Relaties
alle pijlers
Teleurgesteld in ouders...
maandag 31 oktober 2011 om 11:55
Allereerst wil ik gewoon even van mij afschrijven. En verder zou ik ook graag input willen hebben van ouders, omdat ik misschien alles wel te veel alleen van mijn kant bekijk.
Zo'n 2,5 jaar geleden ben ik geemigreerd naar Italie. In NL voelde ik mij niet gelukkig, had heel vaak het "is dit het nu gevoel". Inmiddels hier mijn leven toch aardig op de rit. Vaste baan, samen met mijn Italiaanse vriend bezig een huis te kopen. Relatie gaat goed. En volgend jaar willen wij kijken of ik zwanger kan worden. Ik voel mij gelukkig!
Uiteraard snap ik dat het moeilijk is voor mijn ouders dat ik geemigreerd ben. Hoe moeilijk dat exact is, kan ik niet goed begrijpen, want tja ik heb zelf nog geen kinderen.
Maar wat mij verdriet doet is dat ze in die 2,5 jaar tijd hier nog maar 1 keer zijn geweest (ik heb ze de reis cadeau gedaan). En blijven hameren op dat ik maar beter naar NL kan komen om daar ons leven voort te zeten. Als ik dan zeg dat zowel vriend als ik inmiddels een vaste baan hebben, voor Italiaanse begrippen goed verdienen, een huis aan het kopen zijn etc dan lijkt dit niet door te dringen. Om eerlijk te zijn, vriend en ik zijn beiden 28, hebben wij geen zin om in NL weer van voor af aan te beginnen. En bovenal, ik voel mij hier goed.
Tuurlijk mis ik mijn familie wel eens. Een week geleden is mijn nichtje geboren en ik kan er pas eind november heen. Dat doet pijn, maar goed, daar heb ik voor gekozen. Maar het lijkt wel of mijn ouders dit soort momenten aangrijpen om mij naar NL te krijgen. Er zijn o.a. de volgende uitspraken gedaan:
" Ja dat weet je, als je in het buitenland woont, dan heb je dit nu eenmaal". "Bedenk je goed dat als jij ooit bevalt, het weken kan duren voordat wij naar Italie komen." "Nee we kunnen je niet iedere keer ophalen van het vliegveld, je mag kiezen de heen of terugweg". (ik ga gemiddeld 3 keer per jaar naar NL, dus iedere keer is overdreven, bovendien zijn mijn ouders gewoon thuis)
Daar komt bij dat ze het continu op het geld gooien. "het kost ons veel te veel om je op te halen, benzine is duur" (ik weet dat ze het best kunnen missen en anders betaal ik de helft) Toen ik zei dat zij het toch ook fijn vonden dat wij hen ophaalden en wegbrachten kreeg ik te horen "jullie wonen dichterbij de luchthaven, dus dan hoef je minder benzine te betalen". (ons gaat het niet om het geld, wij wilden mijn ouders het gemak "geven" van wegbrengen ophalen, ondanks dat wij er beiden vrij voor hebben gevraagd)
Ik krijg het gevoel dat ze het geld belangrijker vinden dan mij. Dat heb ik al eens aangegeven en dan zeggen ze dat dat niet zo is. Toch brengen zij iedere keer het onderwerp "geld" ter sprake.
Aan alle ouders/moeders: hoe zien jullie dit? MIsschien kunnen jullie mij een beetje uitleggen waar deze uitspraken o.a. vandaan komen bij mijn ouders. Ik denk dat ze het nog niet kunnen accepteren dat mijn leven nu in Italie is. Wat denken jullie? Tips om dit nogmaals ter sprake te brengen? Of kan ik het beste maar accepteren dat mijn ouders zo zijn? Maar waarom trappen ze zo na (o.a. die opmerking over als ik zal bevallen in de toekomst)?
Zo'n 2,5 jaar geleden ben ik geemigreerd naar Italie. In NL voelde ik mij niet gelukkig, had heel vaak het "is dit het nu gevoel". Inmiddels hier mijn leven toch aardig op de rit. Vaste baan, samen met mijn Italiaanse vriend bezig een huis te kopen. Relatie gaat goed. En volgend jaar willen wij kijken of ik zwanger kan worden. Ik voel mij gelukkig!
Uiteraard snap ik dat het moeilijk is voor mijn ouders dat ik geemigreerd ben. Hoe moeilijk dat exact is, kan ik niet goed begrijpen, want tja ik heb zelf nog geen kinderen.
Maar wat mij verdriet doet is dat ze in die 2,5 jaar tijd hier nog maar 1 keer zijn geweest (ik heb ze de reis cadeau gedaan). En blijven hameren op dat ik maar beter naar NL kan komen om daar ons leven voort te zeten. Als ik dan zeg dat zowel vriend als ik inmiddels een vaste baan hebben, voor Italiaanse begrippen goed verdienen, een huis aan het kopen zijn etc dan lijkt dit niet door te dringen. Om eerlijk te zijn, vriend en ik zijn beiden 28, hebben wij geen zin om in NL weer van voor af aan te beginnen. En bovenal, ik voel mij hier goed.
Tuurlijk mis ik mijn familie wel eens. Een week geleden is mijn nichtje geboren en ik kan er pas eind november heen. Dat doet pijn, maar goed, daar heb ik voor gekozen. Maar het lijkt wel of mijn ouders dit soort momenten aangrijpen om mij naar NL te krijgen. Er zijn o.a. de volgende uitspraken gedaan:
" Ja dat weet je, als je in het buitenland woont, dan heb je dit nu eenmaal". "Bedenk je goed dat als jij ooit bevalt, het weken kan duren voordat wij naar Italie komen." "Nee we kunnen je niet iedere keer ophalen van het vliegveld, je mag kiezen de heen of terugweg". (ik ga gemiddeld 3 keer per jaar naar NL, dus iedere keer is overdreven, bovendien zijn mijn ouders gewoon thuis)
Daar komt bij dat ze het continu op het geld gooien. "het kost ons veel te veel om je op te halen, benzine is duur" (ik weet dat ze het best kunnen missen en anders betaal ik de helft) Toen ik zei dat zij het toch ook fijn vonden dat wij hen ophaalden en wegbrachten kreeg ik te horen "jullie wonen dichterbij de luchthaven, dus dan hoef je minder benzine te betalen". (ons gaat het niet om het geld, wij wilden mijn ouders het gemak "geven" van wegbrengen ophalen, ondanks dat wij er beiden vrij voor hebben gevraagd)
Ik krijg het gevoel dat ze het geld belangrijker vinden dan mij. Dat heb ik al eens aangegeven en dan zeggen ze dat dat niet zo is. Toch brengen zij iedere keer het onderwerp "geld" ter sprake.
