Relaties
alle pijlers
Moeder en zoon onafscheidelijk...
donderdag 18 februari 2010 om 14:33
Hallo mensen,
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
donderdag 18 februari 2010 om 16:02
quote:jufdoortje schreef op 18 februari 2010 @ 15:58:
[...]
Dat denk ik ook...
Hij heeft met wat 'dingen' van jou gedeald in het verleden...dus genoeg 'credits' verdiend dat het niet meer dan 'normaal' is dat jij dit nu blijkbaar 'pikt'?
Hij weet dat jij deze situatie waarschijnlijk daardoor niet op de spits gaat drijven...je moppert steeds wel, maar verder gebeurt er weinig.Auw.... Zou dat het dan zijn?
[...]
Dat denk ik ook...
Hij heeft met wat 'dingen' van jou gedeald in het verleden...dus genoeg 'credits' verdiend dat het niet meer dan 'normaal' is dat jij dit nu blijkbaar 'pikt'?
Hij weet dat jij deze situatie waarschijnlijk daardoor niet op de spits gaat drijven...je moppert steeds wel, maar verder gebeurt er weinig.Auw.... Zou dat het dan zijn?
donderdag 18 februari 2010 om 16:05
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 16:02:
[...]
Auw.... Zou dat het dan zijn?
Maar aan de andere kant denk ik dan ook wel weer:
Hij zal het wel een moeilijke positie vinden, want anders hadden we er niet zoveel ruzie en gesprekken over gehad... En hadden we wellicht samen gewoond.
Als ik in een moeilijke positie zit, zou ik het ook vreselijk vinden als mijn dierbaren me ermee lieten zitten.
Dus wie ben ik om weg te lopen? Je gaat door dik en dun toch?
[...]
Auw.... Zou dat het dan zijn?
Maar aan de andere kant denk ik dan ook wel weer:
Hij zal het wel een moeilijke positie vinden, want anders hadden we er niet zoveel ruzie en gesprekken over gehad... En hadden we wellicht samen gewoond.
Als ik in een moeilijke positie zit, zou ik het ook vreselijk vinden als mijn dierbaren me ermee lieten zitten.
Dus wie ben ik om weg te lopen? Je gaat door dik en dun toch?
donderdag 18 februari 2010 om 16:07
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 16:05:
[...]
Maar aan de andere kant denk ik dan ook wel weer:
Hij zal het wel een moeilijke positie vinden, want anders hadden we er niet zoveel ruzie en gesprekken over gehad... En hadden we wellicht samen gewoond.
Als ik in een moeilijke positie zit, zou ik het ook vreselijk vinden als mijn dierbaren me ermee lieten zitten.
Dus wie ben ik om weg te lopen? Je gaat door dik en dun toch?
Het is nog altijd zijn eigen keuze om zijn leven met zijn moeder op deze manier in te richten en jou zo te (laten) behandelen.
Door dik en dun. Geldt dat dan ook niet voor hem?
[...]
Maar aan de andere kant denk ik dan ook wel weer:
Hij zal het wel een moeilijke positie vinden, want anders hadden we er niet zoveel ruzie en gesprekken over gehad... En hadden we wellicht samen gewoond.
Als ik in een moeilijke positie zit, zou ik het ook vreselijk vinden als mijn dierbaren me ermee lieten zitten.
Dus wie ben ik om weg te lopen? Je gaat door dik en dun toch?
Het is nog altijd zijn eigen keuze om zijn leven met zijn moeder op deze manier in te richten en jou zo te (laten) behandelen.
Door dik en dun. Geldt dat dan ook niet voor hem?
donderdag 18 februari 2010 om 16:14
quote:luna1 schreef op 18 februari 2010 @ 16:07:
[...]
Het is nog altijd zijn eigen keuze om zijn leven met zijn moeder op deze manier in te richten en jou zo te (laten) behandelen.
Door dik en dun. Geldt dat dan ook niet voor hem?Ik heb het gevoel dat hij ons allebei probeert te behagen. Alleen, de verhoudingen heb ik wat moeite mee. Ik had het liever andersom gezien. Ik weet dat het niet gaat gebeuren, dus probeer ik een tussenweg te vinden.
[...]
