Relaties
alle pijlers
Ouders
dinsdag 27 juli 2021 om 22:14
Oké ik probeer het kort te houden.
Mijn ouders zitten graag op de camping, vanaf dat het seizoen opent zijn ze er 4 dagen in de week en nu 4 weken aaneengesloten. Zij hebben twee stacaravans waarvan eentje in gebruik is door ons gezin (man en ik met de kinderen).
Voor ons is het ruim 3 uur rijden dus wij zijn er niet zo vaak, alleen in de vakanties, geen weekendjes oid. Dat is voor ons te veel gedoe.
Voor hen is het ongeveer 1,5 uur rijden en dus logisch dat zij er meer gebruik van maken.
Nu zou onze oudste eigenlijk vorige week met hun mee gaan naar de camping, maar wegens omstandigheden (van onze kant) ging dat niet door. Ouders teleurgesteld / beledigd.
Ik had voorgesteld om kind dan dit weekend naar de camping te brengen. Dan zouden wij zelf een nachtje blijven en dan weer naar huis (ik werk in het weekend dus kan niet langer blijven).
Nu heeft mijn man onverhoopt ook een weekenddienst die hij niet kan wijzigen of ruilen en kunnen wij dus weer niet gaan om kind te brengen. In mijn eentje met 3 kinderen 3 uur rijden zie ik niet zitten.
De week erna gaan we zelf met gezin 3 weken die kant op.
Nu appte ik mijn ouders dit dus gisteren en er werd in één zinnetje erg bot op gereageerd. Ik zei dat ik het ook erg vervelend vind dat het weer niet gaat lukken, maar ze zijn blijkbaar te beledigd. Ik heb niets meer gehoord.
Nou snap ik dat ze teleurgesteld zijn dat kind niet komt dit weekend, maar deze negeerstand is nieuw voor mij.
Normaal gesproken zou ik erachteraan bellen uit een soort schuldgevoel (ze zijn dus wel vaker beledigd als er iets aan de hand is). Maar nu heb ik er gewoon geen zin in. Ik weet hoe ze zijn, ze zitten nu vast tegen hun campingvrienden aldaar hun ongenoegen te uiten over ons.
Eerlijk gezegd heb ik er niet eens meer behoefte aan om überhaupt nog te gaan als het zo moet.
De band met mijn ouders is opzich ok, maar ze kunnen er niet tegen als er iets veranderd in een planning. Dan word ik gelijk weer in die kind-modus geplaatst voor mijn gevoel.
Stel ik me aan? Moet ik bellen? Moet ik ze in hun sop laten gaarkoken (wat mijn man vind)?
Mijn ouders zitten graag op de camping, vanaf dat het seizoen opent zijn ze er 4 dagen in de week en nu 4 weken aaneengesloten. Zij hebben twee stacaravans waarvan eentje in gebruik is door ons gezin (man en ik met de kinderen).
Voor ons is het ruim 3 uur rijden dus wij zijn er niet zo vaak, alleen in de vakanties, geen weekendjes oid. Dat is voor ons te veel gedoe.
Voor hen is het ongeveer 1,5 uur rijden en dus logisch dat zij er meer gebruik van maken.
Nu zou onze oudste eigenlijk vorige week met hun mee gaan naar de camping, maar wegens omstandigheden (van onze kant) ging dat niet door. Ouders teleurgesteld / beledigd.
Ik had voorgesteld om kind dan dit weekend naar de camping te brengen. Dan zouden wij zelf een nachtje blijven en dan weer naar huis (ik werk in het weekend dus kan niet langer blijven).
Nu heeft mijn man onverhoopt ook een weekenddienst die hij niet kan wijzigen of ruilen en kunnen wij dus weer niet gaan om kind te brengen. In mijn eentje met 3 kinderen 3 uur rijden zie ik niet zitten.
De week erna gaan we zelf met gezin 3 weken die kant op.
Nu appte ik mijn ouders dit dus gisteren en er werd in één zinnetje erg bot op gereageerd. Ik zei dat ik het ook erg vervelend vind dat het weer niet gaat lukken, maar ze zijn blijkbaar te beledigd. Ik heb niets meer gehoord.
Nou snap ik dat ze teleurgesteld zijn dat kind niet komt dit weekend, maar deze negeerstand is nieuw voor mij.
Normaal gesproken zou ik erachteraan bellen uit een soort schuldgevoel (ze zijn dus wel vaker beledigd als er iets aan de hand is). Maar nu heb ik er gewoon geen zin in. Ik weet hoe ze zijn, ze zitten nu vast tegen hun campingvrienden aldaar hun ongenoegen te uiten over ons.
