Psyche
alle pijlers
misofonie
maandag 7 september 2026 om 23:37
Ik heb misofonie en ik weet niet hoe ik ermee moet om gaan in een bepaalde situatie.
Ik ga namelijk 1x in de maand eten bij mijn ouders en ik stoor mij dan ontzettend aan mijn neefjes en nichtje die veel eetgeluiden maken.
Ik kan daardoor niet ontspannen eten en heb al aangegeven dat er echt wat moet veranderen.
Mijn zus zegt steeds het te begrijpen maar doet er niets aan. Het zijn niet alleen de kinderen maar soms ook de volwassenen die de misofonie triggeren. Ik vind het erg dat er geen rekening wordt gehouden en vraag mij af of ze dit wel serieus nemen??
Ik ga namelijk 1x in de maand eten bij mijn ouders en ik stoor mij dan ontzettend aan mijn neefjes en nichtje die veel eetgeluiden maken.
Ik kan daardoor niet ontspannen eten en heb al aangegeven dat er echt wat moet veranderen.
Mijn zus zegt steeds het te begrijpen maar doet er niets aan. Het zijn niet alleen de kinderen maar soms ook de volwassenen die de misofonie triggeren. Ik vind het erg dat er geen rekening wordt gehouden en vraag mij af of ze dit wel serieus nemen??
dinsdag 8 september 2026 om 23:19
dinsdag 8 september 2026 om 23:21
Daar zou ik dan vooral maar eens voor in therapie gaan.Sisi schreef: ↑08-09-2026 23:06Ik zag alleen een paar lelijke reacties van jou. Wat moet ik daarop zeggen??
Ik waardeer mijn familie zeker.
Tegelijk denk ik ook, voor elkaar klaarstaan is het minste wat je behoort te doen als familie. Ik wil ook graag geliefd zijn in plaats van alleen geaccepteerd. Dat voel ik niet zo als er nooit rekening wordt gehouden met mij.
The best things in life are the ones you can't afford.
Week 37 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 37 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 8 september 2026 om 23:31
je waardeert je familie niet want je wilt alleen dat ze rekening houden met jou maar niet andersom! Je zoekt alleen argumenten hoe zielig je bent en dat vooral alles om jou draait. Ga eens werken aan jezelf! in plaats constant andere de schuld geven.Sisi schreef: ↑08-09-2026 23:06Ik zag alleen een paar lelijke reacties van jou. Wat moet ik daarop zeggen??
Ik waardeer mijn familie zeker.
Tegelijk denk ik ook, voor elkaar klaarstaan is het minste wat je behoort te doen als familie. Ik wil ook graag geliefd zijn in plaats van alleen geaccepteerd. Dat voel ik niet zo als er nooit rekening wordt gehouden met mij.
dinsdag 8 september 2026 om 23:58
Ja, je vraagt te veel. Jouw ouders zijn de opa en oma van die kinderen. En jouw ouders willen graag die kinderen erbij. En oppas regelen omdat je bij vrienden gaat eten of samen naar de film, is wat anders dan oppas regelen omdat je bij je ouders gaat eten. De kinderen kunnen dan gewoon mee, iedereen vindt dat gezellig, op 1 tante na. En als die kinderen er niet zouden zijn, wil je ook niet alleen met je ouders eten. Dus eigenlijk wil jij bepalen wie er allemaal uitgenodigd worden en wie niet. En dan ook nog bepalen hoe ze zich gedragen.Sisi schreef: ↑08-09-2026 22:54Mijn zus regelt wel vaker een oppas voor de kinderen, maar als het vanwege mijn misofonie is kan het opeens niet gevraagd worden. Niemand houdt er echt rekening mee, want stiekem vinden ze het maar onzin en gezeur. Sommige weigeren het zelfs te erkennen als aandoening/ziekte, dat kun je toch ook terug lezen in dit topic. Dus doe alsjeblieft niet alsof er al zoveel rekening met mij wordt gehouden en alsof ik te veel vraag.
