Relaties
alle pijlers
Samenwonen als samengesteld gezin
dinsdag 27 augustus 2019 om 14:54
Goedemiddag allemaal,
Ik /wij zit/zitten met het volgende. Mijn vriend en ik willen graag samenwonen met 5 kinderen. 3 van mij en 2 van hem. We hebben dit uitvoerig besproken met de kinderen en zij willen dit ook graag. De kinderen onderling hebben een goede relatie en er is een goec contact met de wederzijdse bonusouder. We zijn beide bijna 40 en hebben na 2 jaar het gevoel klaar te zijn voor de volgende stap. We zijn inmiddels meerder keren langere tijd als gezin bij elkaar geweest en het klikt enorm. Met de wederzijdse schoonouders klikt het ook goed. Mijn vriend en ik hebben allebeide een huwelijk achter de rug, waardoor de rugzak gevuld is, maar staan beide achter onze keuzes. Echter is het zo dat mijn familie achter onze keuzes staat, maar mijn schoonfamilie minder tot niet. Ze hebben heg liefst dat mijn vriend alles stopt qua samenwonen. Relatie mogen wel wel hebben maar samenwonen is te vroeg, niet goed voor de kinderen etc etc.... daarbij woon ik na mijn scheiding bij mijn jongere zus in met de kinderen. Maar regel alles zelf voor mijn gezin. Nu vinden mijn schoonouders dat ik eerst op mijzelf moet gaan wonen in het kader van zelfstandigheid
ondertussen proberen ze mijn vriend steeds aan het twijfelen te krijgen in bespreken die ze met hem voeren. Wanneer wij samen naar zijn ouders gaan wordt er niet over dit onderwerp gesproken. Mijn vriend zit momenteel in therapie om los te komen van zijn ouders en zijn verleden. Hij wil graag zelf keuzes maken maar zijn ouders geven hem gevoel dat hij niet de goede keuzes maakt. Dit alles zorgt ervoor dat wij samen ook conflicten en spanningen krijgen. Voor mijn gevoel kunnen zijn ouders hem niet loslaten en behandelen hem als klein jongentje. Verder zien zijn ouders allemaal apen en beren op de weg die wij zelf niet zo ervaren. Natuurlijk komen er hobbels als ze alle 5 in de pubertijd zitten, maar daar zijn wij dan voor om de kinderen te begeleiden. Wij voelen ons rijk met ons gezin bestaande uit 7 prachtige individuen. Zij zeggen dat wij niet een normaal gezin gezin zijn, doen net of er een smet op zit, zo jammer en kwetsend! Wij hebben zin in onze toekomdt, maar heg plezier dat wij hadden toen we eraan begonnen is weg....iemand tips hoe hier mee om te gaan? Ervaring mee?
