Relaties
alle pijlers
Relatie redden, hoe?
donderdag 11 november 2010 om 11:22
Mijn vriend en ik zijn abrupt uit elkaar gegaan (zijn keuze) door een gebrek aan communicatie. Die communicatie kwam pas na de breuk weer op gang..Er zijn nogal wat irritaties aan elkaar en het gevoel is daardoor (?) ook bij beiden wel een beetje minder/weg. We woonden samen en zijn nu dus weer volledig op onszelf en alleen.
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
donderdag 28 april 2011 om 09:58
quote:noaa73 schreef op 28 april 2011 @ 08:33:
@ Wejo....Hoe is het met jou? Is hij alweer aan de deur geweest?
Het gaat Noa, kwam gisteravond niks uit mijn handen, zou hij aan de deur staan, zou ik een smsje of een telefoontje van hem krijgen. Niks... Hij kwam om 19.30 uur thuis van zijn werk (helaas hoor ik alles weer). Heb natuurlijk heel de avond de tijd gehad om excuses voor hem te verzinnen waarom hij niet gisteravond wat liet horen; hij was laat thuis uit zijn werk, de dag ervoor laat thuis terug uit het buitenland, vanmorgen was hij alweer vroeg weg, hij is er misschien nog niet aan uit, durft misschien niet aaaaaaaahhhh ik wil helemaal hier niet mee bezig zijn. Misschien hoor ik vandaag wat, inmiddels 6 dagen op rij geen contact. Het record in de afgelopen 6 weken. Enorm in dubio of ik zijn vriend ga vragen wanneer hij met hem gaat praten. Beter van niet waarschijnlijk.
Noa, jij ooit nog reactie op je brief gehad?
Tulpje, fijn dat hij na een maand contact met je opneemt en knap dat jij een maand niks hebt kunnen laten horen. Ik zou ook helemaal nerveus worden van de vraag; wat wil hij? waarom wil hij afspreken? Heb je die vraag niet concreet gesteld?
@ Wejo....Hoe is het met jou? Is hij alweer aan de deur geweest?
Het gaat Noa, kwam gisteravond niks uit mijn handen, zou hij aan de deur staan, zou ik een smsje of een telefoontje van hem krijgen. Niks... Hij kwam om 19.30 uur thuis van zijn werk (helaas hoor ik alles weer). Heb natuurlijk heel de avond de tijd gehad om excuses voor hem te verzinnen waarom hij niet gisteravond wat liet horen; hij was laat thuis uit zijn werk, de dag ervoor laat thuis terug uit het buitenland, vanmorgen was hij alweer vroeg weg, hij is er misschien nog niet aan uit, durft misschien niet aaaaaaaahhhh ik wil helemaal hier niet mee bezig zijn. Misschien hoor ik vandaag wat, inmiddels 6 dagen op rij geen contact. Het record in de afgelopen 6 weken. Enorm in dubio of ik zijn vriend ga vragen wanneer hij met hem gaat praten. Beter van niet waarschijnlijk.
Noa, jij ooit nog reactie op je brief gehad?
Tulpje, fijn dat hij na een maand contact met je opneemt en knap dat jij een maand niks hebt kunnen laten horen. Ik zou ook helemaal nerveus worden van de vraag; wat wil hij? waarom wil hij afspreken? Heb je die vraag niet concreet gesteld?
donderdag 28 april 2011 om 12:59
@Wejo....Jee, wat vervelend, want je rekende er toch duidelijk een beetje op. Ik herken dat wel, dat je dan toch zit te wachten en allerlei smoezen gaat zitten verzinnen van 'aah, hij zal het wel druk hebben, agh, hij is misschien wel niet in NL (in mijn geval) etc' en ondertussen....Is hij er misschien wel helemaal niet mee bezig!
Nee, ik zou die vriend van hem niet vragen wanneer hij met hem gaat praten. Laat dat los en probeer daar niet je hoop op te vestigen (en ik weet dat dat erg moeilijk is!)
En nee, ik heb geen reactie op mijn brief gekregen, maar ik moet ook zeggen dat ik daar inmiddels ook al niet meer op reken. Kan daar nog wel boos om worden hoor, maar ik doe er niks mee met die boosheid....Moet dat gewoon niet doen, want dan ga ik weer zo megateleurgesteld worden. En het stomme is, ik ben onwijs boos op hem, teleurgesteld in hem en toch.....zou ik zó graag willen dat het ooit nog goed komt....
Nee, ik zou die vriend van hem niet vragen wanneer hij met hem gaat praten. Laat dat los en probeer daar niet je hoop op te vestigen (en ik weet dat dat erg moeilijk is!)
En nee, ik heb geen reactie op mijn brief gekregen, maar ik moet ook zeggen dat ik daar inmiddels ook al niet meer op reken. Kan daar nog wel boos om worden hoor, maar ik doe er niks mee met die boosheid....Moet dat gewoon niet doen, want dan ga ik weer zo megateleurgesteld worden. En het stomme is, ik ben onwijs boos op hem, teleurgesteld in hem en toch.....zou ik zó graag willen dat het ooit nog goed komt....
donderdag 28 april 2011 om 13:36
Ik rekende er inderdaad wel een beetje op. Hij gaat weg en zegt daar te willen gaan nadenken, hij begrijpt dus dat ik een antwoord wil op mijn vragen (ondanks dat ik diep van binnen het antwoord al weet). Goed, als hij gisteren geen tijd had, dan misschien vandaag of morgen. Ik ben er in elk geval niet de hele avond en als hij ook gaat sporten, treffen we elkaar niet. Natuurlijk zijn er meerdere manieren om contact met mij te krijgen dan de deurbel dus ik moet afwachten. Misschien dat hij er in het buitenland helemaal niet mee bezig is geweest maar nu hij weer thuis is en naast mij woont, kan het niet anders dan dat hij er nu mee bezig moet zijn als hij thuis is.
Inderdaad niemand meer vragen of ze gaan praten of wat ze denken. Ik bereik er niks mee. HIJ moet nadenken en er bij mij op terug komen. Tot die tijd GEDULD!
Herkenbaar die boosheid en toch nog dat gevoel dat je graag zou willen dat het ooit goedkomt Noa. De afgelopen dagen was ik ook heel boos, boos om het beeld dat hij van mij geschetst heeft naar de buitenwereld maar ach, als we samen waren was het toch fijn... Jij bent in elk geval wel op de juiste weg, je doet niets meer met de boosheid, neemt geen contact meer op. Ooit gaat het slijten, het verdriet, het gemis. Ben je ondertussen wel trots op jezelf dat je al zoveel (hoeveel?) dagen geen contact hebt gehad/gezocht? Dit wordt dag 7 en ik ben trots op mezelf!
Inderdaad niemand meer vragen of ze gaan praten of wat ze denken. Ik bereik er niks mee. HIJ moet nadenken en er bij mij op terug komen. Tot die tijd GEDULD!
Herkenbaar die boosheid en toch nog dat gevoel dat je graag zou willen dat het ooit goedkomt Noa. De afgelopen dagen was ik ook heel boos, boos om het beeld dat hij van mij geschetst heeft naar de buitenwereld maar ach, als we samen waren was het toch fijn... Jij bent in elk geval wel op de juiste weg, je doet niets meer met de boosheid, neemt geen contact meer op. Ooit gaat het slijten, het verdriet, het gemis. Ben je ondertussen wel trots op jezelf dat je al zoveel (hoeveel?) dagen geen contact hebt gehad/gezocht? Dit wordt dag 7 en ik ben trots op mezelf!
donderdag 28 april 2011 om 14:26
@ Wejo...Tja, geduld is een schone zaak (cliché!)....Maar ondertussen moeten we wel zorgen dat we ons zelf weer bijeen rapen en verder gaan, ondanks dat ik soms ook niet echt weet hoe en maar een beetje leef om te leven, snap je?
