Relaties
alle pijlers
Teleurgesteld in ouders...
maandag 31 oktober 2011 om 11:55
Allereerst wil ik gewoon even van mij afschrijven. En verder zou ik ook graag input willen hebben van ouders, omdat ik misschien alles wel te veel alleen van mijn kant bekijk.
Zo'n 2,5 jaar geleden ben ik geemigreerd naar Italie. In NL voelde ik mij niet gelukkig, had heel vaak het "is dit het nu gevoel". Inmiddels hier mijn leven toch aardig op de rit. Vaste baan, samen met mijn Italiaanse vriend bezig een huis te kopen. Relatie gaat goed. En volgend jaar willen wij kijken of ik zwanger kan worden. Ik voel mij gelukkig!
Uiteraard snap ik dat het moeilijk is voor mijn ouders dat ik geemigreerd ben. Hoe moeilijk dat exact is, kan ik niet goed begrijpen, want tja ik heb zelf nog geen kinderen.
Maar wat mij verdriet doet is dat ze in die 2,5 jaar tijd hier nog maar 1 keer zijn geweest (ik heb ze de reis cadeau gedaan). En blijven hameren op dat ik maar beter naar NL kan komen om daar ons leven voort te zeten. Als ik dan zeg dat zowel vriend als ik inmiddels een vaste baan hebben, voor Italiaanse begrippen goed verdienen, een huis aan het kopen zijn etc dan lijkt dit niet door te dringen. Om eerlijk te zijn, vriend en ik zijn beiden 28, hebben wij geen zin om in NL weer van voor af aan te beginnen. En bovenal, ik voel mij hier goed.
Tuurlijk mis ik mijn familie wel eens. Een week geleden is mijn nichtje geboren en ik kan er pas eind november heen. Dat doet pijn, maar goed, daar heb ik voor gekozen. Maar het lijkt wel of mijn ouders dit soort momenten aangrijpen om mij naar NL te krijgen. Er zijn o.a. de volgende uitspraken gedaan:
" Ja dat weet je, als je in het buitenland woont, dan heb je dit nu eenmaal". "Bedenk je goed dat als jij ooit bevalt, het weken kan duren voordat wij naar Italie komen." "Nee we kunnen je niet iedere keer ophalen van het vliegveld, je mag kiezen de heen of terugweg". (ik ga gemiddeld 3 keer per jaar naar NL, dus iedere keer is overdreven, bovendien zijn mijn ouders gewoon thuis)
Daar komt bij dat ze het continu op het geld gooien. "het kost ons veel te veel om je op te halen, benzine is duur" (ik weet dat ze het best kunnen missen en anders betaal ik de helft) Toen ik zei dat zij het toch ook fijn vonden dat wij hen ophaalden en wegbrachten kreeg ik te horen "jullie wonen dichterbij de luchthaven, dus dan hoef je minder benzine te betalen". (ons gaat het niet om het geld, wij wilden mijn ouders het gemak "geven" van wegbrengen ophalen, ondanks dat wij er beiden vrij voor hebben gevraagd)
Ik krijg het gevoel dat ze het geld belangrijker vinden dan mij. Dat heb ik al eens aangegeven en dan zeggen ze dat dat niet zo is. Toch brengen zij iedere keer het onderwerp "geld" ter sprake.
Aan alle ouders/moeders: hoe zien jullie dit? MIsschien kunnen jullie mij een beetje uitleggen waar deze uitspraken o.a. vandaan komen bij mijn ouders. Ik denk dat ze het nog niet kunnen accepteren dat mijn leven nu in Italie is. Wat denken jullie? Tips om dit nogmaals ter sprake te brengen? Of kan ik het beste maar accepteren dat mijn ouders zo zijn? Maar waarom trappen ze zo na (o.a. die opmerking over als ik zal bevallen in de toekomst)?
Zo'n 2,5 jaar geleden ben ik geemigreerd naar Italie. In NL voelde ik mij niet gelukkig, had heel vaak het "is dit het nu gevoel". Inmiddels hier mijn leven toch aardig op de rit. Vaste baan, samen met mijn Italiaanse vriend bezig een huis te kopen. Relatie gaat goed. En volgend jaar willen wij kijken of ik zwanger kan worden. Ik voel mij gelukkig!
Uiteraard snap ik dat het moeilijk is voor mijn ouders dat ik geemigreerd ben. Hoe moeilijk dat exact is, kan ik niet goed begrijpen, want tja ik heb zelf nog geen kinderen.
Maar wat mij verdriet doet is dat ze in die 2,5 jaar tijd hier nog maar 1 keer zijn geweest (ik heb ze de reis cadeau gedaan). En blijven hameren op dat ik maar beter naar NL kan komen om daar ons leven voort te zeten. Als ik dan zeg dat zowel vriend als ik inmiddels een vaste baan hebben, voor Italiaanse begrippen goed verdienen, een huis aan het kopen zijn etc dan lijkt dit niet door te dringen. Om eerlijk te zijn, vriend en ik zijn beiden 28, hebben wij geen zin om in NL weer van voor af aan te beginnen. En bovenal, ik voel mij hier goed.
Tuurlijk mis ik mijn familie wel eens. Een week geleden is mijn nichtje geboren en ik kan er pas eind november heen. Dat doet pijn, maar goed, daar heb ik voor gekozen. Maar het lijkt wel of mijn ouders dit soort momenten aangrijpen om mij naar NL te krijgen. Er zijn o.a. de volgende uitspraken gedaan:
" Ja dat weet je, als je in het buitenland woont, dan heb je dit nu eenmaal". "Bedenk je goed dat als jij ooit bevalt, het weken kan duren voordat wij naar Italie komen." "Nee we kunnen je niet iedere keer ophalen van het vliegveld, je mag kiezen de heen of terugweg". (ik ga gemiddeld 3 keer per jaar naar NL, dus iedere keer is overdreven, bovendien zijn mijn ouders gewoon thuis)
Daar komt bij dat ze het continu op het geld gooien. "het kost ons veel te veel om je op te halen, benzine is duur" (ik weet dat ze het best kunnen missen en anders betaal ik de helft) Toen ik zei dat zij het toch ook fijn vonden dat wij hen ophaalden en wegbrachten kreeg ik te horen "jullie wonen dichterbij de luchthaven, dus dan hoef je minder benzine te betalen". (ons gaat het niet om het geld, wij wilden mijn ouders het gemak "geven" van wegbrengen ophalen, ondanks dat wij er beiden vrij voor hebben gevraagd)
Ik krijg het gevoel dat ze het geld belangrijker vinden dan mij. Dat heb ik al eens aangegeven en dan zeggen ze dat dat niet zo is. Toch brengen zij iedere keer het onderwerp "geld" ter sprake.
