Relaties
alle pijlers
Moeder en zoon onafscheidelijk...
donderdag 18 februari 2010 om 14:33
Hallo mensen,
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
donderdag 18 februari 2010 om 16:40
quote:Zizia schreef op 18 februari 2010 @ 16:35:
[...]
Ben ik de enige die dit een beetje raar vind?
Misschien een heel naar iets om over te beginnen, en misschien lees ik het anders dat je bedoeld, maar waarom beschrijf je jezelf als alleenstaand terwijl je een relatie hebt met deze man?
Alleenstaand als in: alleen in huis met mijn dochter. Alleenstaand wil niet zeggen dat je single bent. Dat is heel wat anders. Dan had er gestaan: single moeder met een kind van 13. Lijkt me duidelijk genoeg wat er staat.
Ik zorg voor mezelf en mijn dochter, heb geen man in huis die de kost verdient en/of die mij financieel bijstaat.
[...]
Ben ik de enige die dit een beetje raar vind?
Misschien een heel naar iets om over te beginnen, en misschien lees ik het anders dat je bedoeld, maar waarom beschrijf je jezelf als alleenstaand terwijl je een relatie hebt met deze man?
Alleenstaand als in: alleen in huis met mijn dochter. Alleenstaand wil niet zeggen dat je single bent. Dat is heel wat anders. Dan had er gestaan: single moeder met een kind van 13. Lijkt me duidelijk genoeg wat er staat.
Ik zorg voor mezelf en mijn dochter, heb geen man in huis die de kost verdient en/of die mij financieel bijstaat.
donderdag 18 februari 2010 om 16:43
quote:iris1969 schreef op 18 februari 2010 @ 16:35:
Waarom blijven veel vrouwen toch eindeloos lang een kikker kussen in de hoop dat hij ooit in een prins verandert?
Nou, idd.
Een man die zo'n ziekelijk ongezonde relatie met zijn moeder heeft(zij mag geen nieuwe man, hij geen vrouw... ), die is toch ver-schrik-ke-lijk onaantrekkelijk. Hoeveel goede eigenschappen dan ook(die heb ik overigens nog niet gelezen), dat weegt toch niet op tegen die enorme berg nadelen?
Waarom blijven veel vrouwen toch eindeloos lang een kikker kussen in de hoop dat hij ooit in een prins verandert?
Nou, idd.
Een man die zo'n ziekelijk ongezonde relatie met zijn moeder heeft(zij mag geen nieuwe man, hij geen vrouw... ), die is toch ver-schrik-ke-lijk onaantrekkelijk. Hoeveel goede eigenschappen dan ook(die heb ik overigens nog niet gelezen), dat weegt toch niet op tegen die enorme berg nadelen?
donderdag 18 februari 2010 om 16:43
donderdag 18 februari 2010 om 16:47
Wij, dus broers en zussen, zouden ook nooit mijn moeder of vader alleen laten wonen mocht een van hen overlijden.
Maar dit vind ik toch wel hele andere koek.
TO, ik heb jaaaaaaaren geleden een soortgelijke situatie gehad.
Alleen woonde deze jongeman niet bij zijn ouders,omdat ze in het buitenland woonden.
Maar iedere beslissing in zijn leven moest eerst goedgekeurd worden door mama ( hij was ook enige zoon) en zonder haar goedkeuren kon hij de beslissing niet nemen.
Onze relatie keurde zij af, dus hij durfde niet 100% voor mij te gaan.
Als ik er terug aan denk dan krijg ik gewoon de rillingen en ben ik blij dat het niets geworden is.
Ik denk dat je 2 optie's hebt:
Je bij de situatie zoals deze is neerleggen.
Voor je zelf en dus zonder hem kiezen.
Hij gaat niet veranderen of wel ineens met jou samenwonen of zich minder van zijn moeder aantrekken ( gewoontes van 44 jaar leer je niet zo snel af).
Maar dit vind ik toch wel hele andere koek.
TO, ik heb jaaaaaaaren geleden een soortgelijke situatie gehad.
Alleen woonde deze jongeman niet bij zijn ouders,omdat ze in het buitenland woonden.
Maar iedere beslissing in zijn leven moest eerst goedgekeurd worden door mama ( hij was ook enige zoon) en zonder haar goedkeuren kon hij de beslissing niet nemen.
Onze relatie keurde zij af, dus hij durfde niet 100% voor mij te gaan.