Ik ben met name boos, omdat ik heb gevraagd of hij ajb nog een gesprek met me aan wilde gaan, zodat ik ook op een goede manier verder kan....En dat wordt me blijkbaar niet eens gegund! Vraag me dan echt af wat ik toch in hemelsnaam verkeerd heb gedaan?? Heb daar gisteren wel een goed gesprek over gehad met psych. Volgens haar negeert hij nu alle signalen (de telefoon, berichtjes, de brief), zodat het er voor hem dan gewoon niet is (ook zoiets om boos om te worden!) en nooit heeft bestaan...Kortom: Opgelost! (alhoewel ik zó hoop dat dit een tijdelijke oplossing is voor hem en hij het hier nog zooooo moeilijk mee gaat krijgen!)
Ook zij heeft mij nogmaals benadrukt dat hij verkeerd bezig is en dat het zeker niet aan mij ligt....Hij geeft een signaal af (het verkeerd bezig zijn) en dat werkt vervolgens op mij in, maar ik doe niks verkeerd. Denk dat dit voor jou ook wel een beetje geldt...
Nee, ik neem geen contact meer op en ga geen rookbommen door de voordeur doen bij hem (opperde psych ook nog haha), maar ik houd mezelf voor dat ik hem het meeste heb door helemaal NIKS meer van me te laten horen en hem vervolgens een kaartje te sturen vanaf de Antillen (heb nog steeds niet geboekt...). Dat kan ik toch wel maken? Een soort van goedaardige wraak
En ja, je hebt gelijk. Contact opnemen kan op meerdere manieren, ook als je het druk hebt volgens mij, toch?
Ben ook trots op je: Dag 7! Ik reken maar even vanaf de dag van de brief en dan wordt het voor mij morgen dag 14! (jee, dat is al echt lang zeg!) Yoehoeee....*ook trots*
Ik ben met name boos, omdat ik heb gevraagd of hij ajb nog een gesprek met me aan wilde gaan, zodat ik ook op een goede manier verder kan....En dat wordt me blijkbaar niet eens gegund! Vraag me dan echt af wat ik toch in hemelsnaam verkeerd heb gedaan?? Heb daar gisteren wel een goed gesprek over gehad met psych. Volgens haar negeert hij nu alle signalen (de telefoon, berichtjes, de brief), zodat het er voor hem dan gewoon niet is (ook zoiets om boos om te worden!) en nooit heeft bestaan...Kortom: Opgelost! (alhoewel ik zó hoop dat dit een tijdelijke oplossing is voor hem en hij het hier nog zooooo moeilijk mee gaat krijgen!)
Ook zij heeft mij nogmaals benadrukt dat hij verkeerd bezig is en dat het zeker niet aan mij ligt....Hij geeft een signaal af (het verkeerd bezig zijn) en dat werkt vervolgens op mij in, maar ik doe niks verkeerd. Denk dat dit voor jou ook wel een beetje geldt...
Nee, ik neem geen contact meer op en ga geen rookbommen door de voordeur doen bij hem (opperde psych ook nog haha), maar ik houd mezelf voor dat ik hem het meeste heb door helemaal NIKS meer van me te laten horen en hem vervolgens een kaartje te sturen vanaf de Antillen (heb nog steeds niet geboekt...). Dat kan ik toch wel maken? Een soort van goedaardige wraak
En ja, je hebt gelijk. Contact opnemen kan op meerdere manieren, ook als je het druk hebt volgens mij, toch?
Ben ook trots op je: Dag 7! Ik reken maar even vanaf de dag van de brief en dan wordt het voor mij morgen dag 14! (jee, dat is al echt lang zeg!) Yoehoeee....*ook trots*
donderdag 28 april 2011 om 15:45
Het leven om te leven is me volkomen duidelijk. Voel me namelijk ook zo.
Duidelijk natuurlijk dat niet jij maar hij het probleem is (mijn situatie exact hetzelfde). Jij hebt niks verkeerd gedaan! Hij is de lafbek in dit verhaal. Het heeft nu misschien niet voor hem bestaan, maar in de toekomst komt hij zichzelf op ditzelfde punt weer tegen. Hij kan dus weglopen, maar voor hoelang? Dat kaartje vanaf de Antillen is natuurlijk helemaal geen gek idee
7 dagen lijkt kort, maar het voelt als een eeuwigheid. Jij al 14 dagen, ook super knap! Weet zeker dat zowel mijn ex als die van jou, niet hadden verwacht dat we dit zouden kunnen. We zullen ze wel "even" laten zien dat wij best zonder ze kunnen!
Duidelijk natuurlijk dat niet jij maar hij het probleem is (mijn situatie exact hetzelfde). Jij hebt niks verkeerd gedaan! Hij is de lafbek in dit verhaal. Het heeft nu misschien niet voor hem bestaan, maar in de toekomst komt hij zichzelf op ditzelfde punt weer tegen. Hij kan dus weglopen, maar voor hoelang? Dat kaartje vanaf de Antillen is natuurlijk helemaal geen gek idee
7 dagen lijkt kort, maar het voelt als een eeuwigheid. Jij al 14 dagen, ook super knap! Weet zeker dat zowel mijn ex als die van jou, niet hadden verwacht dat we dit zouden kunnen. We zullen ze wel "even" laten zien dat wij best zonder ze kunnen!
donderdag 28 april 2011 om 16:35
@ Wejo. Ja, is denk ik voor een hoop meiden herkenbaar hier dat leven om te leven. Eerst was het een soort van overleven en nu dus een beetje doelloos leven....Hmm, klinkt best wel triest eigenlijk...
Dat denk ik dus ook, dat hij dit in de toekomst steeds weer gaat tegenkomen en hier steeds weer tegenaan gaat lopen. Mijn schoonzusje gaf dit afgelopen weekend ook aan en ergens doet me dat idee ook wel goed . Helaas heb ik er nog weinig aan dan, vrees ik....
Maar goed, ik ga geen redster spelen, want ik heb er in het verleden te veel proberen te 'redden' en daar echt nog nooit zelf profijt van gehad, dus...Dat doen we niet meer .
Precies, we laten ze wel zien dat wij zonder ze kunnen! Dat ik hem gesproken heb is eigenlijk nog veel langer geleden, maar ik reken maar vanaf de brief zeg maar Ik denk ook dat die kerels dat helemaal niet verwachten dat wij niks meer van ons zullen laten horen en ik hoop.....Ik hoop gewoon écht dat hij dan op een gegeven moment denkt: Jee, ik heb echt al een tijdje niks meer van d'r gehoord. Overigens ga ik er vanuit dat hij nog wel alle foto's, kaartjes en cadeautjes in zijn huis heeft staan, dus hij wordt nog regelmatig aan mij herinnerd hihihi *zoete wraak* en als hij zijn FB opstart, dan....Dan ziet hij gelijk staan dat hij nog een relatie heeft met mij, althans mijn verpletterende foto daar hihi *nog meer zoete wraak* en straks kan hij daar een vrolijk "het is hier fantástisch"-kaartje vanuit de Antillen aan toevoegen ghehe
Aah YL, jij ook een dikke knuffel!
Dat denk ik dus ook, dat hij dit in de toekomst steeds weer gaat tegenkomen en hier steeds weer tegenaan gaat lopen. Mijn schoonzusje gaf dit afgelopen weekend ook aan en ergens doet me dat idee ook wel goed . Helaas heb ik er nog weinig aan dan, vrees ik....
Maar goed, ik ga geen redster spelen, want ik heb er in het verleden te veel proberen te 'redden' en daar echt nog nooit zelf profijt van gehad, dus...Dat doen we niet meer .