Maar eigenlijk vind je die kinderen helemaal niet leuk, ook al zouden ze wel netjes eten. Daarom kun je ook zo weinig van hen verdragen. Want het gaat verder dan je misofonie.
woensdag 9 september 2026 om 00:03
Ik kan me voorstellen dat ze je een zeur vinden.Sisi schreef: ↑08-09-2026 22:54Mijn zus regelt wel vaker een oppas voor de kinderen, maar als het vanwege mijn misofonie is kan het opeens niet gevraagd worden. Niemand houdt er echt rekening mee, want stiekem vinden ze het maar onzin en gezeur. Sommige weigeren het zelfs te erkennen als aandoening/ziekte, dat kun je toch ook terug lezen in dit topic. Dus doe alsjeblieft niet alsof er al zoveel rekening met mij wordt gehouden en alsof ik te veel vraag.
Everything is possible for the one who believes.
woensdag 9 september 2026 om 00:11
Het is wel sterker dan een ergernis. Het gaat soms echt door merg en been. En soms fantaseer ik dan echt om iemand iets aan te doen. Nooit gedaan hoor. Maar het is wel veelvoorkomend. En inderdaad een kwestie van leren ermee om te gaan. Of als een kluizenaar gaan leven. Er zijn overal geluiden.
woensdag 9 september 2026 om 00:28
Je gooit nu alles op de misofonie maar er speelt duidelijk meer. Dat zit zo diep, dat je niet meer als een redelijk persoon kan functioneren.
Oppas zodat jij kan komen eten.... Je ziet niet eens meer hoe onredelijk is.
Maar het is wel allang duidelijk hoor. Niemand praat mee dus is het nu overal om je heen slaan.
Oppas zodat jij kan komen eten.... Je ziet niet eens meer hoe onredelijk is.
Maar het is wel allang duidelijk hoor. Niemand praat mee dus is het nu overal om je heen slaan.
woensdag 9 september 2026 om 01:57
TO, ik denk dat ik je gevoel best begrijp. Ik herken je gevoel ook wel, welliswaar met een andere aandoening. Wat je volgens mij vooral dwars zit, is het niet serieus genomen worden, of zelfs belachelijk gemaakt worden (wat natuurlijk kan gebeuren bij een aandoening waar mensen zich weinig bij kunnen inbeelden). Dat voelt voor mensen dan snel als aanstellen of overdrijven, terwijl voor jou de emotie er echt is.
Echter, lees ik ook je stelligheid in berichten. De manier waarop je schrijft, komt wat dwingend over. Ik denk dat je daarmee mensen tegen de borst stuit, dat merk je hier op het forum ook, zelfs van mensen die dezelfde aandoening hebben. Ik kan me zo voorstellen dat dit patroon zich ook afspeelt in de situatie met je zus en de kids...
Misschien helpt het om de vraagstelling eerst om te draaien, namelijk; wat kan ík doen om samen met mensen te kunnen eten? Daarmee wil ik niet zeggen dat je niet al van alles geprobeerd hebt d.m.v therapie etc, maar ik doel echt op het samen eten met zus en kinderen. Wat kan jij op die avond doen, waardoor je ook aan hun laat zien dat je je best doet om je aan te passen? Ik heb al genoeg tips gelezen van hoe ervaringsdeskundigen op het forum sociale eetsituaties aanpakken. Mensen zijn vaak best bereid om ook met jou mee te denken, als ze zien dat je verantwoordelijkheid neemt. Kan je met zus praten over wat jij kan doen en waarin ze jou kan helpen het etentje mogelijk te maken? Probeer het ook positief in te steken; Zus, ik waardeer onze maandelijkse eetmomenten met de kids, en hecht waarde aan ons contact. Ik wil dat niet opgeven dus ik wil zoeken naar een mogelijkheid waarbij het voor ons allemaal een gezellige avond is. Daarmee helpt het denk ik als je sorry zegt voor je gedrag. Want hoe je het ook wend of keert, uit je slof schieten tegen kids die eetgeluiden produceren, is niet oke. Je aandoening verklaart mogelijk je gedrag, maar het rechtvaardigt het niet.
En als dit allemaal echt niet werkt TO, zijn er vast ook andere samenstellingen van mensen te bedenken waar je samen mee kan eten. Natuurlijk is je hele leven alleen eten ook een optie, maar dat is wel weer een zwart-wit gedachte he.