Als ik er terug aan denk dan krijg ik gewoon de rillingen en ben ik blij dat het niets geworden is.
Ik denk dat je 2 optie's hebt:
Je bij de situatie zoals deze is neerleggen.
Voor je zelf en dus zonder hem kiezen.
Hij gaat niet veranderen of wel ineens met jou samenwonen of zich minder van zijn moeder aantrekken ( gewoontes van 44 jaar leer je niet zo snel af).
donderdag 18 februari 2010 om 16:49
quote:Zizia schreef op 18 februari 2010 @ 16:35:
[...]
Ben ik de enige die dit een beetje raar vind?
Misschien een heel naar iets om over te beginnen, en misschien lees ik het anders dat je bedoeld, maar waarom beschrijf je jezelf als alleenstaand terwijl je een relatie hebt met deze man?Nee hoor, ik vind dit ook een beetje raar (en dat is nog zacht uitgedrukt)...
[...]
Ben ik de enige die dit een beetje raar vind?
Misschien een heel naar iets om over te beginnen, en misschien lees ik het anders dat je bedoeld, maar waarom beschrijf je jezelf als alleenstaand terwijl je een relatie hebt met deze man?Nee hoor, ik vind dit ook een beetje raar (en dat is nog zacht uitgedrukt)...
donderdag 18 februari 2010 om 16:50
quote:Brown_Eyes schreef op 18 februari 2010 @ 16:35:
[...]
Niet persoonlijk over je dochter, maar het feit dat hij zich wel mag opofferen en jij dat niet doet. Notabene een kind waar hij geen bloedband mee heeft en je weet dat er weinig mannen zijn die daar op zitten te wachten, maar zijn eigen moeder kan met andere woorden de pot op.Dit is ongelofelijk..... jij LEEST niet!! Er staat: IK HEB ME BIJ DE SITATIE NEERGELEGD. Met andere woorden: LAAT HEM LEKKER BIJ ZIJN MOEDER WONEN! Offer ik dan niet genoeg op??? IK ben het die avond aan avond alleen thuis zit, wetende dat hij met zijn moeder dan steevast gezellig aan de thee zit. Als ik geluk heb, zie ik hem 2x per week een paar uurtjes. Als ik heel veel guk heb, maken we er een weekend van, en af en toe blijft hij zelfs een nachtje slapen.
Wat wil jij nou toch horen ? Dat ik geen leuke relatie verdien, zonder mezelf het reservewiel te voelen af en toe?
[...]
Niet persoonlijk over je dochter, maar het feit dat hij zich wel mag opofferen en jij dat niet doet. Notabene een kind waar hij geen bloedband mee heeft en je weet dat er weinig mannen zijn die daar op zitten te wachten, maar zijn eigen moeder kan met andere woorden de pot op.Dit is ongelofelijk..... jij LEEST niet!! Er staat: IK HEB ME BIJ DE SITATIE NEERGELEGD. Met andere woorden: LAAT HEM LEKKER BIJ ZIJN MOEDER WONEN! Offer ik dan niet genoeg op??? IK ben het die avond aan avond alleen thuis zit, wetende dat hij met zijn moeder dan steevast gezellig aan de thee zit. Als ik geluk heb, zie ik hem 2x per week een paar uurtjes. Als ik heel veel guk heb, maken we er een weekend van, en af en toe blijft hij zelfs een nachtje slapen.
Wat wil jij nou toch horen ? Dat ik geen leuke relatie verdien, zonder mezelf het reservewiel te voelen af en toe?
donderdag 18 februari 2010 om 16:52
In jouw optiek, bosaapje.
Geloof me, dat is typisch Westers en zelfs daar is het niet bij iedereen zo.
Laat iedereen lekker in zijn waarde, als jij je kind met 18 de deur uit doet hoeft een ander dat niet te doen. (die vinden dat juist abnormaal)
En nee ik vind de situatie echt niet ziek (weet ff niet wie het vroeg) Wellicht ongemakkelijk, maar niet ziek.
Geloof me, dat is typisch Westers en zelfs daar is het niet bij iedereen zo.
Laat iedereen lekker in zijn waarde, als jij je kind met 18 de deur uit doet hoeft een ander dat niet te doen. (die vinden dat juist abnormaal)
En nee ik vind de situatie echt niet ziek (weet ff niet wie het vroeg) Wellicht ongemakkelijk, maar niet ziek.
donderdag 18 februari 2010 om 16:52
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 16:50:
[...]