Precies, we laten ze wel zien dat wij zonder ze kunnen! Dat ik hem gesproken heb is eigenlijk nog veel langer geleden, maar ik reken maar vanaf de brief zeg maar Ik denk ook dat die kerels dat helemaal niet verwachten dat wij niks meer van ons zullen laten horen en ik hoop.....Ik hoop gewoon écht dat hij dan op een gegeven moment denkt: Jee, ik heb echt al een tijdje niks meer van d'r gehoord. Overigens ga ik er vanuit dat hij nog wel alle foto's, kaartjes en cadeautjes in zijn huis heeft staan, dus hij wordt nog regelmatig aan mij herinnerd hihihi *zoete wraak* en als hij zijn FB opstart, dan....Dan ziet hij gelijk staan dat hij nog een relatie heeft met mij, althans mijn verpletterende foto daar hihi *nog meer zoete wraak* en straks kan hij daar een vrolijk "het is hier fantástisch"-kaartje vanuit de Antillen aan toevoegen ghehe
Aah YL, jij ook een dikke knuffel!
donderdag 28 april 2011 om 19:17
Tje, 14 dagen, wat goed! Dat heb ik nog nooit bereikt
Heb eergisteren weer contact gehad. Hij heeft gereageerd op mijn mail en belde daarna nog even. Vind het allemaal zo dubbel.
Weer praten over tijd terugdraaien, over mij missen, over onze dromen samen die zo mooi waren. Hij zegt me overal te zien, achter bomen, in wolken etc. Maar hij vindt het zo moeilijk, zo bang dat als we het opnieuw zouden proberen weer mis zou gaan, en hij voelt zich schuldig over hoe hij mij dit aan heeft kunnen doen.
En ik vind het zo zonde om zo te denken. Ten eerste ben je me toch al kwijt, dus wat is er erg aan het risico te nemen om te kijken of het hersteld kan worden? En ten tweede, ik kan misschien niet alles vergeven waar hij zich schuldig over voelt, maar een deel wel, dus vind hem onterecht heel veel schuld op zich nemen wat helemaal niet zo is...
Maar ik kom er maar niet door heen! Gaan dus wel keer afspreken om te praten.
Wejo: wat moeilijk, zo dichtbij, maar daardoor ook voor je gevoel extra ver weg. Zou ook niet vragen of die vriend wil praten. Heb hier ook iemand die wel kan praten, maar merk dat ik me er toch niet prettig bij voel dat zij contact over mij hebben. Wil precies weten wat hij allemaal gezegd heeft, en geeft ook weer hoop. En deze Miss Positiva heeft al veel te vaak en veel hoop...
Heb eergisteren weer contact gehad. Hij heeft gereageerd op mijn mail en belde daarna nog even. Vind het allemaal zo dubbel.
Weer praten over tijd terugdraaien, over mij missen, over onze dromen samen die zo mooi waren. Hij zegt me overal te zien, achter bomen, in wolken etc. Maar hij vindt het zo moeilijk, zo bang dat als we het opnieuw zouden proberen weer mis zou gaan, en hij voelt zich schuldig over hoe hij mij dit aan heeft kunnen doen.
En ik vind het zo zonde om zo te denken. Ten eerste ben je me toch al kwijt, dus wat is er erg aan het risico te nemen om te kijken of het hersteld kan worden? En ten tweede, ik kan misschien niet alles vergeven waar hij zich schuldig over voelt, maar een deel wel, dus vind hem onterecht heel veel schuld op zich nemen wat helemaal niet zo is...
Maar ik kom er maar niet door heen! Gaan dus wel keer afspreken om te praten.
Wejo: wat moeilijk, zo dichtbij, maar daardoor ook voor je gevoel extra ver weg. Zou ook niet vragen of die vriend wil praten. Heb hier ook iemand die wel kan praten, maar merk dat ik me er toch niet prettig bij voel dat zij contact over mij hebben. Wil precies weten wat hij allemaal gezegd heeft, en geeft ook weer hoop. En deze Miss Positiva heeft al veel te vaak en veel hoop...
donderdag 28 april 2011 om 19:37
[quote]PoIIy schreef op 28 april 2011 @ 19:17:
Tje, 14 dagen, wat goed! Dat heb ik nog nooit bereikt
Vind het allemaal zo dubbel.
Weer praten over tijd terugdraaien, over mij missen, over onze dromen samen die zo mooi waren. Hij zegt me overal te zien, achter bomen, in wolken etc. Maar hij vindt het zo moeilijk, zo bang dat als we het opnieuw zouden proberen weer mis zou gaan, en hij voelt zich schuldig over hoe hij mij dit aan heeft kunnen doen.
En ik vind het zo zonde om zo te denken. Ten eerste ben je me toch al kwijt, dus wat is er erg aan het risico te nemen om te kijken of het hersteld kan worden? En ten tweede, ik kan misschien niet alles vergeven waar hij zich schuldig over voelt, maar een deel wel, dus vind hem onterecht heel veel schuld op zich nemen wat helemaal niet zo is...
Maar ik kom er maar niet door heen! Gaan dus wel keer afspreken om te praten.
@Polly een paar dingen die mij extra opvielen in je bericht heb ik eruit gehaald, ik begrijp het niet en jij wellicht nog minder.
Hij wilt jou met heel zijn hart, dat lijkt me duidelijk! Maar...hij voelt angst en voelt zich schuldig. Nu ben ik jouw verhaal kwijt, waar hij zich over schuldig kan voelen. Dus daar kan ik even niet op reageren. Jij weet niet of je hem kunt vergeven, of dat het misschien lastig wordt, je zult vertrouwen moeten krijgen lijkt me even out of the blue denkend. Maar heel cru vanuit jouw kant kan er wel een vergeven komen, niet een vergeten, oftewel, samen aan het vertrouwen werken.
Hij moet van dat schuldgevoel af en gedraagt zich ook niet helemaal als een vent, door telkens in zak en as te gaan zitten door te zeggen dat hij zich zo schuldig voelt en daardoor misschien wel bang is dat het weer escaleert.
Ben je bereid dat schuldgevoel bij hem weg te nemen? Of voel je nog verwijten en smijt die nog het liefst naar zijn hoofd? Laatste bedoel ik in de zin van heel normaal, kan namelijk zo zijn dat er nog heel veel dwars zit bij jou richting hem. Los van de situatie dat je nu uit elkaar bent. Ben je in staat te stoppen met je verwijten, maar ze wel te voelen, en ze op de juiste manier bespreekbaar te maken? Misschien is dit niet de issue. Zou hem dt helpen om die angst te doorbreken en dan moet hij ook de schouders er onder gaan zetten. Door te laten zien wat jij waard bent. Maar verkapt doet hij dit wel, door je continu te laten weten dat hij je mist. Maar hij pakt het verder niet op!
Wie wacht nu op wie? Jij op hem, hij op jou?
Wil je echt afspreken? Wat gaat het je opleveren?
Misschien sla ik de plank helemaal mis, maar ik wilde het even kwijt, hopelijk helpt het.
Knuffel! En ja, ook jij mag trots zijn 14 dagen geen contact, maar hoe nu verder? Wordt je niet stapelgek van deze situatie?
Tje, 14 dagen, wat goed! Dat heb ik nog nooit bereikt
Vind het allemaal zo dubbel.
Weer praten over tijd terugdraaien, over mij missen, over onze dromen samen die zo mooi waren. Hij zegt me overal te zien, achter bomen, in wolken etc. Maar hij vindt het zo moeilijk, zo bang dat als we het opnieuw zouden proberen weer mis zou gaan, en hij voelt zich schuldig over hoe hij mij dit aan heeft kunnen doen.
En ik vind het zo zonde om zo te denken. Ten eerste ben je me toch al kwijt, dus wat is er erg aan het risico te nemen om te kijken of het hersteld kan worden? En ten tweede, ik kan misschien niet alles vergeven waar hij zich schuldig over voelt, maar een deel wel, dus vind hem onterecht heel veel schuld op zich nemen wat helemaal niet zo is...