Groet Myenhy
Ik /wij zit/zitten met het volgende. Mijn vriend en ik willen graag samenwonen met 5 kinderen. 3 van mij en 2 van hem. We hebben dit uitvoerig besproken met de kinderen en zij willen dit ook graag. De kinderen onderling hebben een goede relatie en er is een goec contact met de wederzijdse bonusouder. We zijn beide bijna 40 en hebben na 2 jaar het gevoel klaar te zijn voor de volgende stap. We zijn inmiddels meerder keren langere tijd als gezin bij elkaar geweest en het klikt enorm. Met de wederzijdse schoonouders klikt het ook goed. Mijn vriend en ik hebben allebeide een huwelijk achter de rug, waardoor de rugzak gevuld is, maar staan beide achter onze keuzes. Echter is het zo dat mijn familie achter onze keuzes staat, maar mijn schoonfamilie minder tot niet. Ze hebben heg liefst dat mijn vriend alles stopt qua samenwonen. Relatie mogen wel wel hebben maar samenwonen is te vroeg, niet goed voor de kinderen etc etc.... daarbij woon ik na mijn scheiding bij mijn jongere zus in met de kinderen. Maar regel alles zelf voor mijn gezin. Nu vinden mijn schoonouders dat ik eerst op mijzelf moet gaan wonen in het kader van zelfstandigheid
ondertussen proberen ze mijn vriend steeds aan het twijfelen te krijgen in bespreken die ze met hem voeren. Wanneer wij samen naar zijn ouders gaan wordt er niet over dit onderwerp gesproken. Mijn vriend zit momenteel in therapie om los te komen van zijn ouders en zijn verleden. Hij wil graag zelf keuzes maken maar zijn ouders geven hem gevoel dat hij niet de goede keuzes maakt. Dit alles zorgt ervoor dat wij samen ook conflicten en spanningen krijgen. Voor mijn gevoel kunnen zijn ouders hem niet loslaten en behandelen hem als klein jongentje. Verder zien zijn ouders allemaal apen en beren op de weg die wij zelf niet zo ervaren. Natuurlijk komen er hobbels als ze alle 5 in de pubertijd zitten, maar daar zijn wij dan voor om de kinderen te begeleiden. Wij voelen ons rijk met ons gezin bestaande uit 7 prachtige individuen. Zij zeggen dat wij niet een normaal gezin gezin zijn, doen net of er een smet op zit, zo jammer en kwetsend! Wij hebben zin in onze toekomdt, maar heg plezier dat wij hadden toen we eraan begonnen is weg....iemand tips hoe hier mee om te gaan? Ervaring mee?Groet Myenhy
dinsdag 27 augustus 2019 om 17:54
Heb niet alles gelezen, maar het kan ook zeker wél goed gaan!
Maar makkelijk is het niet! Kinderen kunnen het nu onderling misschien goed vinden, maar ook dat gaat waarschijnlijk wel botsen.
Maar wat het moeilijkste is, tenminste dat vond ik, om samen op 1 lijn te komen qua opvoeden, normen, waarden, huisregels etc etc. Jullie hebben er natuurlijk al beide een tijdje opzitten qua gezin zijn zonder de ander en allebei je volledig eigen kijk op hoe voor jou het gezin eruit moet zien. Ook qua hiërarchie.
Je gaat uiteindelijk zeker weten aanlopen tegen : "je bent m'n moeder/vader niet!!!"
En wat de 1 normale omgangsvormen vindt binnen het gezin, vindt de ander misschien veel te vrij....of juist te streng.
Samen een weekend op een gezellige vakantie doorbrengen is écht wel even wat anders dan samen wónen als gezin.
En dan de rommel "moeten" opruimen achter de konten van je stief/bonus-kinderen.
Hoe je het ook wendt of keert, uiteindelijk kan je van je eigen kinderen meer hebben dan van die van de ander. En blijft het gewoon lastig om van je partner negatieve dingen over jouw eigen kinderen te horen.
Praten praten praten samen. Óók als gezin. Wij hadden 1x in de zoveel tijd een uurtje een gesprek met elkaar waar we allemaal onze frustraties of moeilijkheden over van alles en nog wat konden ventileren. Heel verhelderend soms, voor iedereen.
Begrip houden voor elkaar én je never nooit als hoofd opvoeder opstellen tov de kinderen van de ander. Maar alle kinderen wél duidelijk maken , ookal zijn jullie het soms oneens, dat jullie samen bepaalde beslissingen nemen. Bewaar de "discussies" daarover voor s avonds in bed.
Er zit volgens mij geen tijdslimiet aan het bij elkaar moeten zijn voordat je het als samengesteld gezin officieel kan gaan proberen. Dat zal voor iedereen anders zijn.
Familie heeft zich er weinig mee te bemoeien, denk ik. Uitsluitend een adviserende taak lijkt me.