Dit is ongelofelijk..... jij LEEST niet!! Er staat: IK HEB ME BIJ DE SITATIE NEERGELEGD. Met andere woorden: LAAT HEM LEKKER BIJ ZIJN MOEDER WONEN! Offer ik dan niet genoeg op??? IK ben het die avond aan avond alleen thuis zit, wetende dat hij met zijn moeder dan steevast gezellig aan de thee zit. Als ik geluk heb, zie ik hem 2x per week een paar uurtjes. Als ik heel veel guk heb, maken we er een weekend van, en af en toe blijft hij zelfs een nachtje slapen.
Wat wil jij nou toch horen ? Dat ik geen leuke relatie verdien, zonder mezelf het reservewiel te voelen af en toe?Dit zou voor mij zo'n enorme afknapper zijn...verschrikkelijk! Hij komt op mij echt over als een kneusje die niet onder moeders (beklemmende?) vleugels vandaan wil/durft...
[...]
Dit is ongelofelijk..... jij LEEST niet!! Er staat: IK HEB ME BIJ DE SITATIE NEERGELEGD. Met andere woorden: LAAT HEM LEKKER BIJ ZIJN MOEDER WONEN! Offer ik dan niet genoeg op??? IK ben het die avond aan avond alleen thuis zit, wetende dat hij met zijn moeder dan steevast gezellig aan de thee zit. Als ik geluk heb, zie ik hem 2x per week een paar uurtjes. Als ik heel veel guk heb, maken we er een weekend van, en af en toe blijft hij zelfs een nachtje slapen.
Wat wil jij nou toch horen ? Dat ik geen leuke relatie verdien, zonder mezelf het reservewiel te voelen af en toe?Dit zou voor mij zo'n enorme afknapper zijn...verschrikkelijk! Hij komt op mij echt over als een kneusje die niet onder moeders (beklemmende?) vleugels vandaan wil/durft...
donderdag 18 februari 2010 om 16:53
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 16:50:
[...]
Dit is ongelofelijk..... jij LEEST niet!! Er staat: IK HEB ME BIJ DE SITATIE NEERGELEGD. Met andere woorden: LAAT HEM LEKKER BIJ ZIJN MOEDER WONEN! Offer ik dan niet genoeg op??? IK ben het die avond aan avond alleen thuis zit, wetende dat hij met zijn moeder dan steevast gezellig aan de thee zit. Als ik geluk heb, zie ik hem 2x per week een paar uurtjes. Als ik heel veel guk heb, maken we er een weekend van, en af en toe blijft hij zelfs een nachtje slapen.
Wat wil jij nou toch horen ? Dat ik geen leuke relatie verdien, zonder mezelf het reservewiel te voelen af en toe?
Dan nog snap ik niet wat je nu wilt, blijkbaar zijn er weinig die dit meemaken op het forum. Of heb je dat nog niet door??
Je verdient wel een leuke relatie, maar wel iemand die dezelfde gedachten heeft. Anders werkt het zoals je duidelijk ziet, niet he?
[...]
Dit is ongelofelijk..... jij LEEST niet!! Er staat: IK HEB ME BIJ DE SITATIE NEERGELEGD. Met andere woorden: LAAT HEM LEKKER BIJ ZIJN MOEDER WONEN! Offer ik dan niet genoeg op??? IK ben het die avond aan avond alleen thuis zit, wetende dat hij met zijn moeder dan steevast gezellig aan de thee zit. Als ik geluk heb, zie ik hem 2x per week een paar uurtjes. Als ik heel veel guk heb, maken we er een weekend van, en af en toe blijft hij zelfs een nachtje slapen.
Wat wil jij nou toch horen ? Dat ik geen leuke relatie verdien, zonder mezelf het reservewiel te voelen af en toe?
Dan nog snap ik niet wat je nu wilt, blijkbaar zijn er weinig die dit meemaken op het forum. Of heb je dat nog niet door??
Je verdient wel een leuke relatie, maar wel iemand die dezelfde gedachten heeft. Anders werkt het zoals je duidelijk ziet, niet he?
donderdag 18 februari 2010 om 16:54
quote:Brown_Eyes schreef op 18 februari 2010 @ 16:53:
[...]
Dan nog snap ik niet wat je nu wilt, blijkbaar zijn er weinig die dit meemaken op het forum. Of heb je dat nog niet door??
Je verdient wel een leuke relatie, maar wel iemand die dezelfde gedachten heeft. Anders werkt het zoals je duidelijk ziet, niet he?Blijkbaar is het dus wel een abnormale situatie...