Maar ik kom er maar niet door heen! Gaan dus wel keer afspreken om te praten.
@Polly een paar dingen die mij extra opvielen in je bericht heb ik eruit gehaald, ik begrijp het niet en jij wellicht nog minder.
Hij wilt jou met heel zijn hart, dat lijkt me duidelijk! Maar...hij voelt angst en voelt zich schuldig. Nu ben ik jouw verhaal kwijt, waar hij zich over schuldig kan voelen. Dus daar kan ik even niet op reageren. Jij weet niet of je hem kunt vergeven, of dat het misschien lastig wordt, je zult vertrouwen moeten krijgen lijkt me even out of the blue denkend. Maar heel cru vanuit jouw kant kan er wel een vergeven komen, niet een vergeten, oftewel, samen aan het vertrouwen werken.
Hij moet van dat schuldgevoel af en gedraagt zich ook niet helemaal als een vent, door telkens in zak en as te gaan zitten door te zeggen dat hij zich zo schuldig voelt en daardoor misschien wel bang is dat het weer escaleert.
Ben je bereid dat schuldgevoel bij hem weg te nemen? Of voel je nog verwijten en smijt die nog het liefst naar zijn hoofd? Laatste bedoel ik in de zin van heel normaal, kan namelijk zo zijn dat er nog heel veel dwars zit bij jou richting hem. Los van de situatie dat je nu uit elkaar bent. Ben je in staat te stoppen met je verwijten, maar ze wel te voelen, en ze op de juiste manier bespreekbaar te maken? Misschien is dit niet de issue. Zou hem dt helpen om die angst te doorbreken en dan moet hij ook de schouders er onder gaan zetten. Door te laten zien wat jij waard bent. Maar verkapt doet hij dit wel, door je continu te laten weten dat hij je mist. Maar hij pakt het verder niet op!
Wie wacht nu op wie? Jij op hem, hij op jou?
Wil je echt afspreken? Wat gaat het je opleveren?
Misschien sla ik de plank helemaal mis, maar ik wilde het even kwijt, hopelijk helpt het.
Knuffel! En ja, ook jij mag trots zijn 14 dagen geen contact, maar hoe nu verder? Wordt je niet stapelgek van deze situatie?
donderdag 28 april 2011 om 19:50
Ik vind zijn schuldgevoel te groot.
Ik vind zijn beslissing fout, heeft me heel veel pijn gedaan, maar zie wel dat het gedaan is in een periode waar hij zich een kat in het nauw voelde. Derhalve zou ik het wel kunnen vergeven. Vergeten inderdaad niet, maar samen wel aan vertrouwen kunnen werken.
Verder voelt hij zich heel schuldig dat hij met een andere vrouw is uitgeweest net nadat hij heeft gebroken met mij. Zou daar wel gevoelens voor hebben, maar meer dan een keer met haar in een restaurant gegeten heeft hij zegt hij niet gedaan. Ook niet leuk om te horen, maar goed, om nou uit elkaar te blijven omdat hij met iemand heeft gegeten... Ik eet ook wel met een andere man (zondere verdere intenties), dus kan ik op zich ook wel vergeven.
En als laatst voelt hij zich schuldig omdat hij mij nu zo lang laat gaan. Tja, daar weet ik nog niet op te reageren.
Smijt de verwijten ook niet naar zijn hoofd, heb er wel mee geprikt, maar ook duidelijk gezegd dat ik het wel zou kunnen vergeven. Probeer ook zijn schuldgevoel bespreekbaar te maken. Alleen het: waarom wacht je zolang en zeg je zoveel dingen die je niet waarmaakt, kan ik niet voor me houden.
Ik wacht op hem, dat voel ik, ik moet een teken krijgen dat hij me toestaat er voor te gaan. Weet niet waar hij op wacht, of hij uberhaupt wacht...
Heb het er met bevriende psycholoog over hoe schuldgevoel precies werkt. Probeer via haar ervaring te begrijpen wat er in hem om kan gaan, en kijken hoe ik daar mee om kan gaan. Als ik dat wil.
Ik wil wel een keer praten, mijn communicatietraining weer eens in praktijk brengen
Ik vind zijn beslissing fout, heeft me heel veel pijn gedaan, maar zie wel dat het gedaan is in een periode waar hij zich een kat in het nauw voelde. Derhalve zou ik het wel kunnen vergeven. Vergeten inderdaad niet, maar samen wel aan vertrouwen kunnen werken.
Verder voelt hij zich heel schuldig dat hij met een andere vrouw is uitgeweest net nadat hij heeft gebroken met mij. Zou daar wel gevoelens voor hebben, maar meer dan een keer met haar in een restaurant gegeten heeft hij zegt hij niet gedaan. Ook niet leuk om te horen, maar goed, om nou uit elkaar te blijven omdat hij met iemand heeft gegeten... Ik eet ook wel met een andere man (zondere verdere intenties), dus kan ik op zich ook wel vergeven.
En als laatst voelt hij zich schuldig omdat hij mij nu zo lang laat gaan. Tja, daar weet ik nog niet op te reageren.
Smijt de verwijten ook niet naar zijn hoofd, heb er wel mee geprikt, maar ook duidelijk gezegd dat ik het wel zou kunnen vergeven. Probeer ook zijn schuldgevoel bespreekbaar te maken. Alleen het: waarom wacht je zolang en zeg je zoveel dingen die je niet waarmaakt, kan ik niet voor me houden.
Ik wacht op hem, dat voel ik, ik moet een teken krijgen dat hij me toestaat er voor te gaan. Weet niet waar hij op wacht, of hij uberhaupt wacht...
Heb het er met bevriende psycholoog over hoe schuldgevoel precies werkt. Probeer via haar ervaring te begrijpen wat er in hem om kan gaan, en kijken hoe ik daar mee om kan gaan. Als ik dat wil.
Ik wil wel een keer praten, mijn communicatietraining weer eens in praktijk brengen
donderdag 28 april 2011 om 21:02
Nou dat was een hele klus om op hier te komen, alle bellen gingen rinkelen dat de boel in onderhoud staat.
Wel vijf keer ingelogd en willen reageren, dus nu..
Lijkt of we een soort dezelfde situatie hebben Polly. Mijn ex heeft in het begin van onze relatie, hij was toen ook al bang, of angst, oid, zijn date contact met een andere vrouw weer opgepakt en is met haar gaan eten. Nou ja, ik kan niets vergelijken, maar het is een "ik houd wel van jou", maar weet niet wat ik er verder mee moet (dit heeft hij niet gezegd, maar staat in mijn gedachten). Alsof je een kerel over de drempel moet trekken en dat is ook niet wat je wilt, hij moet zelf die keuze maken. En belangrijker, wat je schrijft: wat jij wilt, is ook heel erg van belang. Het belangrijkste eigenlijk, maar wanneer een man met schuldgevoel om de hoek komt, bezwijken we, niet waar?
Toch, ik heb mij regelmatig verdiept in hoe ik het beste met hem kan communiceren...wanneer ik de deur dichtsla, terwijl die op een kier staat, krijg ik gehoor. Het zijn probeersels geweest, omdat ik niet anders meer kon. Ze slaan echter de andere kant weer op, de twijfel komt, wanneer ik gehoor geef. Maar je blijft dus in zo'n cirkel hangen, niet omdat jij dat wilt, maar de ander kan zich er niet uit trekken. Waarom dan niet het contact voor twee maanden verbreken, helemaal niets en dan opnieuw elkaar zien. Ik weet ook niet wat het beste is, maar hoe wil je dat dit zich oplost?
Wat voel je nu? Weet je dat uberhaupt? Gevoel en verstand verschillen vast vaak, per dag soms. Is daarom die rust niet van belang?