Heel lang verhaal.... maar het is ook een ontzettend werkstuk! Je zal je vast nog verscheidene keren gaan afvragen waar je in vredesnaam aan begonnen bent....maar als je allebei echt wil en de kinderen óók ruimte geeft voor het uiten van hun gevoel (want het is voor kinderen echt niet makkelijk), heeft het écht wel een kans van slagen! Succes!!
Maar makkelijk is het niet! Kinderen kunnen het nu onderling misschien goed vinden, maar ook dat gaat waarschijnlijk wel botsen.
Maar wat het moeilijkste is, tenminste dat vond ik, om samen op 1 lijn te komen qua opvoeden, normen, waarden, huisregels etc etc. Jullie hebben er natuurlijk al beide een tijdje opzitten qua gezin zijn zonder de ander en allebei je volledig eigen kijk op hoe voor jou het gezin eruit moet zien. Ook qua hiërarchie.
Je gaat uiteindelijk zeker weten aanlopen tegen : "je bent m'n moeder/vader niet!!!"
En wat de 1 normale omgangsvormen vindt binnen het gezin, vindt de ander misschien veel te vrij....of juist te streng.
Samen een weekend op een gezellige vakantie doorbrengen is écht wel even wat anders dan samen wónen als gezin.
En dan de rommel "moeten" opruimen achter de konten van je stief/bonus-kinderen.
Hoe je het ook wendt of keert, uiteindelijk kan je van je eigen kinderen meer hebben dan van die van de ander. En blijft het gewoon lastig om van je partner negatieve dingen over jouw eigen kinderen te horen.
Praten praten praten samen. Óók als gezin. Wij hadden 1x in de zoveel tijd een uurtje een gesprek met elkaar waar we allemaal onze frustraties of moeilijkheden over van alles en nog wat konden ventileren. Heel verhelderend soms, voor iedereen.
Begrip houden voor elkaar én je never nooit als hoofd opvoeder opstellen tov de kinderen van de ander. Maar alle kinderen wél duidelijk maken , ookal zijn jullie het soms oneens, dat jullie samen bepaalde beslissingen nemen. Bewaar de "discussies" daarover voor s avonds in bed.
Er zit volgens mij geen tijdslimiet aan het bij elkaar moeten zijn voordat je het als samengesteld gezin officieel kan gaan proberen. Dat zal voor iedereen anders zijn.
Familie heeft zich er weinig mee te bemoeien, denk ik. Uitsluitend een adviserende taak lijkt me.
Heel lang verhaal.... maar het is ook een ontzettend werkstuk! Je zal je vast nog verscheidene keren gaan afvragen waar je in vredesnaam aan begonnen bent....maar als je allebei echt wil en de kinderen óók ruimte geeft voor het uiten van hun gevoel (want het is voor kinderen echt niet makkelijk), heeft het écht wel een kans van slagen! Succes!!
dinsdag 27 augustus 2019 om 18:02
dinsdag 27 augustus 2019 om 18:02
Het lijkt mij eerlijk gezegd sterk, dat alle 5 de kinderen zelf echt graag willen dat jullie gaan samenwonen.
Iets zegt me dat jij dit te rooskleurig ziet/voorspiegelt.
En als het al zo is, dan kon het in de praktijk nog wel eens vet tegenvallen. Vijf kinderen is veel. Heel veel. Ik denk teveel, in een samengesteld gezin.
En de opmerkingen over dat de beide partners dan in elk geval sterk en stabiel zou moeten zijn, wat de vader dus niet is anders had hij dit probleem niet meer op zijn leeftijd, onderschrijf ik ook.
Iets zegt me dat jij dit te rooskleurig ziet/voorspiegelt.
En als het al zo is, dan kon het in de praktijk nog wel eens vet tegenvallen. Vijf kinderen is veel. Heel veel. Ik denk teveel, in een samengesteld gezin.
En de opmerkingen over dat de beide partners dan in elk geval sterk en stabiel zou moeten zijn, wat de vader dus niet is anders had hij dit probleem niet meer op zijn leeftijd, onderschrijf ik ook.
impala wijzigde dit bericht op 27-08-2019 18:06
27.18% gewijzigd
.
dinsdag 27 augustus 2019 om 18:06
Je vriend twijfelt ook.