Het is nog altijd zijn eigen keuze om zijn leven met zijn moeder op deze manier in te richten en jou zo te (laten) behandelen.
Door dik en dun. Geldt dat dan ook niet voor hem?Ik heb het gevoel dat hij ons allebei probeert te behagen. Alleen, de verhoudingen heb ik wat moeite mee. Ik had het liever andersom gezien. Ik weet dat het niet gaat gebeuren, dus probeer ik een tussenweg te vinden.
donderdag 18 februari 2010 om 16:17
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 15:55:
[...]
De keuze om niet met haar om te gaan, had zij zelf al eens voor me gemaakt toen ik woorden met haar had gehad. (dat zijn dus de 3x dat het uit ging.)
Maandenlang mocht ik toen niet meer bij hem thuis komen. Dan begonnen we weer, en dan ging het goed. Maar zodra hij me dan we meenam naar huis, was het slechts een kwestie van tijd tot ze weer met haar snijdende opmerkingen begon.
Nu zijn we weer 2 jaar samen, waarvan ik iets langer als een jaar weer omgang heb met haar. Het gaat vooralsnog goed. Ik hoop dat het zo blijft. Ik neem haar met een korreltje zout als ze weer wat heeft te zeuren. Dan laat ik haar maar en den zij weet niet beter.
Dan geef ik haar gelijk, draai ik me om en geef haar zoon een zoen.
Voor de duidelijkheid; de beslissing om niet met haar te verkeren kan het beste genomen worden zónder dat er boosheid in het spel is.
Als jij zo veel moeite hebt met zijn moeder, wat ik me goed voor kan stellen, dan staat het je vrij om het contact met zijn moeder niet te hebben of tot een minimum te beperken.
Maar niet als je boos bent.
Juist niet.
Zo'n beslissing neem je wel overwogen. Als je besluit dat je de bemoeienis van de moeder niet meer accepteert.
Nu gaat het nog schrijf je maar de geschiedenis leert je dat dat ook weer zal veranderen.
Leer van de geschiedenis en trek je eigen plan.
Hij mag van zijn moeder houden tot hij er bij neervalt, het is zijn moeder en jij hoeft daar op geen enkele manier tussen te staan.
Je kunt er wel voor kiezen om zelf niet of veel minder met de moeder te verkeren. Bewust en met een plan in je hoofd wat je je vriend mededeelt. Maar zeker niet wachten tot er weer een conflict ontstaat.
Moeder kan wel 100 worden, dat is niet bekend, dus denk goed na hoe jij het anders zou willen en wat jíj zou kunnen doen om de situatie leefbaar te maken en te houden, voor jou.
[...]
De keuze om niet met haar om te gaan, had zij zelf al eens voor me gemaakt toen ik woorden met haar had gehad. (dat zijn dus de 3x dat het uit ging.)
Maandenlang mocht ik toen niet meer bij hem thuis komen. Dan begonnen we weer, en dan ging het goed. Maar zodra hij me dan we meenam naar huis, was het slechts een kwestie van tijd tot ze weer met haar snijdende opmerkingen begon.
Nu zijn we weer 2 jaar samen, waarvan ik iets langer als een jaar weer omgang heb met haar. Het gaat vooralsnog goed. Ik hoop dat het zo blijft. Ik neem haar met een korreltje zout als ze weer wat heeft te zeuren. Dan laat ik haar maar en den zij weet niet beter.
Dan geef ik haar gelijk, draai ik me om en geef haar zoon een zoen.
Voor de duidelijkheid; de beslissing om niet met haar te verkeren kan het beste genomen worden zónder dat er boosheid in het spel is.
Als jij zo veel moeite hebt met zijn moeder, wat ik me goed voor kan stellen, dan staat het je vrij om het contact met zijn moeder niet te hebben of tot een minimum te beperken.
Maar niet als je boos bent.
Juist niet.
Zo'n beslissing neem je wel overwogen. Als je besluit dat je de bemoeienis van de moeder niet meer accepteert.
Nu gaat het nog schrijf je maar de geschiedenis leert je dat dat ook weer zal veranderen.
Leer van de geschiedenis en trek je eigen plan.
Hij mag van zijn moeder houden tot hij er bij neervalt, het is zijn moeder en jij hoeft daar op geen enkele manier tussen te staan.