Enerzijds heb jij het voordeel dat hij jou echt mist en dat uitspreekt, anderzijds is er totaal geen gemak, maar slechts een draadje waar je aan bungelt, omdat hij niet doorpakt. Verwoord ik het zo goed ? En ben je uiteindelijk nergens.
Tja, herkenbaar wachten op hem.
Wel vijf keer ingelogd en willen reageren, dus nu..
Lijkt of we een soort dezelfde situatie hebben Polly. Mijn ex heeft in het begin van onze relatie, hij was toen ook al bang, of angst, oid, zijn date contact met een andere vrouw weer opgepakt en is met haar gaan eten. Nou ja, ik kan niets vergelijken, maar het is een "ik houd wel van jou", maar weet niet wat ik er verder mee moet (dit heeft hij niet gezegd, maar staat in mijn gedachten). Alsof je een kerel over de drempel moet trekken en dat is ook niet wat je wilt, hij moet zelf die keuze maken. En belangrijker, wat je schrijft: wat jij wilt, is ook heel erg van belang. Het belangrijkste eigenlijk, maar wanneer een man met schuldgevoel om de hoek komt, bezwijken we, niet waar?
Toch, ik heb mij regelmatig verdiept in hoe ik het beste met hem kan communiceren...wanneer ik de deur dichtsla, terwijl die op een kier staat, krijg ik gehoor. Het zijn probeersels geweest, omdat ik niet anders meer kon. Ze slaan echter de andere kant weer op, de twijfel komt, wanneer ik gehoor geef. Maar je blijft dus in zo'n cirkel hangen, niet omdat jij dat wilt, maar de ander kan zich er niet uit trekken. Waarom dan niet het contact voor twee maanden verbreken, helemaal niets en dan opnieuw elkaar zien. Ik weet ook niet wat het beste is, maar hoe wil je dat dit zich oplost?
Wat voel je nu? Weet je dat uberhaupt? Gevoel en verstand verschillen vast vaak, per dag soms. Is daarom die rust niet van belang?
Enerzijds heb jij het voordeel dat hij jou echt mist en dat uitspreekt, anderzijds is er totaal geen gemak, maar slechts een draadje waar je aan bungelt, omdat hij niet doorpakt. Verwoord ik het zo goed ? En ben je uiteindelijk nergens.
Tja, herkenbaar wachten op hem.
donderdag 28 april 2011 om 21:53
Tulpje, vergis ik me nu ook dat jullie zo in leeftijd scheelden? Zoveel verhalen gelezen laatste tijd hier...
Alsof je een kerel over de drempel moet trekken en dat is ook niet wat je wilt, hij moet zelf die keuze maken. En belangrijker, wat je schrijft: wat jij wilt, is ook heel erg van belang. Het belangrijkste eigenlijk, maar wanneer een man met schuldgevoel om de hoek komt, bezwijken we, niet waar?
Klopt, in onze relatie was ik de optimistische kant, hij de pessimistische kant. En dat is nu weer zo. En daarom kan ik wel enthousiast proberen te doen, maar zijn pessimisme moet wel een beetje aan de kant... Ik wil wel voor hem vechten, maar kan het niet alleen...
Wanneer ik de deur dichtsla, terwijl die op een kier staat, krijg ik gehoor. Het zijn probeersels geweest, omdat ik niet anders meer kon. Ze slaan echter de andere kant weer op, de twijfel komt, wanneer ik gehoor geef.
Uiteindelijk is dit ook niet de oplossing natuurlijk.
Voelt als zo'n enge draaideur. En doet nog pijn ook als de deur weer tegen je neus komt...
Maar je blijft dus in zo'n cirkel hangen, niet omdat jij dat wilt, maar de ander kan zich er niet uit trekken. Waarom dan niet het contact voor twee maanden verbreken, helemaal niets en dan opnieuw elkaar zien. Ik weet ook niet wat het beste is, maar hoe wil je dat dit zich oplost?
Ik weet dat we het de komende maand eigenlijk te druk hebben, laat het nu ook nog even liggen. Neem niet geheel afstand en radiostilte, maar denk ik gepast... Hij moet bijvoorbeeld volgende week op zakenreis, dan wens ik hem een goede reis. Maar niet meer dan dat. Dus het een beetje openhouden, maar niet duwen of trekken.
Wat voel je nu? Weet je dat uberhaupt? Gevoel en verstand verschillen vast vaak, per dag soms. Is daarom die rust niet van belang?
Wisselt inderdaad. Maar over het algemeen hoop ik nog dat het goedkomt. Of dat we het in ieder geval proberen. Wil liever nog een keer onderuit gaan maar dat we het geprobeerd hebben. Het voelt nu namelijk alsof het niet klaar is, losse eindjes...
Maar Tulpje, wat wil jij dan?
Alsof je een kerel over de drempel moet trekken en dat is ook niet wat je wilt, hij moet zelf die keuze maken. En belangrijker, wat je schrijft: wat jij wilt, is ook heel erg van belang. Het belangrijkste eigenlijk, maar wanneer een man met schuldgevoel om de hoek komt, bezwijken we, niet waar?
Klopt, in onze relatie was ik de optimistische kant, hij de pessimistische kant. En dat is nu weer zo. En daarom kan ik wel enthousiast proberen te doen, maar zijn pessimisme moet wel een beetje aan de kant... Ik wil wel voor hem vechten, maar kan het niet alleen...
Wanneer ik de deur dichtsla, terwijl die op een kier staat, krijg ik gehoor. Het zijn probeersels geweest, omdat ik niet anders meer kon. Ze slaan echter de andere kant weer op, de twijfel komt, wanneer ik gehoor geef.
Uiteindelijk is dit ook niet de oplossing natuurlijk.
Voelt als zo'n enge draaideur. En doet nog pijn ook als de deur weer tegen je neus komt...
Maar je blijft dus in zo'n cirkel hangen, niet omdat jij dat wilt, maar de ander kan zich er niet uit trekken. Waarom dan niet het contact voor twee maanden verbreken, helemaal niets en dan opnieuw elkaar zien. Ik weet ook niet wat het beste is, maar hoe wil je dat dit zich oplost?
Ik weet dat we het de komende maand eigenlijk te druk hebben, laat het nu ook nog even liggen. Neem niet geheel afstand en radiostilte, maar denk ik gepast... Hij moet bijvoorbeeld volgende week op zakenreis, dan wens ik hem een goede reis. Maar niet meer dan dat. Dus het een beetje openhouden, maar niet duwen of trekken.
Wat voel je nu? Weet je dat uberhaupt? Gevoel en verstand verschillen vast vaak, per dag soms. Is daarom die rust niet van belang?
Wisselt inderdaad. Maar over het algemeen hoop ik nog dat het goedkomt. Of dat we het in ieder geval proberen. Wil liever nog een keer onderuit gaan maar dat we het geprobeerd hebben. Het voelt nu namelijk alsof het niet klaar is, losse eindjes...
Maar Tulpje, wat wil jij dan?
donderdag 28 april 2011 om 22:12
@ Polly
Nee, geen groot leeftijdsverschil, heel normaal. 5 jaar ertussen.
Wat wil ik dan? Doet me weer even landen, deze vraag. Natuurlijk denk ik daarover, ik wil dat hij dingen ook inziet, Terwijl daar een stuk onzekerheid aan ten grondslag ligt. Dat wil ik niet meer. Ik heb ook een burn out gehad, ben daar sterker uit aan het komen. Ik weet wel, wanneer hij zegt : we pakken de auto en gaan naar Z-Frankrijk of Italië om lekker te genieten, ga ik mee, maar wel met de veiligheid, stabiliteit erbij. Ik wil zekerheid,een steady relatie waarin ik niet het gevoel hoef te hebben dat ik stijf op mijn stoel moet zitten wanneer er een discussie is geweest. Maar dat mijn vent zegt, lieverd, wat is er nu echt aan de hand? In plaats van; dit werkt niet, laten we maar weer kappen, deze discussies zijn zinloos.
als ik mij veilig voel, minder discussie en veel meer plezier hebben we een mogelijk een lange toekomst samen.