Aan alle ouders/moeders: hoe zien jullie dit? MIsschien kunnen jullie mij een beetje uitleggen waar deze uitspraken o.a. vandaan komen bij mijn ouders. Ik denk dat ze het nog niet kunnen accepteren dat mijn leven nu in Italie is. Wat denken jullie? Tips om dit nogmaals ter sprake te brengen? Of kan ik het beste maar accepteren dat mijn ouders zo zijn? Maar waarom trappen ze zo na (o.a. die opmerking over als ik zal bevallen in de toekomst)?
maandag 31 oktober 2011 om 16:40
quote:kissa schreef op 31 oktober 2011 @ 16:21:
Ik vind nog steeds dat kinderen zich moeten aanpassen aan de ouders en niet andersom. Je ouders hebben heel veel energie gestoken in jou opvoeden/laten opgroeien tot de persoon die je nu bent en daar mag je ze best dankbaar voor zijn!
Ik zie in mijn omgeving dat kinderen voornamelijk richting de ouders gaan en minder andersom. En dat kinderen energie steken in de ouders op welke manier dan ook. Hun verwachting was natuurlijk niet dat jij naar Italie zou verhuizen (dus dat is al een tegenvaller voor ze) en dat als je langskomt je ook elke keer nog teleurgesteld bent en gaat zeuren (terwijl ze wellicht tijd voor je vrij hebben gemaakt/lekkere dingen voor je in huis hebben gehaald enzovoorts) dat ze je niet ophalen EN terugbrengen van Schiphol (wat hun waarschijnlijk elke keer 6 uur (!!) kost). Jij ziet ze drie keer per jaar, dus als ze dan vakantie hebben willen ze lekker van hun vrijheid genieten die ze nu hebben en niet op familiebezoek! Jij bent nu immers volwassen en ze kunnen nu eindelijk weer doen wat ze zelf willen! Of vind je dat je ouders hun dromen aan jou moeten aanpassen? Ze weten dat jij het goed hebt in Italie en zijn daar trots op, maar er is toch geen noodzaak voor jouw ouders om langs te komen?
Jij vindt het raar hoe ik en velen met mij zoals ik hier lees in het leven sta, ik vind het raar hoe jij in het leven staat.
Als mijn ouders geen noodzaak zien om langs te komen, zie ik dat ook niet bij hen. Waarom zou ik al mijn vrije dagen en geld op moeten offeren om op vakantie naar NL te gaan, terwijl dit ook van 2 kanten kan komen? Nee mijn ouders hebben er niet om gevraagd dat ik zou emigreren, ik heb er niet om gevraagd om geboren te worden. Dus zo kun je nog wel even doorgaan lijkt mij. Waarom kan volgens jou het contact niet van 2 kanten komen?
Ik vind nog steeds dat kinderen zich moeten aanpassen aan de ouders en niet andersom. Je ouders hebben heel veel energie gestoken in jou opvoeden/laten opgroeien tot de persoon die je nu bent en daar mag je ze best dankbaar voor zijn!
Ik zie in mijn omgeving dat kinderen voornamelijk richting de ouders gaan en minder andersom. En dat kinderen energie steken in de ouders op welke manier dan ook. Hun verwachting was natuurlijk niet dat jij naar Italie zou verhuizen (dus dat is al een tegenvaller voor ze) en dat als je langskomt je ook elke keer nog teleurgesteld bent en gaat zeuren (terwijl ze wellicht tijd voor je vrij hebben gemaakt/lekkere dingen voor je in huis hebben gehaald enzovoorts) dat ze je niet ophalen EN terugbrengen van Schiphol (wat hun waarschijnlijk elke keer 6 uur (!!) kost). Jij ziet ze drie keer per jaar, dus als ze dan vakantie hebben willen ze lekker van hun vrijheid genieten die ze nu hebben en niet op familiebezoek! Jij bent nu immers volwassen en ze kunnen nu eindelijk weer doen wat ze zelf willen! Of vind je dat je ouders hun dromen aan jou moeten aanpassen? Ze weten dat jij het goed hebt in Italie en zijn daar trots op, maar er is toch geen noodzaak voor jouw ouders om langs te komen?
Jij vindt het raar hoe ik en velen met mij zoals ik hier lees in het leven sta, ik vind het raar hoe jij in het leven staat.
Als mijn ouders geen noodzaak zien om langs te komen, zie ik dat ook niet bij hen. Waarom zou ik al mijn vrije dagen en geld op moeten offeren om op vakantie naar NL te gaan, terwijl dit ook van 2 kanten kan komen? Nee mijn ouders hebben er niet om gevraagd dat ik zou emigreren, ik heb er niet om gevraagd om geboren te worden. Dus zo kun je nog wel even doorgaan lijkt mij. Waarom kan volgens jou het contact niet van 2 kanten komen?
maandag 31 oktober 2011 om 16:49
TO ik zou je met liefde halen en brengen, geen probleem
dat geld zou ik , als ik het niet zou hebben, gewoon proberen op te sparen, dan maar wat minderen met eten kleding etc.
ook zou ik als moeder zijnde afreizen naar Italie lijkt me fantastisch om te zien hoe jij, als mijn kind zijnde, daar vertoeft
jammer dat jou ouders zo anders zijn, heel jammer
dat geld zou ik , als ik het niet zou hebben, gewoon proberen op te sparen, dan maar wat minderen met eten kleding etc.
ook zou ik als moeder zijnde afreizen naar Italie lijkt me fantastisch om te zien hoe jij, als mijn kind zijnde, daar vertoeft
jammer dat jou ouders zo anders zijn, heel jammer
maandag 31 oktober 2011 om 16:52
Nee dat heb je niet geschreven, maar dat is inderdaad een aanname. Ik stel me gewoon voor dat jouw ouders een beetje zijn zoals mijn ouders. En ik vind wel dat jij eisen aan ze stelt, want ze moeten je ophalen van Schiphol, ze moeten maar naar jou toe komen want anders heeft het contact geen zin.
En ik denk dat in jouw verhaal het contact wel degelijk van twee kanten komt, zij doen wel degelijk moeite voor jou, ze beantwoorden je telefoontjes, je bent altijd welkom als je komt, je bedje is gespreid als je komt. Ze zijn alleen niet bereid om langs te komen. Als je je daar niet in kan verplaatsen en je dit een reden vind om het contact met je ouders te verbreken, dan moet je dat doen. Iedereen heeft zijn waarden en normen en die van mij zijn anders als die van jou. En die van je ouders zijn ook anders als die van jou. Net zoals die van ieder mens anders zijn.
Mijn waarden en normen zeggen mijn ouders veel hebben geinvesteerd in mijn jeugd (vooral veel aandacht bedoel ik dan, maar natuurlijk ook geld en liefde) en daardoor ben ik een evenwichtige en gelukkige volwassene geworden. Ik ben ze hier dankbaar voor en daarom steek ik nu graag wat meer energie in de band met mijn ouders. Maar voor jou kunnen andere waarden en normen gelden waardoor jij het belangrijk vind dat in alle relaties evenveel energie van beide kanten moet komen.