Je kunt er wel voor kiezen om zelf niet of veel minder met de moeder te verkeren. Bewust en met een plan in je hoofd wat je je vriend mededeelt. Maar zeker niet wachten tot er weer een conflict ontstaat.
Moeder kan wel 100 worden, dat is niet bekend, dus denk goed na hoe jij het anders zou willen en wat jíj zou kunnen doen om de situatie leefbaar te maken en te houden, voor jou.
donderdag 18 februari 2010 om 16:19
Tsja, ik vind dat een kind zich hoort los te maken van zijn ouders, en dat ouders de taak hebben een zelfstandig mens op de wereld los te laten. Ouders horen hun kinderen ook te stimuleren om zelfstandig te worden, zo rond hun 18/20 ste verjaardag.
Dat is bij je vriend duidelijk misgegaan. Hij is daardoor niet in staat om een volwaardige relatie met een partner aan te gaan. Pech voor jou en de enige die daar iets aan kan doen is je vriend zelf. Hij hoort niet zijn moeder net zo belangrijk te vinden als zijn partner!
Heeft hij nog andere broers en zussen trouwens? Hoe is hun band met hun moeder?
Dat is bij je vriend duidelijk misgegaan. Hij is daardoor niet in staat om een volwaardige relatie met een partner aan te gaan. Pech voor jou en de enige die daar iets aan kan doen is je vriend zelf. Hij hoort niet zijn moeder net zo belangrijk te vinden als zijn partner!
Heeft hij nog andere broers en zussen trouwens? Hoe is hun band met hun moeder?
donderdag 18 februari 2010 om 16:19
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 16:14:
[...]
Ik heb het gevoel dat hij ons allebei probeert te behagen. Alleen, de verhoudingen heb ik wat moeite mee. Ik had het liever andersom gezien. Ik weet dat het niet gaat gebeuren, dus probeer ik een tussenweg te vinden.
Als die tussenweg altijd ten kosten van mezelf zou gaan, zou ik me nog eens ernstig achter de oren gaan krabben.
Kun je van je vriend op aan? Is hij er voor je? Of is hij er voor je zo lang zijn moeder niet gebeld heeft? Wie heeft zijn prioriteit?
In een gezonde relatie kan een man best close met zijn moeder zijn en mag mams (zeker als ze wat ouder is) best eens een beroep doen op haar zoon. Maar incidenteel. En als iemand zijn moeder altijd boven mij zou stellen, dan zou dat voor mij einde relatie betekenen. Drie is namelijk nogal druk in een relatie.
[...]
Ik heb het gevoel dat hij ons allebei probeert te behagen. Alleen, de verhoudingen heb ik wat moeite mee. Ik had het liever andersom gezien. Ik weet dat het niet gaat gebeuren, dus probeer ik een tussenweg te vinden.
Als die tussenweg altijd ten kosten van mezelf zou gaan, zou ik me nog eens ernstig achter de oren gaan krabben.
Kun je van je vriend op aan? Is hij er voor je? Of is hij er voor je zo lang zijn moeder niet gebeld heeft? Wie heeft zijn prioriteit?
In een gezonde relatie kan een man best close met zijn moeder zijn en mag mams (zeker als ze wat ouder is) best eens een beroep doen op haar zoon. Maar incidenteel. En als iemand zijn moeder altijd boven mij zou stellen, dan zou dat voor mij einde relatie betekenen. Drie is namelijk nogal druk in een relatie.
donderdag 18 februari 2010 om 16:21
BrownEyes,
Je hebt niet alles goed gelezen denk ik.
Ik heb getypt dat ik me bij de situatie heb neergelegd. Ook heb ik getypt dat hij zijn moeder niet hoeft achter te laten. Wat ik trouwens niet als achterlaten zou zien, maar als op eigen benen gaan staan en je eigen verantwoordelijkheden onder ogen zien.
Ik heb gevraagd wie hier nog meer ervaring mee heeft, en of zij hun visie willen geven, hun tips en hoe zij hier mee om gaan/ gegaan zijn.
Je hebt niet alles goed gelezen denk ik.
Ik heb getypt dat ik me bij de situatie heb neergelegd. Ook heb ik getypt dat hij zijn moeder niet hoeft achter te laten. Wat ik trouwens niet als achterlaten zou zien, maar als op eigen benen gaan staan en je eigen verantwoordelijkheden onder ogen zien.