Maarrrr....ik houd de boot af! Tja, heb menigmaal geprobeerd hem terug te krijgen, 20 brieven/mails geschreven tijdens onze relatie, amper response en ik moest het huis verlaten. Ik ga hem nu niet vertellen dat het goed kan komen....dat is niet aan mij
Nee, geen groot leeftijdsverschil, heel normaal. 5 jaar ertussen.
Wat wil ik dan? Doet me weer even landen, deze vraag. Natuurlijk denk ik daarover, ik wil dat hij dingen ook inziet, Terwijl daar een stuk onzekerheid aan ten grondslag ligt. Dat wil ik niet meer. Ik heb ook een burn out gehad, ben daar sterker uit aan het komen. Ik weet wel, wanneer hij zegt : we pakken de auto en gaan naar Z-Frankrijk of Italië om lekker te genieten, ga ik mee, maar wel met de veiligheid, stabiliteit erbij. Ik wil zekerheid,een steady relatie waarin ik niet het gevoel hoef te hebben dat ik stijf op mijn stoel moet zitten wanneer er een discussie is geweest. Maar dat mijn vent zegt, lieverd, wat is er nu echt aan de hand? In plaats van; dit werkt niet, laten we maar weer kappen, deze discussies zijn zinloos.
als ik mij veilig voel, minder discussie en veel meer plezier hebben we een mogelijk een lange toekomst samen.
Maarrrr....ik houd de boot af! Tja, heb menigmaal geprobeerd hem terug te krijgen, 20 brieven/mails geschreven tijdens onze relatie, amper response en ik moest het huis verlaten. Ik ga hem nu niet vertellen dat het goed kan komen....dat is niet aan mij
donderdag 28 april 2011 om 22:24
Hai meiden,
wat een worstelen blijft het toch he.
Polly, ik vind echt, echt, dat jij ontzettend je best doet voor hem. En hij kan nog 3 jaar praten over schuldgevoelens, andere gevoelens en allemaal andere interessante zaken, maar hij moet ook iets doen. Praatjes vullen geen gaatjes. Je hoeft hem niet onder druk te zetten, maar je kunt ook niet zo door de hele tijd toch, dit breekt je op. Bewaak alsjeblieft je grenzen
Tulpje, ik vind het lastig om iets te zeggen omdat ik niet weet wat ik wel of niet kan aanhalen uit je post. Als ik iets weg moet halen moet je het even zeggen hoor!
Ik vind het nogal zorgwekkend dat hij het zo vaak uitgemaakt heeft, ik vind dat niet getuigen van iemand op wie je kunt bouwen. En dat is wel iets fundamenteels in een relatie. Weet je zeker dat je daar nog een poging aan wilt wagen?
Noaa jij klinkt heel sterk. Wat goed zeg. Jij komt er wel (iedereen hier trouwens). Het gaat met ups and downs, maar uiteindelijk gaat het ook om van die zweverige shit als jezelf terugvinden, en ik heb het idee dat je dat nu doet.
Wejo, ik hoop dat je snel antwoord krijgt op je vragen. Ik snap eigenlijk niet zo goed waarom dat niet zou kunnen, ik vind dat je er recht o phebt. Ik hoop dat hij dat ook vindt/inziet.
Muisje, ik ben er ook uit Ik vind 2 dagen nog niet heel lang, bij 5 zou ik me afvragen of het misschien dan toch klaar over schluss is. (denk ik)
Sproet, bedankt nog voor je lieve mail. Ik heb jou ook echt met sprongen vooruit zien gaan in dit topic, ben echt trots op je
Ik voel me redelijk, heb ook nog vragen, maar ga geen antwoord krijgen want meneer wil niet met me praten. Mafkees. Dat doet me verdriet, want ik wil het graag afsluiten. Nou ja, ik zit daar een beetje in 'vast' dus.
wat een worstelen blijft het toch he.
Polly, ik vind echt, echt, dat jij ontzettend je best doet voor hem. En hij kan nog 3 jaar praten over schuldgevoelens, andere gevoelens en allemaal andere interessante zaken, maar hij moet ook iets doen. Praatjes vullen geen gaatjes. Je hoeft hem niet onder druk te zetten, maar je kunt ook niet zo door de hele tijd toch, dit breekt je op. Bewaak alsjeblieft je grenzen
Tulpje, ik vind het lastig om iets te zeggen omdat ik niet weet wat ik wel of niet kan aanhalen uit je post. Als ik iets weg moet halen moet je het even zeggen hoor!
Ik vind het nogal zorgwekkend dat hij het zo vaak uitgemaakt heeft, ik vind dat niet getuigen van iemand op wie je kunt bouwen. En dat is wel iets fundamenteels in een relatie. Weet je zeker dat je daar nog een poging aan wilt wagen?
Noaa jij klinkt heel sterk. Wat goed zeg. Jij komt er wel (iedereen hier trouwens). Het gaat met ups and downs, maar uiteindelijk gaat het ook om van die zweverige shit als jezelf terugvinden, en ik heb het idee dat je dat nu doet.
Wejo, ik hoop dat je snel antwoord krijgt op je vragen. Ik snap eigenlijk niet zo goed waarom dat niet zou kunnen, ik vind dat je er recht o phebt. Ik hoop dat hij dat ook vindt/inziet.
Muisje, ik ben er ook uit Ik vind 2 dagen nog niet heel lang, bij 5 zou ik me afvragen of het misschien dan toch klaar over schluss is. (denk ik)
Sproet, bedankt nog voor je lieve mail. Ik heb jou ook echt met sprongen vooruit zien gaan in dit topic, ben echt trots op je
Ik voel me redelijk, heb ook nog vragen, maar ga geen antwoord krijgen want meneer wil niet met me praten. Mafkees. Dat doet me verdriet, want ik wil het graag afsluiten. Nou ja, ik zit daar een beetje in 'vast' dus.
donderdag 28 april 2011 om 22:25
Hai meiden,
wat een worstelen blijft het toch he.
Polly, ik vind echt, echt, dat jij ontzettend je best doet voor hem. En hij kan nog 3 jaar praten over schuldgevoelens, andere gevoelens en allemaal andere interessante zaken, maar hij moet ook iets doen. Praatjes vullen geen gaatjes. Je hoeft hem niet onder druk te zetten, maar je kunt ook niet zo door de hele tijd toch, dit breekt je op. Bewaak alsjeblieft je grenzen
Tulpje, ik vind het lastig om iets te zeggen omdat ik niet weet wat ik wel of niet kan aanhalen uit je post. Als ik iets weg moet halen moet je het even zeggen hoor!
Ik vind het nogal zorgwekkend dat hij het zo vaak uitgemaakt heeft, ik vind dat niet getuigen van iemand op wie je kunt bouwen. En dat is wel iets fundamenteels in een relatie. Weet je zeker dat je daar nog een poging aan wilt wagen?
Noaa jij klinkt heel sterk. Wat goed zeg. Jij komt er wel (iedereen hier trouwens). Het gaat met ups and downs, maar uiteindelijk gaat het ook om van die zweverige shit als jezelf terugvinden, en ik heb het idee dat je dat nu doet.
Wejo, ik hoop dat je snel antwoord krijgt op je vragen. Ik snap eigenlijk niet zo goed waarom dat niet zou kunnen, ik vind dat je er recht o phebt. Ik hoop dat hij dat ook vindt/inziet.