En ik denk dat in jouw verhaal het contact wel degelijk van twee kanten komt, zij doen wel degelijk moeite voor jou, ze beantwoorden je telefoontjes, je bent altijd welkom als je komt, je bedje is gespreid als je komt. Ze zijn alleen niet bereid om langs te komen. Als je je daar niet in kan verplaatsen en je dit een reden vind om het contact met je ouders te verbreken, dan moet je dat doen. Iedereen heeft zijn waarden en normen en die van mij zijn anders als die van jou. En die van je ouders zijn ook anders als die van jou. Net zoals die van ieder mens anders zijn.
Mijn waarden en normen zeggen mijn ouders veel hebben geinvesteerd in mijn jeugd (vooral veel aandacht bedoel ik dan, maar natuurlijk ook geld en liefde) en daardoor ben ik een evenwichtige en gelukkige volwassene geworden. Ik ben ze hier dankbaar voor en daarom steek ik nu graag wat meer energie in de band met mijn ouders. Maar voor jou kunnen andere waarden en normen gelden waardoor jij het belangrijk vind dat in alle relaties evenveel energie van beide kanten moet komen.
maandag 31 oktober 2011 om 16:58
Ik ben vanuit Brabant naar Twente verhuisd, en mijn moeder kwam ook hooguit 1x per jaar, of helemaal niet. Dit jaar is ze niet geweest. Intussen is een hoop gebeurd hier, en ik ben verhuisd binnen de gemeente. Ze weet nu dus niet hoe ik woon. Ik moet nog zien of ze dit jaar nog komt kijken.
Ze is nogal honkvast en geld is geen reden voor haar. Ze is gewoon altijd bang. Bang voor mist, voor slecht weer, ijs of sneeuw....
Maar in het voorjaar zijn er weer andere afspraken. DAn moet ze elke week onderhand naar de tandarts, of dit, of dat..... Ik laat het maar zo. Als ze me niet wil zien, dan niet. Maar ik zelf kan niet veel komen. Ik kan mijn paarden en honden niet in de steek laten.
Ik had het wel geweten als ik jouw moeder was geweest. Dochter in Italie..... mijn lievelingsland. Benijd je zelf dat je daar woont!!!!! Dat is het enige land waar ik nog wel zou willen wonen. Ik zou je drie keer per jaar tenminste een week op komen zoeken! Maar ik heb geen kinderen.
Ik weet echter wel dat je kinderen het recht hebben om hun eigen leven te leiden en hun geluk te vinden. En dat laatste kan een mens alleen maar op zijn eigen manier. Wensen dat ze het anders doen, dat is egoisme. Kinderen zijn niet je bezit. Je mag blij zijn als ze gelukkig zijn, want dan ben je als vader of moeder geslaagd. Dus Kissa, je slaat de plank ernstig mis.
Ze is nogal honkvast en geld is geen reden voor haar. Ze is gewoon altijd bang. Bang voor mist, voor slecht weer, ijs of sneeuw....
Maar in het voorjaar zijn er weer andere afspraken. DAn moet ze elke week onderhand naar de tandarts, of dit, of dat..... Ik laat het maar zo. Als ze me niet wil zien, dan niet. Maar ik zelf kan niet veel komen. Ik kan mijn paarden en honden niet in de steek laten.
Ik had het wel geweten als ik jouw moeder was geweest. Dochter in Italie..... mijn lievelingsland. Benijd je zelf dat je daar woont!!!!! Dat is het enige land waar ik nog wel zou willen wonen. Ik zou je drie keer per jaar tenminste een week op komen zoeken! Maar ik heb geen kinderen.
Ik weet echter wel dat je kinderen het recht hebben om hun eigen leven te leiden en hun geluk te vinden. En dat laatste kan een mens alleen maar op zijn eigen manier. Wensen dat ze het anders doen, dat is egoisme. Kinderen zijn niet je bezit. Je mag blij zijn als ze gelukkig zijn, want dan ben je als vader of moeder geslaagd. Dus Kissa, je slaat de plank ernstig mis.
maandag 31 oktober 2011 om 17:09
Wij hebben ook familie in het buitenland en we vinden het een feestje als zij langskomen, daar wordt 'het gewone' leven even voor aan de kant gezet, want we zien elkaar veel te weinig. Graag zouden wij ook wat vaker die kant op willen gaan, maar helaas s dat financieel erg lastig (ze wonen wel wat verder). Maar moeders gaat zeker 1 maal per jaar zeker voor 3 à 4 weken. Dus de tijd die ze met elkaar hebben is intensiever.
De kinderen zijn echt neefjes en nichtjes van elkaar, omdat we veel met elkaar ondernemen als we elkaar zien.
Dat kan ook knutselen zijn aan de keukentafel.
Dus de reactie van jouw ouders vind ik wel een beetje naar, want het gaat over de kwaliteit van de tijd die je hebt met elkaar en niet de kwantiteit.
De kinderen zijn echt neefjes en nichtjes van elkaar, omdat we veel met elkaar ondernemen als we elkaar zien.
Dat kan ook knutselen zijn aan de keukentafel.
Dus de reactie van jouw ouders vind ik wel een beetje naar, want het gaat over de kwaliteit van de tijd die je hebt met elkaar en niet de kwantiteit.
maandag 31 oktober 2011 om 17:11
Kissa, dat heb je dan weer mis. Mijn ouders moeten niets. Maar het feit dat ze bepaalde dingen niet doen, geeft mij wel een bepaald gevoel over de relatie met mijn ouders.
Ook wij hebben niet altijd de tijd om te komen. Beiden een drukke baan (ook al willen mensen dat vaak niet geloven, in Italie werkt men over het algemeen meer dan in NL voor een veel lager loon), beperkt aantal vakantie dagen. De laatste 2,5 jaar zijn wij zomers naar NL geweest om bij mijn familie te zijn. Als we een hele week gaan met z'n tweeen, dan verblijven we de helft bij mijn broer, de helft bij mijn ouders. Omdat mijn ouders het anders te druk vinden. Prima, ook geen punt. Dan kan ik ook veel tijd met mijn broer door brengen, die een uur rijden vanaf mijn ouders wonen. Dus in dat opzicht vind ik dat ik wel degelijk rekening hou met mijn ouders. Maar als zij niet bereid zijn om wat meer tijd en moeite in de relatie te stoppen en het eenrichtingsverkeer wordt, dan betekend dat idd dat ik mijn ouders nog maar 1 keer per jaar zie. Helemaal contact verbreken wil ik niet want het zijn en blijven mijn ouders. Maar van harte gaat het dan ook niet meer en dan kies ik ook voor mij, mijn vriend en onze toekomstige kinderen.
