn moeder getrouwd.
Zijn vader, heeft hem op zijn sterfbed laten beloven, altijd voor Moeke te zorgen, nou en moeke wist zich wel raad met de situatie.
Haar 3 andere kinderen, heeft zij met haar onmogelijke karakter de deur uitgetreiterd,(nooit meer iets van vernomen), en mijn vriend was haar nieuwe man.
:puke: :puke:
Nogmaals wij waren slechts vrienden en buren!
Een paar voorbeelden:
Zijn auto verstoppen, na het werk om bij mij een borrel te komen halen, als moeke belde, was hij nog ah werk.
Bij mij voetbal kijken, thuis niet gewenst, en bij een "thriller", voor het penaltyschieten naar huis te gaan.
Heb gezegd, met 2uur weer thuis!
Zaterdagavond, als hij kwam, zei ik, neem je moeke maar mee,(deed hem een plezier daar mee).
Moeke zei om 23.30, "kom jong, maak je glaasje leeg, we gaan".
t Jong was toen 48 he!
Zondagmiddag samen uit rijden,en uit eten.
Samen op vakantie, en naar de pedicure.
Hun protheses samen in 1 bakje.
Kortom, WALGELIJK.
Ik kan boekdelen schrijven.
En het was nog maar een vriend.
1 keer heeft hij een relatie gehad in de 25 jaar dat wij vrienden zijn, moeke heeft het vet verpest.
Nu is zij dood,96 jaar, geworden, altijd ziek geweest, maar niet heus. En mijn vriend, heeft een hele leuke meid ontmoet, waar hij heel gelukkig mee is.
Hij is nu 62.
Kortom, meis, denk goed na over je toekomst, en die van je dochter.
Je bent gek op deze vent, maar jij verdient een 1ste plaats.
En bij dit soort
mannen, moet je, je ernstig afvragen, of, zolang hun moeke nog leeft,je dit zal krijgen.
Het is zelfs geen gedeelde 1ste plaats.
Sterkte
Oh ja vergeten:, moeke staat bij zoon op dressoir, 4 fotoos erbij, en 's avonds 2 pitjes.Dat wilde ze zo graag.
Age is mind over matter, if you don\'t mind is doesn\'t matter
donderdag 18 februari 2010 om 16:01
Is dit dan ook een Japanse man met dito moeder? Oh nee, een Hollandse sneuerd lees ik al.
En verder: veel geluk met deze meneer. Jij schijnt er niks aan te willen doen, toont niet veel ruggengraat. Met jammeren kom je niets verder en met uitvluchten voor deze toch zo lieve man die ook heul erg veel voor je doet als zijn moesje hem tenminste om 04.00 's nachts niet nodig heeft ook niet.
Wat verwacht je dan van ons? Steun? Herkenning?
En verder: veel geluk met deze meneer. Jij schijnt er niks aan te willen doen, toont niet veel ruggengraat. Met jammeren kom je niets verder en met uitvluchten voor deze toch zo lieve man die ook heul erg veel voor je doet als zijn moesje hem tenminste om 04.00 's nachts niet nodig heeft ook niet.
Wat verwacht je dan van ons? Steun? Herkenning?