Aan alle ouders/moeders: hoe zien jullie dit? MIsschien kunnen jullie mij een beetje uitleggen waar deze uitspraken o.a. vandaan komen bij mijn ouders. Ik denk dat ze het nog niet kunnen accepteren dat mijn leven nu in Italie is. Wat denken jullie? Tips om dit nogmaals ter sprake te brengen? Of kan ik het beste maar accepteren dat mijn ouders zo zijn? Maar waarom trappen ze zo na (o.a. die opmerking over als ik zal bevallen in de toekomst)?
maandag 31 oktober 2011 om 14:26
LottekeNl, er zijngenoeg mensen die inderdaad niet kunnen zeggen wat hun dwars zit. En de oudere generatie heeft dat over het algemeen nog meer dan de jongere.
Italiagirl, ik hoop dat je bij ze door kunt dringen. Laat het na het gesprek ook rusten voor een poosje. Neem wat meer afstand en zie hoe de relatie in de toekomst ontwikkeld.
Italiagirl, ik hoop dat je bij ze door kunt dringen. Laat het na het gesprek ook rusten voor een poosje. Neem wat meer afstand en zie hoe de relatie in de toekomst ontwikkeld.
maandag 31 oktober 2011 om 14:27
quote:kissa schreef op 31 oktober 2011 @ 13:31:
En daarnaast vind ik ook niet dat je van je ouders kan verwachten dat ze zich aanpassen aan jou! Ze hebben dan misschien wel een vrije dag, maar dat betekend nog niet dat ze per se jou moeten halen en dat je dat van ze kan verwachten! Ze hebben misschien ook plannen op die dag of een vaste dagindeling die hierdoor verstoord wordt. Je moet ze wel de vrijheid geven om er zelf voor te kiezen om je op te halen of niet, ik heb het idee dat jij het probeert af te dwingen. En omdat jij diegene bent die is geëmigreerd vind ik ook dat jij meer moeite moet doen om jezelf aan de situatie aan te passen dan je ouders.
Ik lees tussen de regels door dat je ouders vinden dat je veel van ze verwacht en dat ze proberen om deze verwachtingen bij te stellen zodat je blij en dankbaar bent dat ze binnen een week na je bevalling er bij zijn ipv overstuur en teleurgesteld als ze er na 3 weken zijn omdat je had verwacht dat ze er binnen een week zouden zijn. Snap je wat ik bedoel?
Volgens mij zijn ze verder hartstikke trots op jou omdat ze over je opscheppen tegen anderen en houden ze veel van je. Maar ze bekijken het gewoon anders als jou.
Dit ben ik niet met je eens. Het feit dat ik ben geemigreerd betekend niet dat ik meer achter mijn ouders aan hoef te lopen. Graag of helemaal niet is dan mijn mening.
Ten tweede, als ik of wij samen naar NL gaan bespreken wij dat zeker 1.5 maand van tevoren. Bel ik mijn familile daarna op om te vragen of het ze dan uitkomt en vraag ik ook aan hen of ze zin hebben om samen bepaalde dingen te doen. Als ik samen met mijn vriend ga vinden we het ook leuk om met z'n tweeen wat te doen, naar mijn broer te gaan of naar mijn zus. Dus we zitten echt niet 24/7 bij mijn ouders op hun lip.
En ja, als je een kleinkind krijgt vind ik het erg raar als je pas weken na die tijd komt. (mits een goede reden zoals gezondheidsklachten, echt niet kunnen betalen) Nog raarder vind ik het dat ze mij dit nu al moet zeggen. Ik ben nog niet eens zwanger.
In veel dingen kan ik meegaan, of begrip voor hebben. Dat ze een bepaalde leeftijd hebben, of dat 2 dagen werken voor hen misschien net zo zwaar is, als voor iemand van mijn leeftijd 40 uur werken dat is. Maar als een vakantie naar Thailand wel kan, en een reis naar Italie niet, ja dat vind ik best vreemd.
En daarnaast vind ik ook niet dat je van je ouders kan verwachten dat ze zich aanpassen aan jou! Ze hebben dan misschien wel een vrije dag, maar dat betekend nog niet dat ze per se jou moeten halen en dat je dat van ze kan verwachten! Ze hebben misschien ook plannen op die dag of een vaste dagindeling die hierdoor verstoord wordt. Je moet ze wel de vrijheid geven om er zelf voor te kiezen om je op te halen of niet, ik heb het idee dat jij het probeert af te dwingen. En omdat jij diegene bent die is geëmigreerd vind ik ook dat jij meer moeite moet doen om jezelf aan de situatie aan te passen dan je ouders.
Ik lees tussen de regels door dat je ouders vinden dat je veel van ze verwacht en dat ze proberen om deze verwachtingen bij te stellen zodat je blij en dankbaar bent dat ze binnen een week na je bevalling er bij zijn ipv overstuur en teleurgesteld als ze er na 3 weken zijn omdat je had verwacht dat ze er binnen een week zouden zijn. Snap je wat ik bedoel?
Volgens mij zijn ze verder hartstikke trots op jou omdat ze over je opscheppen tegen anderen en houden ze veel van je. Maar ze bekijken het gewoon anders als jou.
Dit ben ik niet met je eens. Het feit dat ik ben geemigreerd betekend niet dat ik meer achter mijn ouders aan hoef te lopen. Graag of helemaal niet is dan mijn mening.
Ten tweede, als ik of wij samen naar NL gaan bespreken wij dat zeker 1.5 maand van tevoren. Bel ik mijn familile daarna op om te vragen of het ze dan uitkomt en vraag ik ook aan hen of ze zin hebben om samen bepaalde dingen te doen. Als ik samen met mijn vriend ga vinden we het ook leuk om met z'n tweeen wat te doen, naar mijn broer te gaan of naar mijn zus. Dus we zitten echt niet 24/7 bij mijn ouders op hun lip.
En ja, als je een kleinkind krijgt vind ik het erg raar als je pas weken na die tijd komt. (mits een goede reden zoals gezondheidsklachten, echt niet kunnen betalen) Nog raarder vind ik het dat ze mij dit nu al moet zeggen. Ik ben nog niet eens zwanger.
In veel dingen kan ik meegaan, of begrip voor hebben. Dat ze een bepaalde leeftijd hebben, of dat 2 dagen werken voor hen misschien net zo zwaar is, als voor iemand van mijn leeftijd 40 uur werken dat is. Maar als een vakantie naar Thailand wel kan, en een reis naar Italie niet, ja dat vind ik best vreemd.
maandag 31 oktober 2011 om 14:28
quote:kissa schreef op 31 oktober 2011 @ 13:31:
En daarnaast vind ik ook niet dat je van je ouders kan verwachten dat ze zich aanpassen aan jou! Ze hebben dan misschien wel een vrije dag, maar dat betekend nog niet dat ze per se jou moeten halen en dat je dat van ze kan verwachten! Ze hebben misschien ook plannen op die dag of een vaste dagindeling die hierdoor verstoord wordt. Je moet ze wel de vrijheid geven om er zelf voor te kiezen om je op te halen of niet, ik heb het idee dat jij het probeert af te dwingen. En omdat jij diegene bent die is geëmigreerd vind ik ook dat jij meer moeite moet doen om jezelf aan de situatie aan te passen dan je ouders.