Ook wij hebben niet altijd de tijd om te komen. Beiden een drukke baan (ook al willen mensen dat vaak niet geloven, in Italie werkt men over het algemeen meer dan in NL voor een veel lager loon), beperkt aantal vakantie dagen. De laatste 2,5 jaar zijn wij zomers naar NL geweest om bij mijn familie te zijn. Als we een hele week gaan met z'n tweeen, dan verblijven we de helft bij mijn broer, de helft bij mijn ouders. Omdat mijn ouders het anders te druk vinden. Prima, ook geen punt. Dan kan ik ook veel tijd met mijn broer door brengen, die een uur rijden vanaf mijn ouders wonen. Dus in dat opzicht vind ik dat ik wel degelijk rekening hou met mijn ouders. Maar als zij niet bereid zijn om wat meer tijd en moeite in de relatie te stoppen en het eenrichtingsverkeer wordt, dan betekend dat idd dat ik mijn ouders nog maar 1 keer per jaar zie. Helemaal contact verbreken wil ik niet want het zijn en blijven mijn ouders. Maar van harte gaat het dan ook niet meer en dan kies ik ook voor mij, mijn vriend en onze toekomstige kinderen.
maandag 31 oktober 2011 om 17:14
Nog even over dat op vakantie gaan van de ouders van Italiegirl. Dat kan dan toch ook in Italië?
Kissa, ik ben het met Iones eens, je hebt een beetje vreemde kijk op de verhouding ouders/kind. Dankbaar zijn? Waarvoor? Dat ze je gemaakt hebben, en er 'geld en kleren' en aandacht in hebben gestoken? Dat is toch doodgewoon je táák als ouder? Waar neem/krijg je anders kinderen voor?
Ik vind de ouders van TO egoïstisch. Vooral de moeder dan, de vader hobbelt er maar achteraan (net als mijn vader) Het zou ze sieren als ze de trots die ze schijnbaar toch voor TO hebben eens naar TO uitspreken. En niet lopen te miepen over twee uurtjes naar Schiphol rijden en terug. Die twee uur terug rijden (TO of TO's man kan dan ook de auto besturen) is in mijn ogen dan qualitytime. Je zit met z'n allen in de auto en hebt alle tijd om lekker bij te kletsen.
Ik ben echt héél benieuwd of ze wel op je huwelijk komen Italiegirl. Ik denk het niet. Zal wel te veel moeite zijn en te veel kosten (en ik heb nog nergens gelezen dat je ouders armlastig zijn) Ik heb een rare moeder maar die van jou kan er ook wat van.
Net als die moeder die al 6 jaar niet bij haar bloedeigen dochter op bezoek is geweest. Echt, waarom heb je dan in vredesnaam kinderen genomen/gemaakt?
Mijn moeder kwam ook nooit hoor. Half uurtje treinen en 10 minuten lopen naar mijn huis. Met mijn verjaardag kwamen ze wel. Maar het was handiger als ik naar mijn geboorteplaats ging, was minder moeite voor hun. Want ze waren al op leeftijd... 54 waren ze toen ik op kamers ging...
Kissa, ik ben het met Iones eens, je hebt een beetje vreemde kijk op de verhouding ouders/kind. Dankbaar zijn? Waarvoor? Dat ze je gemaakt hebben, en er 'geld en kleren' en aandacht in hebben gestoken? Dat is toch doodgewoon je táák als ouder? Waar neem/krijg je anders kinderen voor?
Ik vind de ouders van TO egoïstisch. Vooral de moeder dan, de vader hobbelt er maar achteraan (net als mijn vader) Het zou ze sieren als ze de trots die ze schijnbaar toch voor TO hebben eens naar TO uitspreken. En niet lopen te miepen over twee uurtjes naar Schiphol rijden en terug. Die twee uur terug rijden (TO of TO's man kan dan ook de auto besturen) is in mijn ogen dan qualitytime. Je zit met z'n allen in de auto en hebt alle tijd om lekker bij te kletsen.
Ik ben echt héél benieuwd of ze wel op je huwelijk komen Italiegirl. Ik denk het niet. Zal wel te veel moeite zijn en te veel kosten (en ik heb nog nergens gelezen dat je ouders armlastig zijn) Ik heb een rare moeder maar die van jou kan er ook wat van.
Net als die moeder die al 6 jaar niet bij haar bloedeigen dochter op bezoek is geweest. Echt, waarom heb je dan in vredesnaam kinderen genomen/gemaakt?
Mijn moeder kwam ook nooit hoor. Half uurtje treinen en 10 minuten lopen naar mijn huis. Met mijn verjaardag kwamen ze wel. Maar het was handiger als ik naar mijn geboorteplaats ging, was minder moeite voor hun. Want ze waren al op leeftijd... 54 waren ze toen ik op kamers ging...
maandag 31 oktober 2011 om 17:18
TO: ik ben nu op zoek naar een baan en ook aan het solliciteren in het buitenland en als ik zeg dat ik een vacature heb gezien in het buitenland dan zeggen mijn ouders nu oh ........, leuke stad! komen we vaak langs, maar ik weet nu al dat het voornamelijk bij mij zal komen te liggen om regelmatig contact te houden. Misschien verassen ze mij, maar ze zijn rond de pensioenleeftijd maar het is echt een andere generatie en reizen is veel meer een onderneming. Zoals eerder gezegd Op Schiphol moet je ruim, ruim, en nog ruimer op tijd zijn. vluchten boeken via internet is lastig, alles veilig in een nektasje etc. En ze zijn gewend dat de kinderen naar de ouders gaan, zelf gaan ze echt al jaren elke twee weken naar het dorp mijn oma en oma, ook toen die zelf nog auto reden.
Ik denk dat je moet praten over het feit dat jouw ouders eigenlijk hopen dat je weer terugkomt naar Nederland, niet over 'ik kom naar jullie, dus waarom komen jullie niet naar mij'?.
Ik denk dat je moet praten over het feit dat jouw ouders eigenlijk hopen dat je weer terugkomt naar Nederland, niet over 'ik kom naar jullie, dus waarom komen jullie niet naar mij'?.
maandag 31 oktober 2011 om 17:24
quote:Ratteke schreef op 31 oktober 2011 @ 17:14:
Nog even over dat op vakantie gaan van de ouders van Italiegirl. Dat kan dan toch ook in Italië?
Kissa, ik ben het met Iones eens, je hebt een beetje vreemde kijk op de verhouding ouders/kind. Dankbaar zijn? Waarvoor? Dat ze je gemaakt hebben, en er 'geld en kleren' en aandacht in hebben gestoken? Dat is toch doodgewoon je táák als ouder? Waar neem/krijg je anders kinderen voor?