Eerlijk gezegd heb ik er niet eens meer behoefte aan om überhaupt nog te gaan als het zo moet.
De band met mijn ouders is opzich ok, maar ze kunnen er niet tegen als er iets veranderd in een planning. Dan word ik gelijk weer in die kind-modus geplaatst voor mijn gevoel.
Stel ik me aan? Moet ik bellen? Moet ik ze in hun sop laten gaarkoken (wat mijn man vind)?
woensdag 28 juli 2021 om 19:12
Ik zei luchtig, niet nuchter. Ik zou mezelf niet graag als nuchter omschrijven als ik dit zo lees. Liever wat meer ontspannen en flexibel.Nanouk schreef: ↑28-07-2021 17:19Hoe bedoel je dat jij nuchterder in het leven staat? Ik ben nl vrij nuchter. Er is een afapraak gemaakt, man niet nou dan zou ik de spullen inpakken en gewoon gaan, niet omdat dat door opa en oma verwacht wordt en ik aan hun wensen wil voldoen en geen ruzie wil, maar gewoon omdat ik een afspraak heb gemaakt en deze na wil komen. Nuchterder dan dat kan niet.
En problemen maken die er niet zijn, die zijn er dus wel. Als je in 2 weken tjjd 2 weken een gemaakte afspraak afzegd vind ik dat niet netjes en snap ik dat opa en kma teleurgesteld zijn
Ik ben helemaal niet van afspraak is afspraak en alles moet daarvoor wijken, vooral niet bij iets dat leuk zou moeten zijn. Ik ben eerder het tegenovergestelde. Heel vervelend als mensen zo rechtlijnig zijn. Ik snap daar niks van.
Als je geen zin hebt in iets moet je dat gewoon af kunnen zeggen, tenzij het echt om iets gaat waar mensen op je bouwen. Maar yahtzeeën voor de tent kan een ander keertje ook wel weer.
Als ik mensen verwacht en het gaat niet door, nou jammer, dan ga ik toch lekker wat anders doen. Zit je toch niet meteen in zak en as.
Ik zou laatst gaan eten met een vriendin. Die had een tegenvaller op werk gehad. Gewoon echt niet in de stemming. Nou, dat kan toch. Ga je toch niet drammen over afspraak is afspraak. Komt wel weer hoor. Neem lekker de tijd.
anoniem_404358 wijzigde dit bericht op 28-07-2021 19:28
29.10% gewijzigd
woensdag 28 juli 2021 om 19:17
Dat klopt. Ik woon 2-2.5 uur van alle familie af. Voor mij is dat rijden dus niet zo'n probleem, ik ben al jaren niet anders gewend voor bezoek en verjaardagen. Als je het niet gewend bent, dan is het wellicht iets waar je tegenop ziet.tulpje21 schreef: ↑28-07-2021 17:49Je weet toch helemaal niet wat de eerste keer de reden was dat het niet door kon gaan? 'Door omstandigheden van onze kant'. Misschien was dat een super goede reden. Dat kan toch?
Vind het maar kinderachtig gedoe. Ouders teleurgesteld. Het zijn volwassen mensen hoor. Volgende keer beter. En je ziet elkaar daarna alsnog voor 3 weken.
Ik vind dat er nogal makkelijk gedaan wordt over 3 uur rijden. Ik vind dat een behoorlijk eind. Ik hou sowieso niet van autorijden dus ik zou dat wel een ding vinden. 3 uur rijden. Kind afzetten en weer 3 uur rijden.
Ik heb een broer die op 2 uur rijden van alle familie woont en die skipt vaak verjaardagen etc omdat ie dus niet zo in de buurt woont. Komt gewoon af en toe. Vind iedereen logisch. Maar hier vindt blijkbaar iedereen dat TO maar ff 3 uur enkele reis moet rijden. Ouders kunnen toch ook zeggen: joh, ben je gek, blijf lekker thuis. We zien jullie volgende week ook al.
woensdag 28 juli 2021 om 20:00
Ik lees meerdere dingen:
- Het geeft je (te)veel stress om 3 uur met drie kinderen in de auto te gaan rijden;
- Het is heel onpraktisch omdat je de volgende dag weer moet werken;
- Verschillende verwachtingen - jij mist ruimte om dingen te kunnen afzeggen (zelfs laatste moment), je ouders gingen er vanuit dat je ervoor zou zorgen dat je kind daar terecht zou komen ongeacht de omstandigheden.