Wat een onzin zeg. Hun dochter komt! Uit Italië! Niet uit Lutjebroek. Dat weten ze al lang van te voren.
Niet aanpassen... nou moet het niet gekker worden. Als mijn dochter uit Italië zou komen zeg ik mijn eventuele afspraken af. En dan is de dag maar wat anders dan dat ze gewend zijn.
En TO moet dan zich dan maar wat meer aanpassen???? Omdat zij zo nodig moest emigreren??? Echt he... dat je het je toetsenbord uit krijgt.
En daarnaast vind ik ook niet dat je van je ouders kan verwachten dat ze zich aanpassen aan jou! Ze hebben dan misschien wel een vrije dag, maar dat betekend nog niet dat ze per se jou moeten halen en dat je dat van ze kan verwachten! Ze hebben misschien ook plannen op die dag of een vaste dagindeling die hierdoor verstoord wordt. Je moet ze wel de vrijheid geven om er zelf voor te kiezen om je op te halen of niet, ik heb het idee dat jij het probeert af te dwingen. En omdat jij diegene bent die is geëmigreerd vind ik ook dat jij meer moeite moet doen om jezelf aan de situatie aan te passen dan je ouders.
Wat een onzin zeg. Hun dochter komt! Uit Italië! Niet uit Lutjebroek. Dat weten ze al lang van te voren.
Niet aanpassen... nou moet het niet gekker worden. Als mijn dochter uit Italië zou komen zeg ik mijn eventuele afspraken af. En dan is de dag maar wat anders dan dat ze gewend zijn.
En TO moet dan zich dan maar wat meer aanpassen???? Omdat zij zo nodig moest emigreren??? Echt he... dat je het je toetsenbord uit krijgt.
maandag 31 oktober 2011 om 14:31
quote:Rik78 schreef op 31 oktober 2011 @ 14:22:
Hee Italiagirl,
Ik kan me goed voorstellen dat je hier van baalt. Ik vind ook dat je ouders je het niet erg makkelijk maken.
Ik zit in dezelfde situatie. Een paar jaar geleden geëmigreerd naar Scandinavië en mijn ouders hebben daar erge moeite mee gehad. En nu nog.
We zijn een tijdje geleden papa en mama geworden en ik moet eigenlijk elke keer als ik ze spreek aanhoren hoe lastig het is voor hen. Nu ik ook ouder ben, kan ik me meer inleven in hun wereld.
Allereerst komen jouw ouders uit een totaal verschillende generatie waarbij anders omgegaan wordt met gevoelens, geld en afstanden. Jij vind Italië dichtbij, ik ook. Ik denk: cheap Ryanair ticket, evt autootje huren en hoppa je bent d'r. Zij denken aan ellelange autoritten, drukte op de snelwegen, vermoeidheid, stress, niet kunnen slapen. Kortom, ze zien er als een berg tegenop.
Zij hopen (en smeken je bijna) om weer terug naar Nederland te komen omdat ze ontzettend veel van je houden. Zo enorm veel, dat ze wanhopig worden. Want het erge (voor hen) is dat je ook nog succesvol bent en de kans steeds kleiner wordt dat je teruggaat. En dadelijk worden ze opa en oma en hun kleinkind zit 1500 km verderop. Als ouder kan ik je zeggen: leuk is anders.
Ik zou je aanraden om het gesprek aan te gaan en te benoemen wat jij voelt als ze dat soort dingen zeggen tegen je. Vertel dat je ontzettend veel van ze houdt maar dat ze jouw keuzes moeten respecteren. Stel je ook begripvol op waarom ze dat soort dingen zeggen en verwacht niet dat het eerste gesprek meteen alle wolken laten verdwijnen, ik denk dat dat een proces is.
Je ouders houden zielsveel van je maar hebben moeite om dat op een constructieve manier te uiten.
Respecteer dat en weet dat je mensen zelf nooit kan veranderen, dat kunnen ze alleen zelf. Je helpt daarbij door constructief je gevoelens te uiten en benoemen.
Succes.
(Been there, done that and got the T shirt:))Thanks voor je inhoudelijke post en nog gefeliciteerd met jullie kindje!
Hee Italiagirl,
Ik kan me goed voorstellen dat je hier van baalt. Ik vind ook dat je ouders je het niet erg makkelijk maken.
Ik zit in dezelfde situatie. Een paar jaar geleden geëmigreerd naar Scandinavië en mijn ouders hebben daar erge moeite mee gehad. En nu nog.
We zijn een tijdje geleden papa en mama geworden en ik moet eigenlijk elke keer als ik ze spreek aanhoren hoe lastig het is voor hen. Nu ik ook ouder ben, kan ik me meer inleven in hun wereld.
Allereerst komen jouw ouders uit een totaal verschillende generatie waarbij anders omgegaan wordt met gevoelens, geld en afstanden. Jij vind Italië dichtbij, ik ook. Ik denk: cheap Ryanair ticket, evt autootje huren en hoppa je bent d'r. Zij denken aan ellelange autoritten, drukte op de snelwegen, vermoeidheid, stress, niet kunnen slapen. Kortom, ze zien er als een berg tegenop.
Zij hopen (en smeken je bijna) om weer terug naar Nederland te komen omdat ze ontzettend veel van je houden. Zo enorm veel, dat ze wanhopig worden. Want het erge (voor hen) is dat je ook nog succesvol bent en de kans steeds kleiner wordt dat je teruggaat. En dadelijk worden ze opa en oma en hun kleinkind zit 1500 km verderop. Als ouder kan ik je zeggen: leuk is anders.
Ik zou je aanraden om het gesprek aan te gaan en te benoemen wat jij voelt als ze dat soort dingen zeggen tegen je. Vertel dat je ontzettend veel van ze houdt maar dat ze jouw keuzes moeten respecteren. Stel je ook begripvol op waarom ze dat soort dingen zeggen en verwacht niet dat het eerste gesprek meteen alle wolken laten verdwijnen, ik denk dat dat een proces is.
Je ouders houden zielsveel van je maar hebben moeite om dat op een constructieve manier te uiten.
Respecteer dat en weet dat je mensen zelf nooit kan veranderen, dat kunnen ze alleen zelf. Je helpt daarbij door constructief je gevoelens te uiten en benoemen.