Muisje, ik ben er ook uit Ik vind 2 dagen nog niet heel lang, bij 5 zou ik me afvragen of het misschien dan toch klaar over schluss is. (denk ik)
Sproet, bedankt nog voor je lieve mail. Ik heb jou ook echt met sprongen vooruit zien gaan in dit topic, ben echt trots op je
Ik voel me redelijk, heb ook nog vragen, maar ga geen antwoord krijgen want meneer wil niet met me praten. Mafkees. Dat doet me verdriet, want ik wil het graag afsluiten. Nou ja, ik zit daar een beetje in 'vast' dus.
wat een worstelen blijft het toch he.
Polly, ik vind echt, echt, dat jij ontzettend je best doet voor hem. En hij kan nog 3 jaar praten over schuldgevoelens, andere gevoelens en allemaal andere interessante zaken, maar hij moet ook iets doen. Praatjes vullen geen gaatjes. Je hoeft hem niet onder druk te zetten, maar je kunt ook niet zo door de hele tijd toch, dit breekt je op. Bewaak alsjeblieft je grenzen
Tulpje, ik vind het lastig om iets te zeggen omdat ik niet weet wat ik wel of niet kan aanhalen uit je post. Als ik iets weg moet halen moet je het even zeggen hoor!
Ik vind het nogal zorgwekkend dat hij het zo vaak uitgemaakt heeft, ik vind dat niet getuigen van iemand op wie je kunt bouwen. En dat is wel iets fundamenteels in een relatie. Weet je zeker dat je daar nog een poging aan wilt wagen?
Noaa jij klinkt heel sterk. Wat goed zeg. Jij komt er wel (iedereen hier trouwens). Het gaat met ups and downs, maar uiteindelijk gaat het ook om van die zweverige shit als jezelf terugvinden, en ik heb het idee dat je dat nu doet.
Wejo, ik hoop dat je snel antwoord krijgt op je vragen. Ik snap eigenlijk niet zo goed waarom dat niet zou kunnen, ik vind dat je er recht o phebt. Ik hoop dat hij dat ook vindt/inziet.
Muisje, ik ben er ook uit Ik vind 2 dagen nog niet heel lang, bij 5 zou ik me afvragen of het misschien dan toch klaar over schluss is. (denk ik)
Sproet, bedankt nog voor je lieve mail. Ik heb jou ook echt met sprongen vooruit zien gaan in dit topic, ben echt trots op je
Ik voel me redelijk, heb ook nog vragen, maar ga geen antwoord krijgen want meneer wil niet met me praten. Mafkees. Dat doet me verdriet, want ik wil het graag afsluiten. Nou ja, ik zit daar een beetje in 'vast' dus.
donderdag 28 april 2011 om 22:26
Hai meiden,
wat een worstelen blijft het toch he.
Polly, ik vind echt, echt, dat jij ontzettend je best doet voor hem. En hij kan nog 3 jaar praten over schuldgevoelens, andere gevoelens en allemaal andere interessante zaken, maar hij moet ook iets doen. Praatjes vullen geen gaatjes. Je hoeft hem niet onder druk te zetten, maar je kunt ook niet zo door de hele tijd toch, dit breekt je op. Bewaak alsjeblieft je grenzen
Tulpje, ik vind het lastig om iets te zeggen omdat ik niet weet wat ik wel of niet kan aanhalen uit je post. Als ik iets weg moet halen moet je het even zeggen hoor!
Ik vind het nogal zorgwekkend dat hij het zo vaak uitgemaakt heeft, ik vind dat niet getuigen van iemand op wie je kunt bouwen. En dat is wel iets fundamenteels in een relatie. Weet je zeker dat je daar nog een poging aan wilt wagen?
Noaa jij klinkt heel sterk. Wat goed zeg. Jij komt er wel (iedereen hier trouwens). Het gaat met ups and downs, maar uiteindelijk gaat het ook om van die zweverige shit als jezelf terugvinden, en ik heb het idee dat je dat nu doet.
Wejo, ik hoop dat je snel antwoord krijgt op je vragen. Ik snap eigenlijk niet zo goed waarom dat niet zou kunnen, ik vind dat je er recht o phebt. Ik hoop dat hij dat ook vindt/inziet.
Muisje, ik ben er ook uit Ik vind 2 dagen nog niet heel lang, bij 5 zou ik me afvragen of het misschien dan toch klaar over schluss is. (denk ik)
Sproet, bedankt nog voor je lieve mail. Ik heb jou ook echt met sprongen vooruit zien gaan in dit topic, ben echt trots op je
Ik voel me redelijk, heb ook nog vragen, maar ga geen antwoord krijgen want meneer wil niet met me praten. Mafkees. Dat doet me verdriet, want ik wil het graag afsluiten. Nou ja, ik zit daar een beetje in 'vast' dus.
wat een worstelen blijft het toch he.
Polly, ik vind echt, echt, dat jij ontzettend je best doet voor hem. En hij kan nog 3 jaar praten over schuldgevoelens, andere gevoelens en allemaal andere interessante zaken, maar hij moet ook iets doen. Praatjes vullen geen gaatjes. Je hoeft hem niet onder druk te zetten, maar je kunt ook niet zo door de hele tijd toch, dit breekt je op. Bewaak alsjeblieft je grenzen
Tulpje, ik vind het lastig om iets te zeggen omdat ik niet weet wat ik wel of niet kan aanhalen uit je post. Als ik iets weg moet halen moet je het even zeggen hoor!
Ik vind het nogal zorgwekkend dat hij het zo vaak uitgemaakt heeft, ik vind dat niet getuigen van iemand op wie je kunt bouwen. En dat is wel iets fundamenteels in een relatie. Weet je zeker dat je daar nog een poging aan wilt wagen?
Noaa jij klinkt heel sterk. Wat goed zeg. Jij komt er wel (iedereen hier trouwens). Het gaat met ups and downs, maar uiteindelijk gaat het ook om van die zweverige shit als jezelf terugvinden, en ik heb het idee dat je dat nu doet.
Wejo, ik hoop dat je snel antwoord krijgt op je vragen. Ik snap eigenlijk niet zo goed waarom dat niet zou kunnen, ik vind dat je er recht o phebt. Ik hoop dat hij dat ook vindt/inziet.
Muisje, ik ben er ook uit Ik vind 2 dagen nog niet heel lang, bij 5 zou ik me afvragen of het misschien dan toch klaar over schluss is. (denk ik)
Sproet, bedankt nog voor je lieve mail. Ik heb jou ook echt met sprongen vooruit zien gaan in dit topic, ben echt trots op je
Ik voel me redelijk, heb ook nog vragen, maar ga geen antwoord krijgen want meneer wil niet met me praten. Mafkees. Dat doet me verdriet, want ik wil het graag afsluiten. Nou ja, ik zit daar een beetje in 'vast' dus.
donderdag 28 april 2011 om 22:40
quote:_yellowlove_ schreef op 28 april 2011 @ 22:26:
Je hoeft hem niet onder druk te zetten, maar je kunt ook niet zo door de hele tijd toch, dit breekt je op. Bewaak alsjeblieft je grenzen
Ik volg een tweesporenbeleid. Weet wel waar mijn eigen grenzen liggen, zorg ook wel dat ik daar niet over heen ga.
quote:_yellowlove_ schreef op 28 april 2011 @ 22:26:
Ik voel me redelijk, heb ook nog vragen, maar ga geen antwoord krijgen want meneer wil niet met me praten. Mafkees. Dat doet me verdriet, want ik wil het graag afsluiten. Nou ja, ik zit daar een beetje in 'vast' dus.Zet gerust je vragen hier -welke niet te gevoelig liggen- en we zullen kijken of we een voor jou afdoende verklaring kunnen vinden, waar of niet waar maakt niet uit, als het maar een lach of goed gevoel oplevert voor jou...