Nu kun je wel zeggen, dat die twijfel geheel en al aan zijn ouders moet worden toegeschreven, maar misschien ziet hij het wel realistischer dan jij.
anoniem_386989 wijzigde dit bericht op 27-08-2019 18:31
0.50% gewijzigd
dinsdag 27 augustus 2019 om 18:28
Er zijn ook mensen die ervaring hebben en zeggen dat ze nu niet meer dezelfde keuzes zouden maken of zelfs weer apart zijn gaan wonen.
Dat je het nooit moet doen vind ik onzin maar wat er wat meer realistisch naar kijken dan jij lijkt te doen is toch ook wel een goed idee.
dinsdag 27 augustus 2019 om 18:55
Goed artikel.RaveMeisje schreef: ↑27-08-2019 16:17Voor de geïnteresseerden:
https://www.nji.nl/nl/Download-NJi/Info ... zinnen.pdf
Dit artikel geeft m.i. duidelijk aan wat knelpunten kunnen zijn, het is ook onderbouwd.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 27 augustus 2019 om 20:00
Nee joh, dat kunnen kinderen niet overzien.impala schreef: ↑27-08-2019 18:02Het lijkt mij eerlijk gezegd sterk, dat alle 5 de kinderen zelf echt graag willen dat jullie gaan samenwonen.
Iets zegt me dat jij dit te rooskleurig ziet/voorspiegelt.
En als het al zo is, dan kon het in de praktijk nog wel eens vet tegenvallen. Vijf kinderen is veel. Heel veel. Ik denk teveel, in een samengesteld gezin.
En de opmerkingen over dat de beide partners dan in elk geval sterk en stabiel zou moeten zijn, wat de vader dus niet is anders had hij dit probleem niet meer op zijn leeftijd, onderschrijf ik ook.
Die zien het als: vanaf nu elke dag pannenkoeken!
dinsdag 27 augustus 2019 om 20:06
Misschien komt het omdat TO niet schrijft als een vrouw van 40?
Non so perché gli altri si aspettano qualcosa da me.
dinsdag 27 augustus 2019 om 20:07
mooi bericht; ik sta hier achter!kleinhaasje schreef: ↑27-08-2019 15:13Kinderen onderling gaat goed, contact met de bonusouders gaat goed, het klikt enorm... Ga dan voor dat geluk en neem die volgende stap!
Een samengesteld gezin kan met goede communicatie echt wel een succes worden.
En. Want makkelijk zal het niet zijn om tegen de schoonfamilie in te gaan.
dinsdag 27 augustus 2019 om 20:11
Wat grappig...
...zoals ik er nu in sta zou ik nog steeds trouwen maar gewoon met mijn man graag alleen blijven
.Tenzij de kinderen al kant en klaar als 16+ eruit komen... Veel minder werk, veel leukere gesprekken...
Non so perché gli altri si aspettano qualcosa da me.
dinsdag 27 augustus 2019 om 20:12
Dit.
De cijfers zijn niet rooskleurig wat betreft samengestelde gezinnen. Zorg voor een stevige stabiele basis. Eerst therapie afronden en jij eigen woonruimte. Daarna kun je altijd verder kijken of het verstandig is om samen te wonen.
dinsdag 27 augustus 2019 om 20:27
Komt bij mij voort uit principe, ik denk dat het voor de ouders leuk is, voor de kinderen minder.CatherineTheGreat schreef: ↑27-08-2019 20:11Wat grappig...
...zoals ik er nu in sta zou ik nog steeds trouwen maar gewoon met mijn man graag alleen blijven
Tenzij de kinderen al kant en klaar als 16+ eruit komen... Veel minder werk, veel leukere gesprekken...