Ik vind de ouders van TO egoïstisch. Vooral de moeder dan, de vader hobbelt er maar achteraan (net als mijn vader) Het zou ze sieren als ze de trots die ze schijnbaar toch voor TO hebben eens naar TO uitspreken. En niet lopen te miepen over twee uurtjes naar Schiphol rijden en terug. Die twee uur terug rijden (TO of TO's man kan dan ook de auto besturen) is in mijn ogen dan qualitytime. Je zit met z'n allen in de auto en hebt alle tijd om lekker bij te kletsen.
Ik ben echt héél benieuwd of ze wel op je huwelijk komen Italiegirl. Ik denk het niet. Zal wel te veel moeite zijn en te veel kosten (en ik heb nog nergens gelezen dat je ouders armlastig zijn) Ik heb een rare moeder maar die van jou kan er ook wat van.
Net als die moeder die al 6 jaar niet bij haar bloedeigen dochter op bezoek is geweest. Echt, waarom heb je dan in vredesnaam kinderen genomen/gemaakt?
Mijn moeder kwam ook nooit hoor. Half uurtje treinen en 10 minuten lopen naar mijn huis. Met mijn verjaardag kwamen ze wel. Maar het was handiger als ik naar mijn geboorteplaats ging, was minder moeite voor hun. Want ze waren al op leeftijd... 54 waren ze toen ik op kamers ging...
Ik denk ook niet dat ze komen. Heel erg jammer, maar dat accepteer ik dan maar. Meer kan ik niet doen. NOu willen wij toch geen over the top bruiloft geven en gaan pas trouwen als ik zwanger blijk. Hebben zelf iets intiems voor ogen. Gemeentehuis met ouders, en zus vriend en mijn ouders broer en zus. Plus aanhang en kinderen natuurlijk. Daarna uit eten in een agriturismo en daar allen overnachten. De overnachting daar willen wij betalen, maar daarna mag men doen wat men zelf wil. Mijn ouders kunnen eventueel bij ons in huis verblijven.
Maar goed, zo ver is het nog niet. Ik ga eind november eerst lekker mijn nichtje bewonderen, een daarna eens met mijn ouders kletsen en ze nogmaals duidelijk proberen te maken dat mijn leven nu hier is, in Italie en dat wij geen intentie hebben om op de korte termijn naar NL te gaan.
Nog even over dat op vakantie gaan van de ouders van Italiegirl. Dat kan dan toch ook in Italië?
Kissa, ik ben het met Iones eens, je hebt een beetje vreemde kijk op de verhouding ouders/kind. Dankbaar zijn? Waarvoor? Dat ze je gemaakt hebben, en er 'geld en kleren' en aandacht in hebben gestoken? Dat is toch doodgewoon je táák als ouder? Waar neem/krijg je anders kinderen voor?
Ik vind de ouders van TO egoïstisch. Vooral de moeder dan, de vader hobbelt er maar achteraan (net als mijn vader) Het zou ze sieren als ze de trots die ze schijnbaar toch voor TO hebben eens naar TO uitspreken. En niet lopen te miepen over twee uurtjes naar Schiphol rijden en terug. Die twee uur terug rijden (TO of TO's man kan dan ook de auto besturen) is in mijn ogen dan qualitytime. Je zit met z'n allen in de auto en hebt alle tijd om lekker bij te kletsen.
Ik ben echt héél benieuwd of ze wel op je huwelijk komen Italiegirl. Ik denk het niet. Zal wel te veel moeite zijn en te veel kosten (en ik heb nog nergens gelezen dat je ouders armlastig zijn) Ik heb een rare moeder maar die van jou kan er ook wat van.
Net als die moeder die al 6 jaar niet bij haar bloedeigen dochter op bezoek is geweest. Echt, waarom heb je dan in vredesnaam kinderen genomen/gemaakt?
Mijn moeder kwam ook nooit hoor. Half uurtje treinen en 10 minuten lopen naar mijn huis. Met mijn verjaardag kwamen ze wel. Maar het was handiger als ik naar mijn geboorteplaats ging, was minder moeite voor hun. Want ze waren al op leeftijd... 54 waren ze toen ik op kamers ging...
Ik denk ook niet dat ze komen. Heel erg jammer, maar dat accepteer ik dan maar. Meer kan ik niet doen. NOu willen wij toch geen over the top bruiloft geven en gaan pas trouwen als ik zwanger blijk. Hebben zelf iets intiems voor ogen. Gemeentehuis met ouders, en zus vriend en mijn ouders broer en zus. Plus aanhang en kinderen natuurlijk. Daarna uit eten in een agriturismo en daar allen overnachten. De overnachting daar willen wij betalen, maar daarna mag men doen wat men zelf wil. Mijn ouders kunnen eventueel bij ons in huis verblijven.
Maar goed, zo ver is het nog niet. Ik ga eind november eerst lekker mijn nichtje bewonderen, een daarna eens met mijn ouders kletsen en ze nogmaals duidelijk proberen te maken dat mijn leven nu hier is, in Italie en dat wij geen intentie hebben om op de korte termijn naar NL te gaan.
maandag 31 oktober 2011 om 20:41
quote:Ratteke schreef op 31 oktober 2011 @ 17:14:
(...)
Mijn moeder kwam ook nooit hoor. Half uurtje treinen en 10 minuten lopen naar mijn huis. Met mijn verjaardag kwamen ze wel. Maar het was handiger als ik naar mijn geboorteplaats ging, was minder moeite voor hun. Want ze waren al op leeftijd... 54 waren ze toen ik op kamers ging...
Haha, ja hoor, wederom herkenning. Daarom was het voor mij in het buitenland ook niet echt een verrassing, gezien mijn ouders al niet langskwamen toen ik op kamers woonde idd ook een half uurtje treinen en klein beetje lopen.
TO, had je nou nog een goede relatie in NL? Volgens mij had je dat nog niet beantwoord?
(...)
Mijn moeder kwam ook nooit hoor. Half uurtje treinen en 10 minuten lopen naar mijn huis. Met mijn verjaardag kwamen ze wel. Maar het was handiger als ik naar mijn geboorteplaats ging, was minder moeite voor hun. Want ze waren al op leeftijd... 54 waren ze toen ik op kamers ging...
Haha, ja hoor, wederom herkenning. Daarom was het voor mij in het buitenland ook niet echt een verrassing, gezien mijn ouders al niet langskwamen toen ik op kamers woonde idd ook een half uurtje treinen en klein beetje lopen.
TO, had je nou nog een goede relatie in NL? Volgens mij had je dat nog niet beantwoord?
maandag 31 oktober 2011 om 22:14
quote:italiagirl schreef op 31 oktober 2011 @ 17:13:
@ Iones. Hahaha, ze zoeken hier nog een NL talige bij mij op het werk.Ja maar die zal wel italiaans moeten kunnen spreken denk ik. Maar ik heb hier een aantal paarden en honden, en een man met een akkerbouwbedrijf en een politieke loopbaan die hij niet in de steek wil laten. Ik ben gebonden aan deze plek. Maar goed, in ieder geval ligt die plek op het platteland, daar heb ik altijd al willen zijn.