[...]
Dan nog snap ik niet wat je nu wilt, blijkbaar zijn er weinig die dit meemaken op het forum. Of heb je dat nog niet door??
Je verdient wel een leuke relatie, maar wel iemand die dezelfde gedachten heeft. Anders werkt het zoals je duidelijk ziet, niet he?Blijkbaar is het dus wel een abnormale situatie...
donderdag 18 februari 2010 om 16:54
Brown_Eyes, ik kom zelf uit een cultuur waarbij schoondochters bij de schoonouders intrekken.
De ouderen werden tot hun dood verzorgd door de schoondochters en zonen.
Maar ik vind deze situatie, zoals TO deze beschrijft, toch van een heel ander kaliber.
Ik denk wel dat:
Of ze legt zich neer bij de situatie en accepteert deze
Of ze kiest voor het leven wat zij wil en voor een man die dezelfde levensvisie zoals zij erop na houdt.
De ouderen werden tot hun dood verzorgd door de schoondochters en zonen.
Maar ik vind deze situatie, zoals TO deze beschrijft, toch van een heel ander kaliber.
Ik denk wel dat:
Of ze legt zich neer bij de situatie en accepteert deze
Of ze kiest voor het leven wat zij wil en voor een man die dezelfde levensvisie zoals zij erop na houdt.
donderdag 18 februari 2010 om 16:54
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 16:37:
[...]
Ik vind dat je gelijk hebt. Maar die keuze had zij al gemaakt voor me, en er was ook geen discussie mogelijk. (wat zij in haar kop heeft, heeft ze niet in haar kont en daar kan zelfs haar zoon over meepraten, die vind haar daar ook strontirritant in.)
Zelfs al had ik gewild, zij liet mij geen keus want ze wilde me niet meer om de deur heen hebben, zoals ze zei.
En het plan voor mezelf heb ik inderdaad getrokken. Zodra ik merk dat het niet lekker begint te lopen, maak ik me uit de voeten en zet de relatie met haar weer op een zeer lage pit dan. Dit heb ik uiteraard ook bespoken met mijn vriend.
Ik snap dat je schoonmoeder in het verleden die keuze maakte maar het gaat nu even over de toekomst wat mij betreft.
Je geeft aan graag door te willen met je vriend en ik denk dat je, als je dat echt wilt, een plan moet hebben voor jezelf over wat voor jou aanvaardbaar is.
De relatie tussen je vriend en zijn moeder is uitzonderlijk, zo extreem als jij beschrijft ken ik ze niet. Mijn ex-schoonvader was ontzettend dominant, manipulerend en onberekenbaar maar ik woonde wel samen met zijn zoon en mijn ex wilde niet met zijn vader samenwonen bijvoorbeeld. Ik kwam wel op de tweede plaats in veel gevallen en voor de vader kwam ik in het hele orkest niet eens voor.
Dat tiende viool spelen was ik op een gegeven moment zat en ik besloot om niet meer met mijn ex mee te gaan als hij naar zijn vader toe ging. Hij was dan alleen met zijn zoon bezig, ik zat er al jaren voor spek en bonen bij, dat wilde ik niet meer.
Die beslissing om niet meer mee te gaan en me dus ook niet meer te ergeren aan de manier waarop vader en zoon met elkaar omgingen was mijn eigen beslissing. Niet die van mijn ex of zijn vader. Dat gaf me in ieder geval het gevoel dat ik zelf ook nog iets te bepalen had.
Jouw vriend doet dingen die hij van zijn moeder niet 'mag' lees ik uit je verhaal. Hij doet het toch en rebelleert dus tegen haar op zijn 44ste. Jij wordt gedoogd maar alleen zo lang als zijn moeder geen reden ziet om je uit haar huis te gooien. Een ongezonde situatie waaraan je jezelf en je kind niet bloot zou moeten willen stellen.
Neem dus zélf beslissingen als het gaat om het contact wat jíj en je dochter hebben met zijn moeder. Laat dat niet aan hem over.
Zelfs als het zou betekenen dat je hem dan minder gaat zien denk ik dat je je als volwassen mens niet zó zou moeten laten overheersen door de moeder van je vriend. En dat houdt alleen op als jij zegt dat genoeg genoeg is. Voor hem kun je niet beslissen, voor jezelf wel.