Succes.
(Been there, done that and got the T shirt:))Thanks voor je inhoudelijke post en nog gefeliciteerd met jullie kindje!
maandag 31 oktober 2011 om 14:31
quote:italiagirl schreef op 31 oktober 2011 @ 14:27:
[...]
. Maar als een vakantie naar Thailand wel kan, en een reis naar Italie niet, ja dat vind ik best vreemd.
Het zal of het een of het ander zijn.
Ik kan me voorstellen dat ouders zich verheugen op het feit dat, wanneer de kinderen de deur uit zijn, ze verre reizen kunnen maken, want meer tijd en meer geld.
Gaan je kinderen in het buitenland wonen gaat je tijd en je geld op aan het bezoeken van je kind. Weg toekomstplannen.
Op bezoek gaan is ook totaal iets anders dan vakantie vieren, vind ik.
[...]
. Maar als een vakantie naar Thailand wel kan, en een reis naar Italie niet, ja dat vind ik best vreemd.
Het zal of het een of het ander zijn.
Ik kan me voorstellen dat ouders zich verheugen op het feit dat, wanneer de kinderen de deur uit zijn, ze verre reizen kunnen maken, want meer tijd en meer geld.
Gaan je kinderen in het buitenland wonen gaat je tijd en je geld op aan het bezoeken van je kind. Weg toekomstplannen.
Op bezoek gaan is ook totaal iets anders dan vakantie vieren, vind ik.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 31 oktober 2011 om 14:35
quote:Dahlia74 schreef op 31 oktober 2011 @ 14:26:
LottekeNl, er zijngenoeg mensen die inderdaad niet kunnen zeggen wat hun dwars zit. En de oudere generatie heeft dat over het algemeen nog meer dan de jongereNee dat snap ik wel. Maar het ging toch niet alleen over of ze de ware redenen vertellen? Waar het op neerkomt is dat zij niet bereid zijn om veel aan te passen om hun dochter te kunnen (blijven) zien. Dat snap ik niet, het is toch je kind? In plaats daarvan gaan ze steeds moeilijker doen, steeds meer erbij halen, met als gevolg dat ze de situatie nu moeilijker maken dan hij zou moeten/kunnen zijn.
LottekeNl, er zijngenoeg mensen die inderdaad niet kunnen zeggen wat hun dwars zit. En de oudere generatie heeft dat over het algemeen nog meer dan de jongereNee dat snap ik wel. Maar het ging toch niet alleen over of ze de ware redenen vertellen? Waar het op neerkomt is dat zij niet bereid zijn om veel aan te passen om hun dochter te kunnen (blijven) zien. Dat snap ik niet, het is toch je kind? In plaats daarvan gaan ze steeds moeilijker doen, steeds meer erbij halen, met als gevolg dat ze de situatie nu moeilijker maken dan hij zou moeten/kunnen zijn.
maandag 31 oktober 2011 om 14:40
quote:47084 schreef op 31 oktober 2011 @ 13:16:
Ik denk dat het een ouderwetse houding is: kinderen bezoeken de ouders en niet andersom. Maar het kan ook heel goed zijn dat je ouders een beetje huiverig zijn om naar Italië te gaan zonder dat er een reisorganisatie achter zit; geen hostess die je helpt wanneer dat nodig mocht zijn, zoiets.
Ik weet dat er ouders zijn die er eigenlijk ( als ze durfden) een stokje voor wilden steken als een van de kinderen naar het buitenland zouden verhuizen. En eigenlijk is dat eigenbelang. Ze vrezen hulpeloos en alleen gelaten te worden....
Dit lijkt mij ook niet zo'n probleem. Wij halen en brengen ze van het vliegveld. Ze verblijven bij ons in huis en vaak neem ik het merendeel van de tijd vrij om wat leuke dingen met ze te doen, wat van Italie te laten zien.
Hoe meer ik erover na denk, hoe meer ik vermoed dat mijn eerste ingeving het daadwerkelijke probleem is. Ze hebben het nog niet geaccepteerd dat ik in Italie woon. En ergens ben ik bang dat ze dit nooit gaan accepteren. Wel hoop ik dat ze met dit soort opmerkingen stoppen, want dit zugt inderdaad energie en ik heb geen zin om nog jaren verwijten te horen.
Bepaalde dingen die ik van plan was, ben ik nu niet meer zeker van. Zo had ik mij altijd voorgenomen om als ik zwanger zou zijn een keer mijn moeder te laten overkomen (ticket ed betalen wij dan) zodat ze mee kan naar een echo. Ik weet dat ze dit heeft gemist bij mijn zus (die wilde dat alleen met haar man doen). Aangezien het mij niet uitmaakt en ik zoiets heb van "goh, als dat haar plezier doet dan..." Maar daar ben ik nu niet meer zeker van. Waarom zou ik wel moeite doen en zij niet? Ergens vind ik het heel jammer, maar de lol gaat er wel vanaf op deze manier.
@ iedereen die dit ook mee maakt. Merken jullie ook dat dit "gedrag" meer van jullie (schoon)moeder af komt? MIjn vader is namelijk echt een type die alles al snel goed vindt, maar hij laat zich dus ook meegaan in hetgeen mijn moeder beslist.
Ik denk dat het een ouderwetse houding is: kinderen bezoeken de ouders en niet andersom. Maar het kan ook heel goed zijn dat je ouders een beetje huiverig zijn om naar Italië te gaan zonder dat er een reisorganisatie achter zit; geen hostess die je helpt wanneer dat nodig mocht zijn, zoiets.
Ik weet dat er ouders zijn die er eigenlijk ( als ze durfden) een stokje voor wilden steken als een van de kinderen naar het buitenland zouden verhuizen. En eigenlijk is dat eigenbelang. Ze vrezen hulpeloos en alleen gelaten te worden....
Dit lijkt mij ook niet zo'n probleem. Wij halen en brengen ze van het vliegveld. Ze verblijven bij ons in huis en vaak neem ik het merendeel van de tijd vrij om wat leuke dingen met ze te doen, wat van Italie te laten zien.
Hoe meer ik erover na denk, hoe meer ik vermoed dat mijn eerste ingeving het daadwerkelijke probleem is. Ze hebben het nog niet geaccepteerd dat ik in Italie woon. En ergens ben ik bang dat ze dit nooit gaan accepteren. Wel hoop ik dat ze met dit soort opmerkingen stoppen, want dit zugt inderdaad energie en ik heb geen zin om nog jaren verwijten te horen.