En puur praktisch, vooral.oudste zou het echt niet trekken.
En daarbij zou ik mezelf prima redden, zou niet 2 jaar ergens gaan logeren.
Maar bovenal, wil ik gewoon oud worden met deze man. Hoe raar ik hem vaak ook vind
dinsdag 27 augustus 2019 om 21:37
woensdag 28 augustus 2019 om 10:46
Vreemd om in dit topic te lezen hoe men To een gebrek aan zelfstandigheid verwijt omdat ze samenwoont met haar zuster. Verliest men dan zijn zelfstandigheid door samen te wonen, of geldt dit enkel in situaties waarbij men samenwoont met iemand anders dan de partner?
@Myenhy: soms moet je springen om vooruitgang te boeken. Jullie zijn beide boven de veertig, wil je echt nog tien jaar wachten op de toestemming van de goegemeente?
Trouwens er loopt hier een gelijkaardig topic van een andere forumlid, misschien daar eens gaan kijken.
@Myenhy: soms moet je springen om vooruitgang te boeken. Jullie zijn beide boven de veertig, wil je echt nog tien jaar wachten op de toestemming van de goegemeente?
Trouwens er loopt hier een gelijkaardig topic van een andere forumlid, misschien daar eens gaan kijken.
woensdag 28 augustus 2019 om 10:55
impala schreef: ↑27-08-2019 18:02Het lijkt mij eerlijk gezegd sterk, dat alle 5 de kinderen zelf echt graag willen dat jullie gaan samenwonen.
Iets zegt me dat jij dit te rooskleurig ziet/voorspiegelt.
En als het al zo is, dan kon het in de praktijk nog wel eens vet tegenvallen. Vijf kinderen is veel. Heel veel. Ik denk teveel, in een samengesteld gezin.
Inderdaad. En vaak durven kinderen ook niet eerlijk toegeven dat ze het toch niet willen.
Ouders zien het vaak te rooskleurig en kinderen kunnen de situatie al helemáál niet overzien. Willen ze dit wel écht?
woensdag 28 augustus 2019 om 11:25
Ik kan me best voorstellen dat je de manier waarop het gezegd wordt niet zo leuk vindt TO, maar dat maakt de kern van wat er gezegd is niet minder waar. Jij kent de situatie beter dan wij, en je hebt mensen in je omgeving die de situatie kennen en twijfelen of dit het goede moment is. Als ik jou was zou ik zeker de inhoud van de bezwaren die hier genoemd worden eens onderzoeken.
Tuurlijk zijn er succesvolle samengestelde gezinnen. Als onderwijzer ken ik er vele, ongeveer evenveel als minder succesvolle pogingen. Dit geldt trouwens ook voor 'eerste relaties' waarbij de partners samen kinderen hebben en uit elkaar gaan.
Wat samengestelde gezinnen lastiger maakt is -zoals door anderen al belicht- de situatie dat kinderen al een scheiding hebben meegemaakt, en een nieuw gezin gaan vormen met een ander gezin. Dan kan het van tevoren nog zo leuk lijken, het is lastiger dit soort gezinnen goed in balans te houden dan gescheiden leven van elkaar. Laat staan als het samengestelde gezin uit elkaar valt, dat is een extra klap. Ook denk ik dat het niet een vreemde opmerking is van users hier dat kinderen zelf niet goed kunnen overzien of het samenleven met een ander gezin wel echt goed voor ze is, op korte en op lange termijn.
Ik zou je in ieder geval mee willen geven echt heel goed met je kinderen te praten (en je partner ook!) over de voorwaarden van een samengesteld gezin vormen. Zo lijkt het mij heel wenselijk dat alle kinderen een eigen kamer hebben om zich op terug te kunnen trekken bijvoorbeeld. En de afstand naar hun vader/moeder moet te overbruggen zijn natuurlijk. Daarnaast moeten jij en je partner het helemaal eens zijn over de verdeling van zorg, zeker voor de kinderen die je erbij krijgt. Hoe staan jullie in het opvoeden van de ander hun kinderen? Hoe wil je de huishouding vormgeven wat dat soort zaken betreft? Is een huis met zoveel slaapkamers haalbaar voor jullie als gezin financieel gezien?