Ik heb gevraagd wie hier nog meer ervaring mee heeft, en of zij hun visie willen geven, hun tips en hoe zij hier mee om gaan/ gegaan zijn.
donderdag 18 februari 2010 om 16:29
quote:sharra schreef op 18 februari 2010 @ 16:19:
Tsja, ik vind dat een kind zich hoort los te maken van zijn ouders, en dat ouders de taak hebben een zelfstandig mens op de wereld los te laten. Ouders horen hun kinderen ook te stimuleren om zelfstandig te worden, zo rond hun 18/20 ste verjaardag.
Dat is bij je vriend duidelijk misgegaan. Hij is daardoor niet in staat om een volwaardige relatie met een partner aan te gaan. Pech voor jou en de enige die daar iets aan kan doen is je vriend zelf. Hij hoort niet zijn moeder net zo belangrijk te vinden als zijn partner!
Heeft hij nog andere broers en zussen trouwens? Hoe is hun band met hun moeder?
Nee, hij is enig kind. Zijn vader en moeder zijn gescheiden toen hij 21 was. Hij heeft wel op zichzelf gewoond, dus hij kan het echt wel, het is niet zo dat hij niet zelfstandig kán zijn.
Zijn moeder heeft de scheiding nooit kunnen verwerken en ik denk dat daar de problemen beginnen.
Zij heeft nooit een andere man weer genomen. Hij wil dat ook niet hebben. Hij is erg beschermend naar haar en andersom. Tot in het redicule mag ik wel zeggen.
En juist dát is wat mij zorgen baart.
Tsja, ik vind dat een kind zich hoort los te maken van zijn ouders, en dat ouders de taak hebben een zelfstandig mens op de wereld los te laten. Ouders horen hun kinderen ook te stimuleren om zelfstandig te worden, zo rond hun 18/20 ste verjaardag.
Dat is bij je vriend duidelijk misgegaan. Hij is daardoor niet in staat om een volwaardige relatie met een partner aan te gaan. Pech voor jou en de enige die daar iets aan kan doen is je vriend zelf. Hij hoort niet zijn moeder net zo belangrijk te vinden als zijn partner!
Heeft hij nog andere broers en zussen trouwens? Hoe is hun band met hun moeder?
Nee, hij is enig kind. Zijn vader en moeder zijn gescheiden toen hij 21 was. Hij heeft wel op zichzelf gewoond, dus hij kan het echt wel, het is niet zo dat hij niet zelfstandig kán zijn.
Zijn moeder heeft de scheiding nooit kunnen verwerken en ik denk dat daar de problemen beginnen.
Zij heeft nooit een andere man weer genomen. Hij wil dat ook niet hebben. Hij is erg beschermend naar haar en andersom. Tot in het redicule mag ik wel zeggen.
En juist dát is wat mij zorgen baart.
donderdag 18 februari 2010 om 16:32
quote:Brown_Eyes schreef op 18 februari 2010 @ 16:27:
Ik vind het wel een prestatie dat hij jouw dochter WEL accepteerd.dat vind hij niet moeilijk.Mijn dochter is een rustig kind, zonder nukken en streken zelfs. Hij is zelf docent en is dol op kinderen. hij ziet in mijn dochter het kind dat hij zelf nooit heeft gehad.
Ik vind het wel een prestatie dat hij jouw dochter WEL accepteerd.dat vind hij niet moeilijk.Mijn dochter is een rustig kind, zonder nukken en streken zelfs. Hij is zelf docent en is dol op kinderen. hij ziet in mijn dochter het kind dat hij zelf nooit heeft gehad.
donderdag 18 februari 2010 om 16:33
Hij is met zijn moeder getrouwd. Zij wil geen "andere vrouw" in zijn leven, hij geen "andere man" in dat van haar. Heel ongezond!
Dat hij toch een relatie met je heeft is misschien al heel wat, maar jij moet bepalen of je er zin in hebt de andere vrouw te blijven in zijn leven. Zijn moeder zal in elk geval haar best blijven doen om jullie relatie te saboteren.
Zoals ik al zei: pech voor jou, en er is denk ik ook niks dat jij kan doen om dat te veranderen!