Je hoeft hem niet onder druk te zetten, maar je kunt ook niet zo door de hele tijd toch, dit breekt je op. Bewaak alsjeblieft je grenzen
Ik volg een tweesporenbeleid. Weet wel waar mijn eigen grenzen liggen, zorg ook wel dat ik daar niet over heen ga.
quote:_yellowlove_ schreef op 28 april 2011 @ 22:26:
Ik voel me redelijk, heb ook nog vragen, maar ga geen antwoord krijgen want meneer wil niet met me praten. Mafkees. Dat doet me verdriet, want ik wil het graag afsluiten. Nou ja, ik zit daar een beetje in 'vast' dus.Zet gerust je vragen hier -welke niet te gevoelig liggen- en we zullen kijken of we een voor jou afdoende verklaring kunnen vinden, waar of niet waar maakt niet uit, als het maar een lach of goed gevoel oplevert voor jou...
donderdag 28 april 2011 om 22:47
WOw een tweesporenbeleid. Ik weet eerlijk gezegd niet wat dat is, maar wat werkt dat werkt zeg ik altijd maar.
Ik denk dat ik wil weten wat hij dacht toen hij tegen me loog, maandenlang, over die ander. Of hij zich beseft hoeveel pijn hij mij gedaan heeft. Wat hij dacht toen hij zei dat ik vast alleen zou eindigen zonder vrienden omdat ik zo verdrietig was. Waarom hij uit het feit dat ik psychische hulp zocht concludeert dat ik gewoon een ziekte/stoornis heb, en niet snapt dat al zou ik dat hebben, dat hij me wel degelijk verdriet gedaan heeft ,de manier waarop ik ermee omga , dat is iets anders. Of hij weet hoe pijnlijk het was dat hij alles wat ik ben, en hoe ik eruitzie, wt ik denk naar beneden haalde, en me het gevoel gegeven heeft dat ik waardeloos was. Dat.
Ik denk dat ik wil weten wat hij dacht toen hij tegen me loog, maandenlang, over die ander. Of hij zich beseft hoeveel pijn hij mij gedaan heeft. Wat hij dacht toen hij zei dat ik vast alleen zou eindigen zonder vrienden omdat ik zo verdrietig was. Waarom hij uit het feit dat ik psychische hulp zocht concludeert dat ik gewoon een ziekte/stoornis heb, en niet snapt dat al zou ik dat hebben, dat hij me wel degelijk verdriet gedaan heeft ,de manier waarop ik ermee omga , dat is iets anders. Of hij weet hoe pijnlijk het was dat hij alles wat ik ben, en hoe ik eruitzie, wt ik denk naar beneden haalde, en me het gevoel gegeven heeft dat ik waardeloos was. Dat.
donderdag 28 april 2011 om 22:54
Lieve YL
Ik begrijp je zo goed. Het is het meest frustrerende wat er is, als iemand niet meer met je wil praten. Maar bedenk; al wil hij het wel, het levert je niks op....Ik ben zo vrij om even te bedenken dat jij misschien een tikkeltje hetzelfde in elkaar zit als ik (maar misschien zit ik er helemaal naast hoor!). Ik wilde vooral praten, zodat ik duidelijk kon zeggen dat ik echt niet zo wanhopig, triest, zwak etc. ben als hoe ik me de laatste tijd aan hem had laten zien. Ik wilde mijn ego nog een beetje redden en tegelijkertijd hoopte ik dat hij dan tot inkeer zou komen (want dan zou hij zien hoe leuk ik ben!). Heb jij dat ook? Bedenk; het heeft echt geen zin. Laat het los!! Het is ZO moeilijk, maar echt: doe het! Je bent een superleuke, intelligente chick en van je fouten heb je geleerd, dat kun je mooi een volgende keer anders aanpakken. Daarbij; jij was de goeie in het verhaal, je had alleen heel erg veel pijn. Vergeef jezelf! Vergeef hem! En ga door. Lekker boeddhistisch he...Het leven is alleen echt veel te leuk om hier te lang mee bezig te blijven. Het is er, je hebt er last van, maar laat het verder los (ik praat altijd een beetje tegen mezelf en misschien heb jij er ook nog iets aan, of de anderen hier..maar ik geloof dat wij wel de hardnekkigsten zijn tot nu toe).
Wat mij helpt als mijn gedachten met me op de loop gaan (zou ex alweer samenwonen? nieuwe vriendin? zie m nooit actief op facebook, wat betekent dat? hij heeft al een nieuw iemand! Ik blijf eeuwig alleen! Ik kan niks! Ben niet leuk! Etc etc...vermoeiend, maar zo denk ik dan); alles weerleggen en relativeren. Vervolgens op mezelf concentreren; ik ga morgen fijn dit..of ik had sjans van die..of ik ga zo lekker werken..of ik red het ook wel als ik nooit meer een partner vind etc.
Monoloogje..
Maar lees alles wat jullie schrijven!
Ik begrijp je zo goed. Het is het meest frustrerende wat er is, als iemand niet meer met je wil praten. Maar bedenk; al wil hij het wel, het levert je niks op....Ik ben zo vrij om even te bedenken dat jij misschien een tikkeltje hetzelfde in elkaar zit als ik (maar misschien zit ik er helemaal naast hoor!). Ik wilde vooral praten, zodat ik duidelijk kon zeggen dat ik echt niet zo wanhopig, triest, zwak etc. ben als hoe ik me de laatste tijd aan hem had laten zien. Ik wilde mijn ego nog een beetje redden en tegelijkertijd hoopte ik dat hij dan tot inkeer zou komen (want dan zou hij zien hoe leuk ik ben!). Heb jij dat ook? Bedenk; het heeft echt geen zin. Laat het los!! Het is ZO moeilijk, maar echt: doe het! Je bent een superleuke, intelligente chick en van je fouten heb je geleerd, dat kun je mooi een volgende keer anders aanpakken. Daarbij; jij was de goeie in het verhaal, je had alleen heel erg veel pijn. Vergeef jezelf! Vergeef hem! En ga door. Lekker boeddhistisch he...Het leven is alleen echt veel te leuk om hier te lang mee bezig te blijven. Het is er, je hebt er last van, maar laat het verder los (ik praat altijd een beetje tegen mezelf en misschien heb jij er ook nog iets aan, of de anderen hier..maar ik geloof dat wij wel de hardnekkigsten zijn tot nu toe).
Wat mij helpt als mijn gedachten met me op de loop gaan (zou ex alweer samenwonen? nieuwe vriendin? zie m nooit actief op facebook, wat betekent dat? hij heeft al een nieuw iemand! Ik blijf eeuwig alleen! Ik kan niks! Ben niet leuk! Etc etc...vermoeiend, maar zo denk ik dan); alles weerleggen en relativeren. Vervolgens op mezelf concentreren; ik ga morgen fijn dit..of ik had sjans van die..of ik ga zo lekker werken..of ik red het ook wel als ik nooit meer een partner vind etc.
Monoloogje..
Maar lees alles wat jullie schrijven!
donderdag 28 april 2011 om 22:58
Yellow...
Hij heeft echt je ware ik beschadigd en geraakt. En absoluut geen verantwoordelijkheidsgevoel. Hij klinkt als een verwende kleuter, die denkt dat het leven om hem draait, zich niet bewust dat woorden net zo pijnlijk kunnen zijn als fysiek geweld...
Ik kan er eigenlijk helemaal geen humoristische draai aangeven... Het maakt me alleen maar verdrietig.
En mijn tweesporenbeleid. Ik moet mijn eigen leven zien als de hoofdweg, maar daarnaast loopt nog een zandpad en daar zorg ik af en toe dat een kuil niet te diep wordt, en misschien komen de wegen weer een keer samen, en anders niet.
-Geloof dat mijn relatie met een buitenlander mijn taalgebruik erg beeldend heeft gemaakt :S -