Aangezien je partner nu nog flink aan de bak is met weerbaarder worden t.o.v. zijn eigen ouders, lijkt het me sowieso wijs de stap naar samenwonen heel rustig en heel doordacht aan te pakken. Misschien is het 'nu' niet het moment ervoor. Dat wil niet zeggen dat je niet kan onderzoeken of het gaat werken/haalbaar is, maar besef je dat dit alleen 'op papier' is. Niets is een garantie voor de toekomst. Kijk er niet te rooskleurig naar, maar om nou te zeggen dat je het absoluut niet moet doen vanwege de statistieken gaat me persoonlijk te ver. Nogmaals: jij kent de situatie en jij, partner en de kinderen moeten er uiteindelijk mee leven dus jullie moeten het gaan vormgeven.
woensdag 28 augustus 2019 om 11:25
Hier gaat het tot nog toe goed. En ja de kinderen vinden elkaar ook wel eens minder leuk. Zoals in ieder gezin. Ik had met mijn broertje op dezelfde leeftijd veel meer en heftiger ruzies en mijn vriend ook. We hebben we uitgebreid gesproken over hoe we dit wilden aanpakken. Wat is van wie. En ja, sommige dingen zou ik anders doen dan mijn vriend het doet. Maar ik zou het ook anders doen dan mijn ex het doet. Alleen met mijn vriend kan ik daarover praten, dat ging en gaat met mijn ex niet.
Kunnen praten is alleen juist wel erg belangrijk.
Ik vind bij TO de grootste struikelblokken toch wel het feit dat vriend therapie heeft om los te komen van zijn ouders, dat TO zelf nu niet een eigen huishouden heeft (met je zus een huis delen is dat simpelweg niet, ook al gaat dat goed) maar vooral: het enorm rooskleurige plaatje dat ze schetst in een van de latere posts.
Het wordt niet allemaal halleluja, TO, echt niet. Het gaat misschien juist zo goed met de kinderen omdàt ze elkaar niet de hele dag door zien. Je gaat straks hoe dan ook tegen problemen aanlopen, er gaat wrijving komen terwijl iedereen zijn nieuwe plekje probeert te vinden. Daar moet je tegen bestand zijn en die moet je verwachten en daar moet je met elkaar over kunnen praten. Ik krijg de indruk dat jullie nu gewoon nog niet zo ver zijn.
Kunnen praten is alleen juist wel erg belangrijk.
Ik vind bij TO de grootste struikelblokken toch wel het feit dat vriend therapie heeft om los te komen van zijn ouders, dat TO zelf nu niet een eigen huishouden heeft (met je zus een huis delen is dat simpelweg niet, ook al gaat dat goed) maar vooral: het enorm rooskleurige plaatje dat ze schetst in een van de latere posts.
Het wordt niet allemaal halleluja, TO, echt niet. Het gaat misschien juist zo goed met de kinderen omdàt ze elkaar niet de hele dag door zien. Je gaat straks hoe dan ook tegen problemen aanlopen, er gaat wrijving komen terwijl iedereen zijn nieuwe plekje probeert te vinden. Daar moet je tegen bestand zijn en die moet je verwachten en daar moet je met elkaar over kunnen praten. Ik krijg de indruk dat jullie nu gewoon nog niet zo ver zijn.
woensdag 28 augustus 2019 om 11:38
Ik zou wel willen weten welke cijfers veel zeggen in dit artikel volgens jou.Star² schreef: ↑27-08-2019 16:05Tsja cijfers zeggen best veel:
https://www.nrc.nl/nieuws/2016/05/07/ha ... 1-a1019288