Dat hij toch een relatie met je heeft is misschien al heel wat, maar jij moet bepalen of je er zin in hebt de andere vrouw te blijven in zijn leven. Zijn moeder zal in elk geval haar best blijven doen om jullie relatie te saboteren.
Zoals ik al zei: pech voor jou, en er is denk ik ook niks dat jij kan doen om dat te veranderen!
donderdag 18 februari 2010 om 16:35
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 16:32:
[...]
dat vind hij niet moeilijk.Mijn dochter is een rustig kind, zonder nukken en streken zelfs. Hij is zelf docent en is dol op kinderen. hij ziet in mijn dochter het kind dat hij zelf nooit heeft gehad.Niet persoonlijk over je dochter, maar het feit dat hij zich wel mag opofferen en jij dat niet doet. Notabene een kind waar hij geen bloedband mee heeft en je weet dat er weinig mannen zijn die daar op zitten te wachten, maar zijn eigen moeder kan met andere woorden de pot op.
[...]
dat vind hij niet moeilijk.Mijn dochter is een rustig kind, zonder nukken en streken zelfs. Hij is zelf docent en is dol op kinderen. hij ziet in mijn dochter het kind dat hij zelf nooit heeft gehad.Niet persoonlijk over je dochter, maar het feit dat hij zich wel mag opofferen en jij dat niet doet. Notabene een kind waar hij geen bloedband mee heeft en je weet dat er weinig mannen zijn die daar op zitten te wachten, maar zijn eigen moeder kan met andere woorden de pot op.
donderdag 18 februari 2010 om 16:35
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 16:29:
[...]
Zij heeft nooit een andere man weer genomen. Hij wil dat ook niet hebben. Hij is erg beschermend naar haar en andersom. Tot in het redicule mag ik wel zeggen.
En juist dát is wat mij zorgen baart.
Ben ik de enige die dit een beetje raar vind?
Misschien een heel naar iets om over te beginnen, en misschien lees ik het anders dat je bedoeld, maar waarom beschrijf je jezelf als alleenstaand terwijl je een relatie hebt met deze man?
[...]
Zij heeft nooit een andere man weer genomen. Hij wil dat ook niet hebben. Hij is erg beschermend naar haar en andersom. Tot in het redicule mag ik wel zeggen.
En juist dát is wat mij zorgen baart.
Ben ik de enige die dit een beetje raar vind?
Misschien een heel naar iets om over te beginnen, en misschien lees ik het anders dat je bedoeld, maar waarom beschrijf je jezelf als alleenstaand terwijl je een relatie hebt met deze man?
donderdag 18 februari 2010 om 16:37
quote:eleonora schreef op 18 februari 2010 @ 16:17:
[...]
Voor de duidelijkheid; de beslissing om niet met haar te verkeren kan het beste genomen worden zónder dat er boosheid in het spel is.
Als jij zo veel moeite hebt met zijn moeder, wat ik me goed voor kan stellen, dan staat het je vrij om het contact met zijn moeder niet te hebben of tot een minimum te beperken.
Maar niet als je boos bent.
Juist niet.
Zo'n beslissing neem je wel overwogen. Als je besluit dat je de bemoeienis van de moeder niet meer accepteert.
Nu gaat het nog schrijf je maar de geschiedenis leert je dat dat ook weer zal veranderen.
Leer van de geschiedenis en trek je eigen plan.
Hij mag van zijn moeder houden tot hij er bij neervalt, het is zijn moeder en jij hoeft daar op geen enkele manier tussen te staan.
Je kunt er wel voor kiezen om zelf niet of veel minder met de moeder te verkeren. Bewust en met een plan in je hoofd wat je je vriend mededeelt. Maar zeker niet wachten tot er weer een conflict ontstaat.
Moeder kan wel 100 worden, dat is niet bekend, dus denk goed na hoe jij het anders zou willen en wat jíj zou kunnen doen om de situatie leefbaar te maken en te houden, voor jou.
Ik vind dat je gelijk hebt. Maar die keuze had zij al gemaakt voor me, en er was ook geen discussie mogelijk. (wat zij in haar kop heeft, heeft ze niet in haar kont en daar kan zelfs haar zoon over meepraten, die vind haar daar ook strontirritant in.)