@ Iones. Hahaha, ze zoeken hier nog een NL talige bij mij op het werk.Ja maar die zal wel italiaans moeten kunnen spreken denk ik. Maar ik heb hier een aantal paarden en honden, en een man met een akkerbouwbedrijf en een politieke loopbaan die hij niet in de steek wil laten. Ik ben gebonden aan deze plek. Maar goed, in ieder geval ligt die plek op het platteland, daar heb ik altijd al willen zijn.
maandag 31 oktober 2011 om 22:43
Ik maak soortgelijke dingen mee, maar vanuit verschillende perspectieven.
Mijn ouders zijn geemigreerd richting zon, en zelf vinden ze het geen probleem om 12 uur te rijden om ons op te zoeken. Mijn vader heeft echter de houding, dat hij datzelfde dus ook maar van ons verwacht. En dat wij, met 2 kleine kinderen, een autorit van 12 uur niet zo zien zitten, dat gaat er bij hem niet in. Een directe vlucht daarheen bestaat er niet, en met 2 kleine kinderen met overstap erheen te vliegen, is ook niet mijn grootste droom. Dus wij zien elkaar maar 1-2 keer per jaar, hebben echter dagelijks telefonisch contact. Goed, daar kiezen mensen voor, bij een emigratie.
De ouders van mijn partner wonen op zo'n 6 uur rijden van ons vandaan. Mijn man woonde al 7 jaar hier, en gedurende die tijd hebben zijn ouders hem nooit bezocht. Zijn moeder is destijds 1 keer in deze stad geweest voor het bezoeken van een sportwedstrijd, en heeft haar zoon toen niet eens ook bezocht. Au, denk ik dan. Door deze afstand is het zo, dat als er sprake is van bezoek, dat dat meteen over langere periodes gaat (meerdere dagen tot 2 weken). Daarnaast zijn het mensen die zichzelf niet zo goed weten te vermaken, en dus heel veel tijd bij ons thuis zijn, aanwezig zijn.
Toen ons eerste kind werd geboren, kwamen mijn schoonouders in de eerste dagen op bezoek en bleven ook meteen een paar dagen (intensief bezoek dus, hele dagen een vol huis). Toen kind 2 onderweg was, hebben we aangegeven, dat we graag een beetje tijd wilden inplannen, om als gezin aan het nieuwe kindje en de nieuwe situatie te wennen, alvorens bezoek te willen. Toen we na enige tijd aangaven hiervoor ruimte te hebben, heeft het nog tot week 12 geduurd, voordat ze kleinkind 2 hebben opgezocht. Au (tweede keer).
Naar mijn mening speelt de openheid voor leven buiten je eigen woonplaats en gebondenheid aan het gezin, een grote rol in deze verhalen. Buitenland-ervaringen, wonen en werken en leven in andere culturen. Hoeveel contact onderhoud je binnen je familie, en moet dat per definitie in persoonlijk contact zijn, of is telefoon/skype hiervoor ook bruikbaar, heimwee ... Dat soort dingen.
Mijn ouders zijn geemigreerd richting zon, en zelf vinden ze het geen probleem om 12 uur te rijden om ons op te zoeken. Mijn vader heeft echter de houding, dat hij datzelfde dus ook maar van ons verwacht. En dat wij, met 2 kleine kinderen, een autorit van 12 uur niet zo zien zitten, dat gaat er bij hem niet in. Een directe vlucht daarheen bestaat er niet, en met 2 kleine kinderen met overstap erheen te vliegen, is ook niet mijn grootste droom. Dus wij zien elkaar maar 1-2 keer per jaar, hebben echter dagelijks telefonisch contact. Goed, daar kiezen mensen voor, bij een emigratie.
De ouders van mijn partner wonen op zo'n 6 uur rijden van ons vandaan. Mijn man woonde al 7 jaar hier, en gedurende die tijd hebben zijn ouders hem nooit bezocht. Zijn moeder is destijds 1 keer in deze stad geweest voor het bezoeken van een sportwedstrijd, en heeft haar zoon toen niet eens ook bezocht. Au, denk ik dan. Door deze afstand is het zo, dat als er sprake is van bezoek, dat dat meteen over langere periodes gaat (meerdere dagen tot 2 weken). Daarnaast zijn het mensen die zichzelf niet zo goed weten te vermaken, en dus heel veel tijd bij ons thuis zijn, aanwezig zijn.
Toen ons eerste kind werd geboren, kwamen mijn schoonouders in de eerste dagen op bezoek en bleven ook meteen een paar dagen (intensief bezoek dus, hele dagen een vol huis). Toen kind 2 onderweg was, hebben we aangegeven, dat we graag een beetje tijd wilden inplannen, om als gezin aan het nieuwe kindje en de nieuwe situatie te wennen, alvorens bezoek te willen. Toen we na enige tijd aangaven hiervoor ruimte te hebben, heeft het nog tot week 12 geduurd, voordat ze kleinkind 2 hebben opgezocht. Au (tweede keer).
Naar mijn mening speelt de openheid voor leven buiten je eigen woonplaats en gebondenheid aan het gezin, een grote rol in deze verhalen. Buitenland-ervaringen, wonen en werken en leven in andere culturen. Hoeveel contact onderhoud je binnen je familie, en moet dat per definitie in persoonlijk contact zijn, of is telefoon/skype hiervoor ook bruikbaar, heimwee ... Dat soort dingen.
maandag 31 oktober 2011 om 23:15
Je ouders moeten accepteren dat je geëmigreerd bent maar jij zelf ook! Je zegt dat je van ze wil genieten zolang ze er nog zijn etc. Dat kan realistisch gezien nou eenmaal niet, daar heb jij zelf voor gekozen. Misschien dat zij daar weer wrokkig over zijn.
Ik vind zelf dat je best veel verwacht van je ouders. Maar misschien ben ik niet veel gewend, mij ouders hebben mij sinds de 18 jaar dat ik op mezelf woon misschien 7 keer opgezocht en alleen met een directe aanleiding (verhuizing, diploma-uitreiking). Van Schiphol halen zouden mijn ouders echt nooit doen. Zijn verder echt wel aardige mensen die van me houden maar het is ook een generatie die gewoon gewend is dat alles van de kinderen uitkomt. Zo was dat bij hun ouders ook. Misschien geldt voor jouw ouders hetzelfde.
Ben benieuwd wat er uit je gesprek met hen komt.