- Je weet vanuit eerdere ervaringen dat je ouders nu waarschijnlijk teleurgesteld zijn. Wat heel pijnlijk kan voelen als kind: je ouders zijn teleurgesteld (in jou);
- Je had gehoopt op begrip of steun voor je situatie. Je hebt best wat stress rondom het organiseren (zie punt 1 en 2) maar je staat daar nu alleen voor. Je ouders hangen meer op aan 'afspraak is afspraak' dan de emotionele gesteldheid van jou op dit moment (vul ik dat goed in? Vanuit jou gezien?).
- Er speelt een patroon mee wat al jaren in stand gehouden wordt, waarbij jij niet zo goed weet waar je grens ligt als 'kind van' en je ouders daar tegenover niet zo goed weten hoe ze volwassen met emoties om kunnen gaan.
Ik las net een goede tip in de reacties, iemand die aangaf dat de rollen op een gegeven moment 'omgedraaid' worden.
Je mag als volwassen persoon een keuze maken in je leven zoals het afzeggen van een afspraak. De emoties van een ander zijn daarin hun eigen verantwoordelijkheid. De één vindt het moeilijker dan de ander om daar relaxt in te staan. Dat zie je alleen al aan de meeste eerste reacties
Ik vind het rot voor je dat je daardoor het gevoel hebt dat er iets tussen je ouders en jezelf in staat. Zeker nu de vakantie eraan komt. Zou je ze vanavond of morgen kunnen bellen? Dan ben je er ook weer vanaf.
Als je last hebt van ingesleten patronen in het contact met je ouders, kan je dat later gaan aanpakken zodat je de volgende keer beter om kan gaan met dit soort situaties.
Succes ⚘ ik ben benieuwd hoe het zal gaan.
- Het geeft je (te)veel stress om 3 uur met drie kinderen in de auto te gaan rijden;
- Het is heel onpraktisch omdat je de volgende dag weer moet werken;
- Verschillende verwachtingen - jij mist ruimte om dingen te kunnen afzeggen (zelfs laatste moment), je ouders gingen er vanuit dat je ervoor zou zorgen dat je kind daar terecht zou komen ongeacht de omstandigheden.
- Je weet vanuit eerdere ervaringen dat je ouders nu waarschijnlijk teleurgesteld zijn. Wat heel pijnlijk kan voelen als kind: je ouders zijn teleurgesteld (in jou);
- Je had gehoopt op begrip of steun voor je situatie. Je hebt best wat stress rondom het organiseren (zie punt 1 en 2) maar je staat daar nu alleen voor. Je ouders hangen meer op aan 'afspraak is afspraak' dan de emotionele gesteldheid van jou op dit moment (vul ik dat goed in? Vanuit jou gezien?).
- Er speelt een patroon mee wat al jaren in stand gehouden wordt, waarbij jij niet zo goed weet waar je grens ligt als 'kind van' en je ouders daar tegenover niet zo goed weten hoe ze volwassen met emoties om kunnen gaan.
Ik las net een goede tip in de reacties, iemand die aangaf dat de rollen op een gegeven moment 'omgedraaid' worden.
Je mag als volwassen persoon een keuze maken in je leven zoals het afzeggen van een afspraak. De emoties van een ander zijn daarin hun eigen verantwoordelijkheid. De één vindt het moeilijker dan de ander om daar relaxt in te staan. Dat zie je alleen al aan de meeste eerste reacties
Ik vind het rot voor je dat je daardoor het gevoel hebt dat er iets tussen je ouders en jezelf in staat. Zeker nu de vakantie eraan komt. Zou je ze vanavond of morgen kunnen bellen? Dan ben je er ook weer vanaf.
Als je last hebt van ingesleten patronen in het contact met je ouders, kan je dat later gaan aanpakken zodat je de volgende keer beter om kan gaan met dit soort situaties.
Succes ⚘ ik ben benieuwd hoe het zal gaan.
donderdag 29 juli 2021 om 22:12
Alles even bijgelegen; maar denk dat je hier wel de spijker op z’n kop slaat inderdaad.Haarclipje schreef: ↑28-07-2021 20:00Ik lees meerdere dingen:
- Het geeft je (te)veel stress om 3 uur met drie kinderen in de auto te gaan rijden;
- Het is heel onpraktisch omdat je de volgende dag weer moet werken;
- Verschillende verwachtingen - jij mist ruimte om dingen te kunnen afzeggen (zelfs laatste moment), je ouders gingen er vanuit dat je ervoor zou zorgen dat je kind daar terecht zou komen ongeacht de omstandigheden.