Hoe moeilijk ook, als jij voor jezelf bepaald hebt dat je de man wil behouden, dan hoort de moeder daar helaas voor jou dubbel en dwars bij. Je bent gelukkig geen 18 meer en hoeft je dus niet alles zo maar te laten wel gevallen. Beperk het contact dus, ook zonder dat er een conflict is geweest, tot een minimum. Meer dan je ergeren en je verbazen doe je toch niet.
[...]
Ik vind dat je gelijk hebt. Maar die keuze had zij al gemaakt voor me, en er was ook geen discussie mogelijk. (wat zij in haar kop heeft, heeft ze niet in haar kont en daar kan zelfs haar zoon over meepraten, die vind haar daar ook strontirritant in.)
Zelfs al had ik gewild, zij liet mij geen keus want ze wilde me niet meer om de deur heen hebben, zoals ze zei.
En het plan voor mezelf heb ik inderdaad getrokken. Zodra ik merk dat het niet lekker begint te lopen, maak ik me uit de voeten en zet de relatie met haar weer op een zeer lage pit dan. Dit heb ik uiteraard ook bespoken met mijn vriend.
Ik snap dat je schoonmoeder in het verleden die keuze maakte maar het gaat nu even over de toekomst wat mij betreft.
Je geeft aan graag door te willen met je vriend en ik denk dat je, als je dat echt wilt, een plan moet hebben voor jezelf over wat voor jou aanvaardbaar is.
De relatie tussen je vriend en zijn moeder is uitzonderlijk, zo extreem als jij beschrijft ken ik ze niet. Mijn ex-schoonvader was ontzettend dominant, manipulerend en onberekenbaar maar ik woonde wel samen met zijn zoon en mijn ex wilde niet met zijn vader samenwonen bijvoorbeeld. Ik kwam wel op de tweede plaats in veel gevallen en voor de vader kwam ik in het hele orkest niet eens voor.
Dat tiende viool spelen was ik op een gegeven moment zat en ik besloot om niet meer met mijn ex mee te gaan als hij naar zijn vader toe ging. Hij was dan alleen met zijn zoon bezig, ik zat er al jaren voor spek en bonen bij, dat wilde ik niet meer.
Die beslissing om niet meer mee te gaan en me dus ook niet meer te ergeren aan de manier waarop vader en zoon met elkaar omgingen was mijn eigen beslissing. Niet die van mijn ex of zijn vader. Dat gaf me in ieder geval het gevoel dat ik zelf ook nog iets te bepalen had.
Jouw vriend doet dingen die hij van zijn moeder niet 'mag' lees ik uit je verhaal. Hij doet het toch en rebelleert dus tegen haar op zijn 44ste. Jij wordt gedoogd maar alleen zo lang als zijn moeder geen reden ziet om je uit haar huis te gooien. Een ongezonde situatie waaraan je jezelf en je kind niet bloot zou moeten willen stellen.
Neem dus zélf beslissingen als het gaat om het contact wat jíj en je dochter hebben met zijn moeder. Laat dat niet aan hem over.
Zelfs als het zou betekenen dat je hem dan minder gaat zien denk ik dat je je als volwassen mens niet zó zou moeten laten overheersen door de moeder van je vriend. En dat houdt alleen op als jij zegt dat genoeg genoeg is. Voor hem kun je niet beslissen, voor jezelf wel.
Hoe moeilijk ook, als jij voor jezelf bepaald hebt dat je de man wil behouden, dan hoort de moeder daar helaas voor jou dubbel en dwars bij. Je bent gelukkig geen 18 meer en hoeft je dus niet alles zo maar te laten wel gevallen. Beperk het contact dus, ook zonder dat er een conflict is geweest, tot een minimum. Meer dan je ergeren en je verbazen doe je toch niet.
donderdag 18 februari 2010 om 16:56
donderdag 18 februari 2010 om 16:57
quote:jackie23 schreef op 18 februari 2010 @ 16:49:
[...]
Nee hoor, ik vind dit ook een beetje raar (en dat is nog zacht uitgedrukt)...
Nou als het jullie gelukkig maakt, zal ik mijn zin dan maar even herformuleren:
Ik ben een vrouw van 37 jaar, ik woon alleen met mijn dochter en ik heb een vriend van 44 jaar, die samenwoont met zijn moeder. Ik ben dus NIET single, maar ik woon WEL alleen met mijn kind en dus ben ik wettelijk en fiscaal een alleenstaande moeder.
Hoe moeilijk kan het zijn....
[...]