Ik vind zelf dat je best veel verwacht van je ouders. Maar misschien ben ik niet veel gewend, mij ouders hebben mij sinds de 18 jaar dat ik op mezelf woon misschien 7 keer opgezocht en alleen met een directe aanleiding (verhuizing, diploma-uitreiking). Van Schiphol halen zouden mijn ouders echt nooit doen. Zijn verder echt wel aardige mensen die van me houden maar het is ook een generatie die gewoon gewend is dat alles van de kinderen uitkomt. Zo was dat bij hun ouders ook. Misschien geldt voor jouw ouders hetzelfde.
Ben benieuwd wat er uit je gesprek met hen komt.
dinsdag 1 november 2011 om 00:31
Ik ben nogal verbaasd dat je wel zegt als je in NL bent zoveel mogelijk tijd met je familie te willen doorbrengen, maar als jouw ouders niet voldoende naar Italie gaan of voor jullie doen dat je er dan geen moeite meer in wilt steken. Ik vind dat laatste echt als ruilhandel klinken en dat kan ik niet rijmen met familie. Maar goed, wie weet is het vooral een gevoel wat je krijgt met het gezeur en het manipuleren en dat je dat wilt ontwijken. Dat snap ik wel. Maar dat zou ik dan ook zo tegen je ouders zeggen en niet moeilijk doen over even vaak bezoeken en zo.
dinsdag 1 november 2011 om 13:27
TO, ik en iemand anders vroeg het eerder ook al: weet je zeker dat je echt een goede relatie had met je ouders, voordat je emigreerde? Want iedere week daar eten is niet per se hetzelfde als een goede relatie hebben. Misschien kun je, als je terugkijkt, iets meer begrijpen waarom de situatie zo is als 'ie nu is. Misschien ook niet, maar soms zie je achteraf pas ineens het patroon. Het lijkt me nl. zo vreemd als je ouders pas nu zo doen en het voorheen allemaal leuk en gezellig was?
dinsdag 1 november 2011 om 14:02
quote:italiagirl schreef op 31 oktober 2011 @ 16:06:
[...]
Is jouw partner een Fransman? Hoe gaat hij met dit soort culturele verschillen om? Mijn vriend komt uit Zuid Italie en snapt hier absoluut geen biet van. Ondanks dat zijn familie soms teveel aan elkaar hangt, vind ik het gastvrije uit zijn cultuur echt iets geweldigs (en ga dat ook doorgeven aan onze toekomstige kinderen). De ouders van mijn vriend staan zelfs midden in de nacht op om ons op te halen. Voor mijn vriend is het dus ook ondenkbaar hoe mijn ouders doen.
Ja, mijn partner is Frans idd. En hier in Frankrijk zijn ze ook een stuk gastvrijer idd, hetzelfde als in Italië, geloof ik Maar dat komt ook van 2 kanten : een voorbeeldje : als mijn ouders hier op bezoek komen (ongeveer één keer per anderhalf jaar haha), willen ze kost wat kost in een hotel, omdat ze niet "tot last" willen zijn. (wat ze natuurlijk absoluut niet zijn, ik zou het geweldig vinden als ze hier komen logeren...) Ook willen ze niet te lang hier (bij mij thuis) zijn en gaan ze het liefst zelf op pad in de stad waar ik woon. Mijn schoonouders (ze zijn gescheiden, dus ze zijn hier nooit tegelijkertijd) blijven hier wel altijd slapen en doen juist dingen met ons.
Dus ik denk dat dat ook een wezenlijk verschil in cultuur is. De Nlse cultuur is toch vaker (maar ik wil niet generaliseren hoor!) wat individualistischer en mensen willen misschien anderen niet tot last zijn. (wat natuurlijk ook positief is) en hier in FR wordt het wat vanzelfsprekender bevonden dat je gastvrij bent.
Voor mijn vriend maakt het niet zoveel uit, hij gooit het op cultuurverschil en hij kan redelijk met mijn ouders opschieten
Maar tja, ik denk dat je helaas niet meer kan doen als dit gedrag van je ouders accepteren, en wie weet veranderen ze wel als jij eenmaal zwanger bent ? Of als ze met pensioen zijn (werken ze nog ?), want dan hebben ze wat meer tijd om te komen.
En idd, is het geen idee voor hun om op vakantie naar Italië te gaan, een paar dagen bij jullie en dan verder ergens anders op vakantie?
Ik woon niet ver van de Alpen, dus bij mij komen er in de winter altijd veel vrienden hier die op doorreis naar de wintersport zijn (maar mijn ouders vinden wintersport verschrikkelijk, dus dat doen ze dan weer niet hihi )
[...]
Is jouw partner een Fransman? Hoe gaat hij met dit soort culturele verschillen om? Mijn vriend komt uit Zuid Italie en snapt hier absoluut geen biet van. Ondanks dat zijn familie soms teveel aan elkaar hangt, vind ik het gastvrije uit zijn cultuur echt iets geweldigs (en ga dat ook doorgeven aan onze toekomstige kinderen). De ouders van mijn vriend staan zelfs midden in de nacht op om ons op te halen. Voor mijn vriend is het dus ook ondenkbaar hoe mijn ouders doen.
Ja, mijn partner is Frans idd. En hier in Frankrijk zijn ze ook een stuk gastvrijer idd, hetzelfde als in Italië, geloof ik Maar dat komt ook van 2 kanten : een voorbeeldje : als mijn ouders hier op bezoek komen (ongeveer één keer per anderhalf jaar haha), willen ze kost wat kost in een hotel, omdat ze niet "tot last" willen zijn. (wat ze natuurlijk absoluut niet zijn, ik zou het geweldig vinden als ze hier komen logeren...) Ook willen ze niet te lang hier (bij mij thuis) zijn en gaan ze het liefst zelf op pad in de stad waar ik woon. Mijn schoonouders (ze zijn gescheiden, dus ze zijn hier nooit tegelijkertijd) blijven hier wel altijd slapen en doen juist dingen met ons.
Dus ik denk dat dat ook een wezenlijk verschil in cultuur is. De Nlse cultuur is toch vaker (maar ik wil niet generaliseren hoor!) wat individualistischer en mensen willen misschien anderen niet tot last zijn. (wat natuurlijk ook positief is) en hier in FR wordt het wat vanzelfsprekender bevonden dat je gastvrij bent.
Voor mijn vriend maakt het niet zoveel uit, hij gooit het op cultuurverschil en hij kan redelijk met mijn ouders opschieten
Maar tja, ik denk dat je helaas niet meer kan doen als dit gedrag van je ouders accepteren, en wie weet veranderen ze wel als jij eenmaal zwanger bent ? Of als ze met pensioen zijn (werken ze nog ?), want dan hebben ze wat meer tijd om te komen.
En idd, is het geen idee voor hun om op vakantie naar Italië te gaan, een paar dagen bij jullie en dan verder ergens anders op vakantie?
Ik woon niet ver van de Alpen, dus bij mij komen er in de winter altijd veel vrienden hier die op doorreis naar de wintersport zijn (maar mijn ouders vinden wintersport verschrikkelijk, dus dat doen ze dan weer niet hihi )
dinsdag 1 november 2011 om 15:10
hoi Italiagirl.