Bepaalde dingen die ik van plan was, ben ik nu niet meer zeker van. Zo had ik mij altijd voorgenomen om als ik zwanger zou zijn een keer mijn moeder te laten overkomen (ticket ed betalen wij dan) zodat ze mee kan naar een echo. Ik weet dat ze dit heeft gemist bij mijn zus (die wilde dat alleen met haar man doen). Aangezien het mij niet uitmaakt en ik zoiets heb van "goh, als dat haar plezier doet dan..." Maar daar ben ik nu niet meer zeker van. Waarom zou ik wel moeite doen en zij niet? Ergens vind ik het heel jammer, maar de lol gaat er wel vanaf op deze manier.
@ iedereen die dit ook mee maakt. Merken jullie ook dat dit "gedrag" meer van jullie (schoon)moeder af komt? MIjn vader is namelijk echt een type die alles al snel goed vindt, maar hij laat zich dus ook meegaan in hetgeen mijn moeder beslist.
maandag 31 oktober 2011 om 14:42
quote:blijfgewoonbianca schreef op 31 oktober 2011 @ 14:31:
[...]
Het zal of het een of het ander zijn.
Ik kan me voorstellen dat ouders zich verheugen op het feit dat, wanneer de kinderen de deur uit zijn, ze verre reizen kunnen maken, want meer tijd en meer geld.
Gaan je kinderen in het buitenland wonen gaat je tijd en je geld op aan het bezoeken van je kind. Weg toekomstplannen.
Op bezoek gaan is ook totaal iets anders dan vakantie vieren, vind ik.Ja en dat geldt ook voor mij. Ook wij kunnen ons geld maar 1 keer uitgeven en ik heb ook geen zin om iedere keer de vakantie op te offeren aan NL. Maar doen we dat niet, dan zie ik ze dus (bijna) nooit meer.
[...]
Het zal of het een of het ander zijn.
Ik kan me voorstellen dat ouders zich verheugen op het feit dat, wanneer de kinderen de deur uit zijn, ze verre reizen kunnen maken, want meer tijd en meer geld.
Gaan je kinderen in het buitenland wonen gaat je tijd en je geld op aan het bezoeken van je kind. Weg toekomstplannen.
Op bezoek gaan is ook totaal iets anders dan vakantie vieren, vind ik.Ja en dat geldt ook voor mij. Ook wij kunnen ons geld maar 1 keer uitgeven en ik heb ook geen zin om iedere keer de vakantie op te offeren aan NL. Maar doen we dat niet, dan zie ik ze dus (bijna) nooit meer.
maandag 31 oktober 2011 om 14:50
quote:47084 schreef op 31 oktober 2011 @ 13:16:
Ik denk dat het een ouderwetse houding is: kinderen bezoeken de ouders en niet andersom. Maar het kan ook heel goed zijn dat je ouders een beetje huiverig zijn om naar Italië te gaan zonder dat er een reisorganisatie achter zit; geen hostess die je helpt wanneer dat nodig mocht zijn, zoiets.
Ik weet dat er ouders zijn die er eigenlijk ( als ze durfden) een stokje voor wilden steken als een van de kinderen naar het buitenland zouden verhuizen. En eigenlijk is dat eigenbelang. Ze vrezen hulpeloos en alleen gelaten te worden....
Dat is het volgens mij ook. Een deel onzekerheid want hun dochter is meer wereldwijs dan zij ooit zullen worden.
Die onzekerheid toon je niet aan je kinderen dus wordt het een krampachtig verhaal waar negatieve emoties de boventoon voeren.
Ik denk dat het een ouderwetse houding is: kinderen bezoeken de ouders en niet andersom. Maar het kan ook heel goed zijn dat je ouders een beetje huiverig zijn om naar Italië te gaan zonder dat er een reisorganisatie achter zit; geen hostess die je helpt wanneer dat nodig mocht zijn, zoiets.
Ik weet dat er ouders zijn die er eigenlijk ( als ze durfden) een stokje voor wilden steken als een van de kinderen naar het buitenland zouden verhuizen. En eigenlijk is dat eigenbelang. Ze vrezen hulpeloos en alleen gelaten te worden....
Dat is het volgens mij ook. Een deel onzekerheid want hun dochter is meer wereldwijs dan zij ooit zullen worden.
Die onzekerheid toon je niet aan je kinderen dus wordt het een krampachtig verhaal waar negatieve emoties de boventoon voeren.
maandag 31 oktober 2011 om 14:54
Italiagirl, ik geef je gelijk, waarom zou jij al die moeite er nog instoppen? Liefde is geen eenrichtigsverkeer.
Bovendien wat ik al schreef: als je ver van te voren tickets boekt vlieg je voor een paar tientjes naar Italie. Iedereen om mee heen doet dat. En ze hebben geen hotelkosten, kunnen zelf thuis koken, dus nee, veel kosten maken ze niet. En bovendien, ze hoeven er niet hun hele vakantie er aan op te offeren. Een lang weekend is toch ook goed?
Bovendien wat ik al schreef: als je ver van te voren tickets boekt vlieg je voor een paar tientjes naar Italie. Iedereen om mee heen doet dat. En ze hebben geen hotelkosten, kunnen zelf thuis koken, dus nee, veel kosten maken ze niet. En bovendien, ze hoeven er niet hun hele vakantie er aan op te offeren. Een lang weekend is toch ook goed?
maandag 31 oktober 2011 om 14:59
Idd een lang weekend is ook goed. Het gaat mij echt om wederzijdse belangstelling en moeite doen om de relatie goed te houden. In mijn optiek vraag ik nou ook weer niet zoveel van mijn ouders. Ze hoeven hier echt niet iedere maand, of 2 keer per jaar te staan. Maar 1 keer in de 2,5 / 3 jaar vind ik wel erg weinig. Helemaal als wij dat dan ook nog eens helemaal moeten regelen en betalen.
maandag 31 oktober 2011 om 15:13
@Yusuko, het gaat niet alleen om het halen en brengen maar ook het feit dat haar ouders nog nooit op eigen initiatief naar haar zijn geweest, om te kijken hoe je kind leeft, woont en met wie. Hoe haar leven eruit ziet, dat wil je als ouder toch weten?
Maar goed, ik herken het maar al te goed en ik stop er ook geen moeite meer in. Nu denk ik: ik ben knettergek geweest om elke keer op en neer te rijden. Sterker nog, één huis waarin ik zes (!!) jaar heb gewoonden hebben ze nooit gezien. Mijn zus is nu al twee keer hier geweest in de zeven jaar (!!) Ik ga nog twee keer per jaar.
Maar goed, ik herken het maar al te goed en ik stop er ook geen moeite meer in. Nu denk ik: ik ben knettergek geweest om elke keer op en neer te rijden. Sterker nog, één huis waarin ik zes (!!) jaar heb gewoonden hebben ze nooit gezien. Mijn zus is nu al twee keer hier geweest in de zeven jaar (!!) Ik ga nog twee keer per jaar.
maandag 31 oktober 2011 om 15:30
Tuurlijk is het halen/wegbrengen jammer. Maar goed, kom ik ook wel over heen. Het gaat meer om het feit dat beiden evenveel moeite in de relatie steken en dat mis ik.
