Schoonfamilie..

Hoi allemaal,


I.v.m. herkenbaarheid durf ik niet helemaal in detail te treden, maar ik zal proberen het zo duidelijk mogelijk te formuleren.

Mijn schoonmoeder en schoonzus praten heel slecht over mij achter mijn rug om. Echt hele gemene dingen en onwaarheden. Nu gaat het zelfs zover dat schoonmoeder mijn moeder een brief heeft gestuurd waar allemaal aparte, vreemde leugens in staan en ik begrijp ook niet waarom je zulke onwaarheden durft te verspreiden terwijl iedereen weet dat het niet zo is.. Mijn moeder heeft haar opgebeld om verhaal te halen. Ze zou mij nog maar 1x gezien hebben wat echt een leugen is, dankzij mij zijn hun familietradities naar de maan (vriend zegt dat deze tradities er nooit zijn geweest), ik zal hebben verzwegen dat mijn vader nog in beeld is? Ze hebben mijn vader zelfs ontmoet en ga zo maar door. Het stond vol met aparte, bizarre en rare verwijten. Mijn ouders zijn er ook slecht van en vragen zich af waarom je zoiets zou doen. Mijn ouders willen in gesprek gaan, maar ik ben volwassen en wil hen hier ook niet mee belasten. Ik merk dat het in mijn familie ook voor spanningen zorgt, niet perse onderling, maar mijn ouders vragen zich vooral af: waarom lieg je over dingen waarvan iedereen al weet hoe het zit? Dan spoor je toch niet?

Nu moest ik van collega's en vrienden van mijn partner horen wat er wel niet achter mijn rug om is gezegd en ik ben er echt kapot van. Het zijn onwaarheden en ik kan mij hier totaal niet in vinden. Het klopt gewoon echt niet en ik vreet me enorm op aan het feit dat ik mezelf niet kan verdedigen. Het is echt enorm lelijk en gemeen.

Ik heb er alles aan gedaan om een leuke en normale band met hen op te bouwen. Ik ben altijd enorm gastvrij geweest en ik heb ze overal bij proberen te betrekken.

Ik vind het vooral vervelend voor mijn partner want hij ziet wat het met mij doet en dat ik er kapot van ben. Hij is er voor me, maar hij durft hen ook niet te stoppen uit angst dat de hele familie zich ermee bemoeit en ik snap dit ook wel. Maar het moet echt een keer klaar zijn want ik merk dat ik afstand neem van mijn partner om hen hun zin te geven.. diep van binnen weet ik dat dat is waar hun op uit zijn, maar dit is echt niet meer gezond en mentaal kan ik het ook echt niet meer aan.

We wonen samen dus niet heel gek dat we buitenom werk vaak samen zijn, maar hij gaat en staat waar hij wilt. Ik zal hem nooit dingen verbieden.

Ik weet even niet wat de beste stap is. Mijn gevoel zegt afkappen en nooit meer gaan. Anderzijds wil ik mijn partner dit ook niet aan doen, maar ik slaap er niet van en ik heb last van paniekaanvallen door de stress.

Heeft iemand tips wat ik (nog) kan doen?