Ik heb nog niet alle reacties gelezen . Maar reageer vanuit mijn eigen ervaring als moeder van een zoon die dit weekend getrouwd is in Spanje en daar ruim 3 jaar woont .Heb het gevoel dat je ouders veel moeite hebben met het feit dat je in Italie woont . Hun gevoel op deze manier proberen uitschakelen .Ik denk dat ze er moeilijk mee om kunnen gaan en je heel erg missen ,maar niet zelf naar je komen omdat dat emotioneel erg gevoelig ligt ..Als ik onze zoon opzoek(gemiddeld 3x per jaar) ben ik daarna ook erg emotioneel en dringt het definitieve erg tot mij door ondanks dat ik zie dat hij erg gelukkig is .Wat elke ouder natuurlijk wil !!.Echt bespreekbaar heb ik dit pas een jaar geleden gemaakt ,via mail,omdat ik geen huilenbalk(dramaqueen) wil zijn als ik hem zie ..
Dat geeft duidelijkheid en toch blijft het gewoon als ouders moeilijk ,het missen is vaak gigantisch ondanks skype,FB enz
Moet daar zelf ook nog een beetje mijn weg in vinden en ook meer mijn emoties laten zien en verwoorden .Best lastig want is wil als ik hem hier of daar zie, dat het gewoon leuk en gezellig is en dan geniet ik ook .
Misschien kun je het bespreekbaar maken over hoe jij je erbij voelt en geeft dat een positieve opening in jullie contact en verwachtingen
Ik heb nog niet alle reacties gelezen . Maar reageer vanuit mijn eigen ervaring als moeder van een zoon die dit weekend getrouwd is in Spanje en daar ruim 3 jaar woont .Heb het gevoel dat je ouders veel moeite hebben met het feit dat je in Italie woont . Hun gevoel op deze manier proberen uitschakelen .Ik denk dat ze er moeilijk mee om kunnen gaan en je heel erg missen ,maar niet zelf naar je komen omdat dat emotioneel erg gevoelig ligt ..Als ik onze zoon opzoek(gemiddeld 3x per jaar) ben ik daarna ook erg emotioneel en dringt het definitieve erg tot mij door ondanks dat ik zie dat hij erg gelukkig is .Wat elke ouder natuurlijk wil !!.Echt bespreekbaar heb ik dit pas een jaar geleden gemaakt ,via mail,omdat ik geen huilenbalk(dramaqueen) wil zijn als ik hem zie ..
Dat geeft duidelijkheid en toch blijft het gewoon als ouders moeilijk ,het missen is vaak gigantisch ondanks skype,FB enz
Moet daar zelf ook nog een beetje mijn weg in vinden en ook meer mijn emoties laten zien en verwoorden .Best lastig want is wil als ik hem hier of daar zie, dat het gewoon leuk en gezellig is en dan geniet ik ook .
Misschien kun je het bespreekbaar maken over hoe jij je erbij voelt en geeft dat een positieve opening in jullie contact en verwachtingen
dinsdag 1 november 2011 om 15:36
Ik ken het niet, sorry. Ik woon zelf ook in het buitenland en mijn ouders komen veel en graag langs. Toen ik afgelopen december was bevallen van de 2e lag er meer dan 30 cm sneeuw, maar toch sprongen ze in de auto. Over een reis die je normaal in 6 uur doet, deden ze nu 11 uur, maar ze wilden graag helpen en hun 2e kleinkind zien. Ik ben altijd heel blij dat ze komen. Zelfs al zou ik bijv. in Amerika wonen, dan zouden ze nog proberen zo vaak mogelijk te komen.
Ik vind in ieder geval dat je ouders erg moeilijk doen en vooral ook een beetje pietluttig met geld. Ik zou er toch eens op aandringen wat nou precies het onderliggende probleem is, want zo klinkt het niet alsof ze elke smoezen verzinnen om te hoeven komen.
Ik vind in ieder geval dat je ouders erg moeilijk doen en vooral ook een beetje pietluttig met geld. Ik zou er toch eens op aandringen wat nou precies het onderliggende probleem is, want zo klinkt het niet alsof ze elke smoezen verzinnen om te hoeven komen.
dinsdag 1 november 2011 om 16:16
In Nederland had ik wel een redelijk goede band met mijn ouders. Alhoewel als ik er op terug kijk het contact ook toen van mij af kwam. Ik moest bellen etc en ik ging daar op bezoek. Ze kwamen wel eens uit zichzelf langs, maar niet vaak.
Ik wil inderdaad zo lang als het kan van ze genieten. Maar wel als dat van 2 kanten af komt. Anders valt er voor mij weinig te te genieten en levert het alleen maar stress op. De laatste paar keer dat ik of ik samen met mijn vriend naar NL zijn gegaan was er altijd wel gezeur voor die tijd.
Aangezien wij ook geen zin hebben om iedere vakantie en al het vakantiegeld uit te geven aan NL reisjes, zullen wij ze waarschijnlijk gewoon minder gaan zien. UIteraard hoeft dat niet als ze ook naar Italie zouden komen. Willen ze dat niet om welke reden dan ook (geld, geen zin etc), tja dan zien ze ons inderdaad minder.
Gisteren ook nog het hele gebeuren met mijn vriend besproken en uit jullie reacties en uit die van de mensen die ik hier IRL om mij heen heb, blijkt toch echt dat ik het moet gaan accepteren. Ik ga nog wel een gesprek met ze aan als ik daar ben aan het einde van de maand, maar daar probeer ik niets van te verwachten. Dan kan dat gesprek in ieder geval alleen maar mee vallen.
Ik wil inderdaad zo lang als het kan van ze genieten. Maar wel als dat van 2 kanten af komt. Anders valt er voor mij weinig te te genieten en levert het alleen maar stress op. De laatste paar keer dat ik of ik samen met mijn vriend naar NL zijn gegaan was er altijd wel gezeur voor die tijd.
Aangezien wij ook geen zin hebben om iedere vakantie en al het vakantiegeld uit te geven aan NL reisjes, zullen wij ze waarschijnlijk gewoon minder gaan zien. UIteraard hoeft dat niet als ze ook naar Italie zouden komen. Willen ze dat niet om welke reden dan ook (geld, geen zin etc), tja dan zien ze ons inderdaad minder.
Gisteren ook nog het hele gebeuren met mijn vriend besproken en uit jullie reacties en uit die van de mensen die ik hier IRL om mij heen heb, blijkt toch echt dat ik het moet gaan accepteren. Ik ga nog wel een gesprek met ze aan als ik daar ben aan het einde van de maand, maar daar probeer ik niets van te verwachten. Dan kan dat gesprek in ieder geval alleen maar mee vallen.