MIjn ouders lijken die moeite niet/minder te nemen. Dat zorgt bij mij voor een "waarom zou ik nog wel al die moeite doen" gevoel. Omdat ik het ook van hun kant probeer te bekijken, maar dat niet altijd even goed lukt vanwege verdriet/boosheid, vraag ik hier om meningen over de gehele situatie.
MIjn ouders lijken die moeite niet/minder te nemen. Dat zorgt bij mij voor een "waarom zou ik nog wel al die moeite doen" gevoel. Omdat ik het ook van hun kant probeer te bekijken, maar dat niet altijd even goed lukt vanwege verdriet/boosheid, vraag ik hier om meningen over de gehele situatie.
maandag 31 oktober 2011 om 15:32
quote:roosje4 schreef op 31 oktober 2011 @ 15:13:
@Yusuko, het gaat niet alleen om het halen en brengen maar ook het feit dat haar ouders nog nooit op eigen initiatief naar haar zijn geweest, om te kijken hoe je kind leeft, woont en met wie. Hoe haar leven eruit ziet, dat wil je als ouder toch weten?
Maar goed, ik herken het maar al te goed en ik stop er ook geen moeite meer in. Nu denk ik: ik ben knettergek geweest om elke keer op en neer te rijden. Sterker nog, één huis waarin ik zes (!!) jaar heb gewoonden hebben ze nooit gezien. Mijn zus is nu al twee keer hier geweest in de zeven jaar (!!) Ik ga nog twee keer per jaar.Zo dat is wel helemaal erg zeg. 6 jaar!!!! Maar moeilijk blijft het wel. het is een blijft familie en daar heb je een bepaalde band mee. Maar als het niet van 2 kanten komt, houdt het ergens een keer op. Of je moet jezelf helemaal wegcijferen.
@Yusuko, het gaat niet alleen om het halen en brengen maar ook het feit dat haar ouders nog nooit op eigen initiatief naar haar zijn geweest, om te kijken hoe je kind leeft, woont en met wie. Hoe haar leven eruit ziet, dat wil je als ouder toch weten?
Maar goed, ik herken het maar al te goed en ik stop er ook geen moeite meer in. Nu denk ik: ik ben knettergek geweest om elke keer op en neer te rijden. Sterker nog, één huis waarin ik zes (!!) jaar heb gewoonden hebben ze nooit gezien. Mijn zus is nu al twee keer hier geweest in de zeven jaar (!!) Ik ga nog twee keer per jaar.Zo dat is wel helemaal erg zeg. 6 jaar!!!! Maar moeilijk blijft het wel. het is een blijft familie en daar heb je een bepaalde band mee. Maar als het niet van 2 kanten komt, houdt het ergens een keer op. Of je moet jezelf helemaal wegcijferen.
maandag 31 oktober 2011 om 15:43
@ Yasuko, ze blijft toch niet weg? Zij is diegene die er nog moeite in steekt.
Italiagirl, en ze wonen op drie kwartier rijden, dus ja, best weinig. Maar als ik een keer niet kom bij een of andere gelegenheid is het hek van de dam. Ik moet nog steeds aanhoren dat ik 12 jaar geleden ergens niet ben verschenen.
Italiagirl, en ze wonen op drie kwartier rijden, dus ja, best weinig. Maar als ik een keer niet kom bij een of andere gelegenheid is het hek van de dam. Ik moet nog steeds aanhoren dat ik 12 jaar geleden ergens niet ben verschenen.
maandag 31 oktober 2011 om 15:56
Italiagirl, ik heb alleen je OP gelezen en niet het hele tpoic, maar je verhaal is erg herkenbaar ! Ik ben 7 jaar geleden naar Frankrijk geëmigreerd en sindsdien heb ik een vast contract, koopflat en sinds 17 maanden een hele lieve dochter
Maar mijn ouders zijn ook zo, één keer vanaf Schiphol met vriend en (toen nog) 6 maanden oude dochter met trein en metro naar m'n ouders gegaan, omdat er wat sneeuw lag. Mijn ouders vinden het namelijk eng om te rijden... Zou het kunnen dat jouw ouders dat ook vinden ? Naar Schiphol rijden, in de spits, daar aangekomen een parkeerplaats vinden, dan de goede gate vinden... etc. etc.
Maar wat ik je aan wil raden is het te accepteren. Je kan het ze uitleggen wat jij erbij voelt, dat ze niet naar jou willen komen in Italië, en vooral : dat jij de keuze hebt gemaakt dat je voorlopig in Italië blijft wonen... Dat erg ECHT geen kans is dat je op de korte termijn weer naar NL komt.
Maar daarna is het aan je ouders om te veranderen, en als ze dat niet willen, dan houdt het op. Dan kan je beter zoveel mogelijk genieten van hun gezelschap als je in NL bent, en ze misschien (als het mogelijk is) uitnodigen op jouw kosten in Italië...
Heel veel succes, ik weet hoe moeilijk het is. (en met een kind wordt het er niet makkelijker op, helaas)
Maar mijn ouders zijn ook zo, één keer vanaf Schiphol met vriend en (toen nog) 6 maanden oude dochter met trein en metro naar m'n ouders gegaan, omdat er wat sneeuw lag. Mijn ouders vinden het namelijk eng om te rijden... Zou het kunnen dat jouw ouders dat ook vinden ? Naar Schiphol rijden, in de spits, daar aangekomen een parkeerplaats vinden, dan de goede gate vinden... etc. etc.
Maar wat ik je aan wil raden is het te accepteren. Je kan het ze uitleggen wat jij erbij voelt, dat ze niet naar jou willen komen in Italië, en vooral : dat jij de keuze hebt gemaakt dat je voorlopig in Italië blijft wonen... Dat erg ECHT geen kans is dat je op de korte termijn weer naar NL komt.
Maar daarna is het aan je ouders om te veranderen, en als ze dat niet willen, dan houdt het op. Dan kan je beter zoveel mogelijk genieten van hun gezelschap als je in NL bent, en ze misschien (als het mogelijk is) uitnodigen op jouw kosten in Italië...
Heel veel succes, ik weet hoe moeilijk het is. (en met een kind wordt het er niet makkelijker op, helaas)
maandag 31 oktober 2011 om 15:56
quote:yasuko schreef op 31 oktober 2011 @ 15:44:
Je hebt ook mensen die willen dan trouwen op Bali.
Dan verwachten ze wel dat jij daar ook heen gaat.