Nee hoor, ik vind dit ook een beetje raar (en dat is nog zacht uitgedrukt)...
Nou als het jullie gelukkig maakt, zal ik mijn zin dan maar even herformuleren:
Ik ben een vrouw van 37 jaar, ik woon alleen met mijn dochter en ik heb een vriend van 44 jaar, die samenwoont met zijn moeder. Ik ben dus NIET single, maar ik woon WEL alleen met mijn kind en dus ben ik wettelijk en fiscaal een alleenstaande moeder.
Hoe moeilijk kan het zijn....
donderdag 18 februari 2010 om 17:01
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 16:50:
[...]
Dit is ongelofelijk..... jij LEEST niet!! Er staat: IK HEB ME BIJ DE SITATIE NEERGELEGD. Met andere woorden: LAAT HEM LEKKER BIJ ZIJN MOEDER WONEN! Offer ik dan niet genoeg op??? IK ben het die avond aan avond alleen thuis zit, wetende dat hij met zijn moeder dan steevast gezellig aan de thee zit. Als ik geluk heb, zie ik hem 2x per week een paar uurtjes. Als ik heel veel guk heb, maken we er een weekend van, en af en toe blijft hij zelfs een nachtje slapen.
Wat wil jij nou toch horen ? Dat ik geen leuke relatie verdien, zonder mezelf het reservewiel te voelen af en toe?
Blijf kalm meid. Er is er maar één die aan het zieken is en dat is BE, voor de rest krijg je veel nuttige reacties.
Je bent geen slachtoffer. Over 'verdienen' hebben we het dus niet. Je kiest voor de man en bij deze man hoort een moeder. Daar kun je niet omheen.
Dat wil niet zeggen dat je álles maar moet accepteren.
Vraag je je nooit af of deze relatie wel echt leuk gaat worden ooit?
Wat als deze moeder overlijdt? Dan zul je je handen vol hebben aan wat dat teweeg brengt bij je vriend.
[...]
Dit is ongelofelijk..... jij LEEST niet!! Er staat: IK HEB ME BIJ DE SITATIE NEERGELEGD. Met andere woorden: LAAT HEM LEKKER BIJ ZIJN MOEDER WONEN! Offer ik dan niet genoeg op??? IK ben het die avond aan avond alleen thuis zit, wetende dat hij met zijn moeder dan steevast gezellig aan de thee zit. Als ik geluk heb, zie ik hem 2x per week een paar uurtjes. Als ik heel veel guk heb, maken we er een weekend van, en af en toe blijft hij zelfs een nachtje slapen.
Wat wil jij nou toch horen ? Dat ik geen leuke relatie verdien, zonder mezelf het reservewiel te voelen af en toe?
Blijf kalm meid. Er is er maar één die aan het zieken is en dat is BE, voor de rest krijg je veel nuttige reacties.
Je bent geen slachtoffer. Over 'verdienen' hebben we het dus niet. Je kiest voor de man en bij deze man hoort een moeder. Daar kun je niet omheen.
Dat wil niet zeggen dat je álles maar moet accepteren.
Vraag je je nooit af of deze relatie wel echt leuk gaat worden ooit?
Wat als deze moeder overlijdt? Dan zul je je handen vol hebben aan wat dat teweeg brengt bij je vriend.
donderdag 18 februari 2010 om 17:02
donderdag 18 februari 2010 om 17:04
quote:eleonora schreef op 18 februari 2010 @ 17:01:
[...]
Vraag je je nooit af of deze relatie wel echt leuk gaat worden ooit?
Wat als deze moeder overlijdt? Dan zul je je handen vol hebben aan wat dat teweeg brengt bij je vriend.Dat zei ik in mijn eerste reactie ook al. Iemand die zo vergroeid is met zijn moeder, die zal het na haar overlijden verschrikkelijk moeilijk krijgen. En het is nog maar de vraag hoe hij daar geestelijk uit komt. Hij komt nu al niet bepaald sterk over.
[...]
Vraag je je nooit af of deze relatie wel echt leuk gaat worden ooit?
Wat als deze moeder overlijdt? Dan zul je je handen vol hebben aan wat dat teweeg brengt bij je vriend.Dat zei ik in mijn eerste reactie ook al. Iemand die zo vergroeid is met zijn moeder, die zal het na haar overlijden verschrikkelijk moeilijk krijgen. En het is nog maar de vraag hoe hij daar geestelijk uit komt. Hij komt nu al niet bepaald sterk over.