Zelfs al had ik gewild, zij liet mij geen keus want ze wilde me niet meer om de deur heen hebben, zoals ze zei.
En het plan voor mezelf heb ik inderdaad getrokken. Zodra ik merk dat het niet lekker begint te lopen, maak ik me uit de voeten en zet de relatie met haar weer op een zeer lage pit dan. Dit heb ik uiteraard ook bespoken met mijn vriend.
[...]
Voor de duidelijkheid; de beslissing om niet met haar te verkeren kan het beste genomen worden zónder dat er boosheid in het spel is.
Als jij zo veel moeite hebt met zijn moeder, wat ik me goed voor kan stellen, dan staat het je vrij om het contact met zijn moeder niet te hebben of tot een minimum te beperken.
Maar niet als je boos bent.
Juist niet.
Zo'n beslissing neem je wel overwogen. Als je besluit dat je de bemoeienis van de moeder niet meer accepteert.
Nu gaat het nog schrijf je maar de geschiedenis leert je dat dat ook weer zal veranderen.
Leer van de geschiedenis en trek je eigen plan.
Hij mag van zijn moeder houden tot hij er bij neervalt, het is zijn moeder en jij hoeft daar op geen enkele manier tussen te staan.
Je kunt er wel voor kiezen om zelf niet of veel minder met de moeder te verkeren. Bewust en met een plan in je hoofd wat je je vriend mededeelt. Maar zeker niet wachten tot er weer een conflict ontstaat.
Moeder kan wel 100 worden, dat is niet bekend, dus denk goed na hoe jij het anders zou willen en wat jíj zou kunnen doen om de situatie leefbaar te maken en te houden, voor jou.
Ik vind dat je gelijk hebt. Maar die keuze had zij al gemaakt voor me, en er was ook geen discussie mogelijk. (wat zij in haar kop heeft, heeft ze niet in haar kont en daar kan zelfs haar zoon over meepraten, die vind haar daar ook strontirritant in.)
Zelfs al had ik gewild, zij liet mij geen keus want ze wilde me niet meer om de deur heen hebben, zoals ze zei.
En het plan voor mezelf heb ik inderdaad getrokken. Zodra ik merk dat het niet lekker begint te lopen, maak ik me uit de voeten en zet de relatie met haar weer op een zeer lage pit dan. Dit heb ik uiteraard ook bespoken met mijn vriend.
donderdag 18 februari 2010 om 16:39
quote:sharra schreef op 18 februari 2010 @ 16:19:
Tsja, ik vind dat een kind zich hoort los te maken van zijn ouders, en dat ouders de taak hebben een zelfstandig mens op de wereld los te laten. Ouders horen hun kinderen ook te stimuleren om zelfstandig te worden, zo rond hun 18/20 ste verjaardag.
Goh, staat dat in de Nederlandse grondwet?
En iemand die thuis woont is niet zelfstandig?
Echt zoooo Hollands.onzinnig ..
Dat is bij je vriend duidelijk misgegaan. Hij is daardoor niet in staat om een volwaardige relatie met een partner aan te gaan. Pech voor jou en de enige die daar iets aan kan doen is je vriend zelf. Hij hoort niet zijn moeder net zo belangrijk te vinden als zijn partner!
Heeft hij nog andere broers en zussen trouwens? Hoe is hun band met hun moeder?
Tsja, ik vind dat een kind zich hoort los te maken van zijn ouders, en dat ouders de taak hebben een zelfstandig mens op de wereld los te laten. Ouders horen hun kinderen ook te stimuleren om zelfstandig te worden, zo rond hun 18/20 ste verjaardag.
Goh, staat dat in de Nederlandse grondwet?
En iemand die thuis woont is niet zelfstandig?
Echt zoooo Hollands.onzinnig ..
Dat is bij je vriend duidelijk misgegaan. Hij is daardoor niet in staat om een volwaardige relatie met een partner aan te gaan. Pech voor jou en de enige die daar iets aan kan doen is je vriend zelf. Hij hoort niet zijn moeder net zo belangrijk te vinden als zijn partner!
Heeft hij nog andere broers en zussen trouwens? Hoe is hun band met hun moeder?
donderdag 18 februari 2010 om 16:40