Je bent toch zo'n goeie vriendin?
Je gaat toch ook twee keer per jaar op vakantie?
Ik vind vrienden overigens wel iets anders dan ouders. Er zijn maar heel weinig echt goede vrienden die je in dik en dun blijven steunen. De meesten kiezen al het hazenpad als er een klein beetje stront aan de knikker is.
Ouders daarentegen is een ander verhaal. Zij hebben mij op de wereld gezet, hebben daar destijds bewust voor gekozen. Dus ja, dan verwacht ik ook wel een beetje moeite van hun kant.
En ja, mijn leven is nu hier. Dat heeft tot gevolg dat als ik ga trouwen, dat dat in Italie is en als wij kinderen krijgen dan wonen die automatisch ook hier. Ook de bevalling zal dan in Italie zijn.
Mijn ouders hebben uiteraard de keuze wel of niet te komen met zulke gelegenheden. Maar komen zij dan niet omdat ze of het geld er niet voor over hebben, de tijd oid,, wij dan ook minder vaak zullen komen. En dat wil mijn moeder dus ook weer niet.
Een paar weken terug had ik nog een gesprek met haar over de telefoon over dit onderwerp. Zij was gepikeerd omdat wij een huis aan het kopen zijn. Toen kwam het verwijt "tja als jullie straks kinderen hebben, dan zien we elkaar misschien maar 1 keer per jaar als jullie dan hier komen. En waar gaan jullie slapen dan? Want met een kind erbij kan dat niet hier." Toen heb ik geantwoord dat we dan wel naar zo'n vakantiehuisjes park gaan en dat ze ook hier kunnen komen als ze dat willen, de deur staat altijd voor ze open. Tja als ze dat niet willen, zien ze inderdaad hun kleinkind zelden en ons ook zelden. Maar dat is dan de keus van mijn ouders
Je hebt ook mensen die willen dan trouwen op Bali.
Dan verwachten ze wel dat jij daar ook heen gaat.
Je bent toch zo'n goeie vriendin?
Je gaat toch ook twee keer per jaar op vakantie?
Ik vind vrienden overigens wel iets anders dan ouders. Er zijn maar heel weinig echt goede vrienden die je in dik en dun blijven steunen. De meesten kiezen al het hazenpad als er een klein beetje stront aan de knikker is.
Ouders daarentegen is een ander verhaal. Zij hebben mij op de wereld gezet, hebben daar destijds bewust voor gekozen. Dus ja, dan verwacht ik ook wel een beetje moeite van hun kant.
En ja, mijn leven is nu hier. Dat heeft tot gevolg dat als ik ga trouwen, dat dat in Italie is en als wij kinderen krijgen dan wonen die automatisch ook hier. Ook de bevalling zal dan in Italie zijn.
Mijn ouders hebben uiteraard de keuze wel of niet te komen met zulke gelegenheden. Maar komen zij dan niet omdat ze of het geld er niet voor over hebben, de tijd oid,, wij dan ook minder vaak zullen komen. En dat wil mijn moeder dus ook weer niet.
Een paar weken terug had ik nog een gesprek met haar over de telefoon over dit onderwerp. Zij was gepikeerd omdat wij een huis aan het kopen zijn. Toen kwam het verwijt "tja als jullie straks kinderen hebben, dan zien we elkaar misschien maar 1 keer per jaar als jullie dan hier komen. En waar gaan jullie slapen dan? Want met een kind erbij kan dat niet hier." Toen heb ik geantwoord dat we dan wel naar zo'n vakantiehuisjes park gaan en dat ze ook hier kunnen komen als ze dat willen, de deur staat altijd voor ze open. Tja als ze dat niet willen, zien ze inderdaad hun kleinkind zelden en ons ook zelden. Maar dat is dan de keus van mijn ouders
maandag 31 oktober 2011 om 16:05
Rot TO, zoals je ouders doen. Teleurgesteld en manipulatief, jammer. Ik ben het niet eens met mensen die zeggen dat het een generatieding is. Mijn ouders zijn in de zeventig en zouden staan te springen om zelf over te komen en om mij van het vliegveld af te halen! Het gaat om verwachtingen, om hoe je het geluk van je kind voor dat van jezelf kunt stellen en in ieder geval je eigen geluk niet 100% van je kinderen af te laten hangen. Ik ben zelf moeder en natuurlijk zou ik aan één kant best moeten slikken als één van mijn kinderen in het buitenland gaat wonen. Maar ik zou het vooral ontzettend spannend vinden en fijn voor hen. Zij blij, ik blij. En dat slikken doe ik dan wel in m'n eentje, daar ga ik hen niet mee lastigvallen. En dan al helemaal niet steeds zo doorzagen. Dan heb je zelfs die paar x per jaar dat je je ouders ziet, er geen zin in. Je zegt dat de relatie voorheen goed was en dat je elke week bij je ouders at. Was de relatie niet goed omdàt je er één keer in de week was? Dus ging het echt om de kwaliteit of toch om de kwantiteit? Hopelijk kun je met het gesprek een en ander uitleggen, want het met je doet, maar eerlijk gezegd heb ik er een hard hoofd in. Sterkte...
maandag 31 oktober 2011 om 16:06
quote:Razzmatazz schreef op 31 oktober 2011 @ 15:56:
Italiagirl, ik heb alleen je OP gelezen en niet het hele tpoic, maar je verhaal is erg herkenbaar ! Ik ben 7 jaar geleden naar Frankrijk geëmigreerd en sindsdien heb ik een vast contract, koopflat en sinds 17 maanden een hele lieve dochter
Maar mijn ouders zijn ook zo, één keer vanaf Schiphol met vriend en (toen nog) 6 maanden oude dochter met trein en metro naar m'n ouders gegaan, omdat er wat sneeuw lag. Mijn ouders vinden het namelijk eng om te rijden... Zou het kunnen dat jouw ouders dat ook vinden ? Naar Schiphol rijden, in de spits, daar aangekomen een parkeerplaats vinden, dan de goede gate vinden... etc. etc.
Maar wat ik je aan wil raden is het te accepteren. Je kan het ze uitleggen wat jij erbij voelt, dat ze niet naar jou willen komen in Italië, en vooral : dat jij de keuze hebt gemaakt dat je voorlopig in Italië blijft wonen... Dat erg ECHT geen kans is dat je op de korte termijn weer naar NL komt.
Maar daarna is het aan je ouders om te veranderen, en als ze dat niet willen, dan houdt het op. Dan kan je beter zoveel mogelijk genieten van hun gezelschap als je in NL bent, en ze misschien (als het mogelijk is) uitnodigen op jouw kosten in Italië...