- Je weet vanuit eerdere ervaringen dat je ouders nu waarschijnlijk teleurgesteld zijn. Wat heel pijnlijk kan voelen als kind: je ouders zijn teleurgesteld (in jou);
- Je had gehoopt op begrip of steun voor je situatie. Je hebt best wat stress rondom het organiseren (zie punt 1 en 2) maar je staat daar nu alleen voor. Je ouders hangen meer op aan 'afspraak is afspraak' dan de emotionele gesteldheid van jou op dit moment (vul ik dat goed in? Vanuit jou gezien?).
- Er speelt een patroon mee wat al jaren in stand gehouden wordt, waarbij jij niet zo goed weet waar je grens ligt als 'kind van' en je ouders daar tegenover niet zo goed weten hoe ze volwassen met emoties om kunnen gaan.
Ik las net een goede tip in de reacties, iemand die aangaf dat de rollen op een gegeven moment 'omgedraaid' worden.
Je mag als volwassen persoon een keuze maken in je leven zoals het afzeggen van een afspraak. De emoties van een ander zijn daarin hun eigen verantwoordelijkheid. De één vindt het moeilijker dan de ander om daar relaxt in te staan. Dat zie je alleen al aan de meeste eerste reacties
Ik vind het rot voor je dat je daardoor het gevoel hebt dat er iets tussen je ouders en jezelf in staat. Zeker nu de vakantie eraan komt. Zou je ze vanavond of morgen kunnen bellen? Dan ben je er ook weer vanaf.
Als je last hebt van ingesleten patronen in het contact met je ouders, kan je dat later gaan aanpakken zodat je de volgende keer beter om kan gaan met dit soort situaties.
Succes ⚘ ik ben benieuwd hoe het zal gaan.
Zij zijn ook de enige waarbij ik zulke dingen ervaar. Mijn schoonouders zijn juist weer heel relaxt in dat soort situaties.
Ik heb vanmiddag even kort met ze gebeld en voorgesteld om beiden de helft te rijden en onderweg te ontmoeten en dat vonden ze een goed idee. Vooralsnog is het eerste probleem opgelost.
Voor een later moment op de agenda dan de verwachtingen naar elkaar toe, maar hier ben ik niet klaar voor om nu over te beginnen, heb geen zin in gedoe op vakantie
Wij staan zelf niet zo in het leven, zijn vrij makkelijk met afspraken. En dan bedoel ik niet dat we te pas en te onpas afzeggen maar meer als iets niet doorgaat; jammer dan volgende keer beter. En de oudste is daar gelukkig ook makkelijk in, die vind het hooguit jammer maar begrijpt dat soms iets niet gaat zoals gepland of bedacht.
Het is wel een proces van jaren, vroeger zaten ze vreselijk op onze nek en bemoeiden zicht overal mee. Nu we verder weg wonen is het al zoveel beter geworden.
donderdag 29 juli 2021 om 22:54
Prima opgelost voorlopig ik zou het gesprek over verwachtingen inderdaad even opschorten. Eerst vakantie vieren!Tuinbank schreef: ↑29-07-2021 22:12Alles even bijgelegen; maar denk dat je hier wel de spijker op z’n kop slaat inderdaad.
Zij zijn ook de enige waarbij ik zulke dingen ervaar. Mijn schoonouders zijn juist weer heel relaxt in dat soort situaties.
Ik heb vanmiddag even kort met ze gebeld en voorgesteld om beiden de helft te rijden en onderweg te ontmoeten en dat vonden ze een goed idee. Vooralsnog is het eerste probleem opgelost.
Voor een later moment op de agenda dan de verwachtingen naar elkaar toe, maar hier ben ik niet klaar voor om nu over te beginnen, heb geen zin in gedoe op vakantie
Wij staan zelf niet zo in het leven, zijn vrij makkelijk met afspraken. En dan bedoel ik niet dat we te pas en te onpas afzeggen maar meer als iets niet doorgaat; jammer dan volgende keer beter. En de oudste is daar gelukkig ook makkelijk in, die vind het hooguit jammer maar begrijpt dat soms iets niet gaat zoals gepland of bedacht.
Het is wel een proces van jaren, vroeger zaten ze vreselijk op onze nek en bemoeiden zicht overal mee. Nu we verder weg wonen is het al zoveel beter geworden.
Daarna zou ik het wel ter sprake brengen: misschien beseffen je ouders niet eens hoe zeer je er mee zit. En soms vergeten ouders dat hun kinderen ook zelfstandig worden.