Heel veel succes, ik weet hoe moeilijk het is. (en met een kind wordt het er niet makkelijker op, helaas)
Fijn om te lezen dat de emigreerders hier op het forum mijn "probleem" herkennen. Alhoewel is dat natuurlijk niet fijn voor jullie. Bang om te rijden zijn mijn ouders niet, mijn vader heeft altijd veel gereden voor zijn werk.
Uitnodigen op onze kosten is nu ook niet aan de orde, want wij zijn bakken met geld kwijt aan het huis/inboedel.
Met een kind wordt het er idd niet makkelijker op. Onze bewegingsvrijheid zal dan drastisch afnemen en het is dan meer geregel om even 3 dagen heen en weer te gaan. Maar goed, ons leven gaat door en wij zijn er helemaal klaar voor om al die belangrijke stappen met elkaar te nemen. D.w.z. huis kopen, kindje, trouwen.
Is jouw partner een Fransman? Hoe gaat hij met dit soort culturele verschillen om? Mijn vriend komt uit Zuid Italie en snapt hier absoluut geen biet van. Ondanks dat zijn familie soms teveel aan elkaar hangt, vind ik het gastvrije uit zijn cultuur echt iets geweldigs (en ga dat ook doorgeven aan onze toekomstige kinderen). De ouders van mijn vriend staan zelfs midden in de nacht op om ons op te halen. Voor mijn vriend is het dus ook ondenkbaar hoe mijn ouders doen.
Italiagirl, ik heb alleen je OP gelezen en niet het hele tpoic, maar je verhaal is erg herkenbaar ! Ik ben 7 jaar geleden naar Frankrijk geëmigreerd en sindsdien heb ik een vast contract, koopflat en sinds 17 maanden een hele lieve dochter
Maar mijn ouders zijn ook zo, één keer vanaf Schiphol met vriend en (toen nog) 6 maanden oude dochter met trein en metro naar m'n ouders gegaan, omdat er wat sneeuw lag. Mijn ouders vinden het namelijk eng om te rijden... Zou het kunnen dat jouw ouders dat ook vinden ? Naar Schiphol rijden, in de spits, daar aangekomen een parkeerplaats vinden, dan de goede gate vinden... etc. etc.
Maar wat ik je aan wil raden is het te accepteren. Je kan het ze uitleggen wat jij erbij voelt, dat ze niet naar jou willen komen in Italië, en vooral : dat jij de keuze hebt gemaakt dat je voorlopig in Italië blijft wonen... Dat erg ECHT geen kans is dat je op de korte termijn weer naar NL komt.
Maar daarna is het aan je ouders om te veranderen, en als ze dat niet willen, dan houdt het op. Dan kan je beter zoveel mogelijk genieten van hun gezelschap als je in NL bent, en ze misschien (als het mogelijk is) uitnodigen op jouw kosten in Italië...
Heel veel succes, ik weet hoe moeilijk het is. (en met een kind wordt het er niet makkelijker op, helaas)
Fijn om te lezen dat de emigreerders hier op het forum mijn "probleem" herkennen. Alhoewel is dat natuurlijk niet fijn voor jullie. Bang om te rijden zijn mijn ouders niet, mijn vader heeft altijd veel gereden voor zijn werk.
Uitnodigen op onze kosten is nu ook niet aan de orde, want wij zijn bakken met geld kwijt aan het huis/inboedel.
Met een kind wordt het er idd niet makkelijker op. Onze bewegingsvrijheid zal dan drastisch afnemen en het is dan meer geregel om even 3 dagen heen en weer te gaan. Maar goed, ons leven gaat door en wij zijn er helemaal klaar voor om al die belangrijke stappen met elkaar te nemen. D.w.z. huis kopen, kindje, trouwen.
Is jouw partner een Fransman? Hoe gaat hij met dit soort culturele verschillen om? Mijn vriend komt uit Zuid Italie en snapt hier absoluut geen biet van. Ondanks dat zijn familie soms teveel aan elkaar hangt, vind ik het gastvrije uit zijn cultuur echt iets geweldigs (en ga dat ook doorgeven aan onze toekomstige kinderen). De ouders van mijn vriend staan zelfs midden in de nacht op om ons op te halen. Voor mijn vriend is het dus ook ondenkbaar hoe mijn ouders doen.
maandag 31 oktober 2011 om 16:21
Ik vind nog steeds dat kinderen zich moeten aanpassen aan de ouders en niet andersom. Je ouders hebben heel veel energie gestoken in jou opvoeden/laten opgroeien tot de persoon die je nu bent en daar mag je ze best dankbaar voor zijn!
Ik zie in mijn omgeving dat kinderen voornamelijk richting de ouders gaan en minder andersom. En dat kinderen energie steken in de ouders op welke manier dan ook. Hun verwachting was natuurlijk niet dat jij naar Italie zou verhuizen (dus dat is al een tegenvaller voor ze) en dat als je langskomt je ook elke keer nog teleurgesteld bent en gaat zeuren (terwijl ze wellicht tijd voor je vrij hebben gemaakt/lekkere dingen voor je in huis hebben gehaald enzovoorts) dat ze je niet ophalen EN terugbrengen van Schiphol (wat hun waarschijnlijk elke keer 6 uur (!!) kost). Jij ziet ze drie keer per jaar, dus als ze dan vakantie hebben willen ze lekker van hun vrijheid genieten die ze nu hebben en niet op familiebezoek! Jij bent nu immers volwassen en ze kunnen nu eindelijk weer doen wat ze zelf willen! Of vind je dat je ouders hun dromen aan jou moeten aanpassen? Ze weten dat jij het goed hebt in Italie en zijn daar trots op, maar er is toch geen noodzaak voor jouw ouders om langs te komen?
Ik zie in mijn omgeving dat kinderen voornamelijk richting de ouders gaan en minder andersom. En dat kinderen energie steken in de ouders op welke manier dan ook. Hun verwachting was natuurlijk niet dat jij naar Italie zou verhuizen (dus dat is al een tegenvaller voor ze) en dat als je langskomt je ook elke keer nog teleurgesteld bent en gaat zeuren (terwijl ze wellicht tijd voor je vrij hebben gemaakt/lekkere dingen voor je in huis hebben gehaald enzovoorts) dat ze je niet ophalen EN terugbrengen van Schiphol (wat hun waarschijnlijk elke keer 6 uur (!!) kost). Jij ziet ze drie keer per jaar, dus als ze dan vakantie hebben willen ze lekker van hun vrijheid genieten die ze nu hebben en niet op familiebezoek! Jij bent nu immers volwassen en ze kunnen nu eindelijk weer doen wat ze zelf willen! Of vind je dat je ouders hun dromen aan jou moeten aanpassen? Ze weten dat jij het goed hebt in Italie en zijn daar trots op, maar er is toch geen noodzaak voor jouw ouders om langs te komen?