Echter, lees ik ook je stelligheid in berichten. De manier waarop je schrijft, komt wat dwingend over. Ik denk dat je daarmee mensen tegen de borst stuit, dat merk je hier op het forum ook, zelfs van mensen die dezelfde aandoening hebben. Ik kan me zo voorstellen dat dit patroon zich ook afspeelt in de situatie met je zus en de kids...
Misschien helpt het om de vraagstelling eerst om te draaien, namelijk; wat kan ík doen om samen met mensen te kunnen eten? Daarmee wil ik niet zeggen dat je niet al van alles geprobeerd hebt d.m.v therapie etc, maar ik doel echt op het samen eten met zus en kinderen. Wat kan jij op die avond doen, waardoor je ook aan hun laat zien dat je je best doet om je aan te passen? Ik heb al genoeg tips gelezen van hoe ervaringsdeskundigen op het forum sociale eetsituaties aanpakken. Mensen zijn vaak best bereid om ook met jou mee te denken, als ze zien dat je verantwoordelijkheid neemt. Kan je met zus praten over wat jij kan doen en waarin ze jou kan helpen het etentje mogelijk te maken? Probeer het ook positief in te steken; Zus, ik waardeer onze maandelijkse eetmomenten met de kids, en hecht waarde aan ons contact. Ik wil dat niet opgeven dus ik wil zoeken naar een mogelijkheid waarbij het voor ons allemaal een gezellige avond is. Daarmee helpt het denk ik als je sorry zegt voor je gedrag. Want hoe je het ook wend of keert, uit je slof schieten tegen kids die eetgeluiden produceren, is niet oke. Je aandoening verklaart mogelijk je gedrag, maar het rechtvaardigt het niet.
En als dit allemaal echt niet werkt TO, zijn er vast ook andere samenstellingen van mensen te bedenken waar je samen mee kan eten. Natuurlijk is je hele leven alleen eten ook een optie, maar dat is wel weer een zwart-wit gedachte he.
woensdag 9 september 2026 om 09:08
Je zegt dat je je geliefd wilt voelen door je familie, maar dat maak je hen dan wel verdraaid moeilijk. Je hebt onredelijke verwachtingen (oppas voor de kinderen), je wilt niet apart bij je ouders gaan eten, het eten overslaan en langskomen voor de koffie wil je ook niet en je ergert je bij die kinderen aan zaken die niets met misofonie te maken hebben maar die ergernis beschouw jij wel als een "ziekte" en je verlangt dat daar iets aan gedaan wordt terwijl jij niet over de opvoeding van andermans kinderen gaat. En gezien de manier waarop jij op dit topic op mensen reageert, kan ik me zo voorstellen dat je dat in je familie ook zo doet waardoor de zin om met je mee te denken voor hen ook wel fors minder wordt.
Ik kan me inmiddels prima voorstellen dat jouw broers/zussen het wel prima vinden als jij niet meer naar het maandelijkse etentje komt.
Ik kan me inmiddels prima voorstellen dat jouw broers/zussen het wel prima vinden als jij niet meer naar het maandelijkse etentje komt.
missunderstood wijzigde dit bericht op 09-09-2026 09:53
1.94% gewijzigd
woensdag 9 september 2026 om 09:43
Goeie samenvatting.MissUnderstood schreef: ↑09-09-2026 09:08Je zegt dat je je geliefd wilt voelen door je familie, maar dat maak je hen dan wel verdraaid moeilijk. Je hebt onredelijke verwachtingen (oppas voor de kinderen), je wilt niet apart bij je ouders gaan eten, het eten overslaat en langskomen voor de koffie wil je ook niet en je ergert je bij die kinderen aan zaken die niets met misofonie te maken hebben maar die jij wel als een "ziekte" beschouwt en verlangt dat daar iets aan gedaan wordt terwijl jij niet over de opvoeding van andermans kinderen gaat. En gezien de manier waarop jij op dit topic op mensen reageert, kan ik me zo voorstellen dat je dat in je familie ook zo doet waardoor de zin om met je mee te denken voor hen ook wel fors minder wordt.
Ik kan me inmiddels prima voorstellen dat jouw broers/zussen het wel prima vinden als jij niet meer naar het maandelijkse etentje komt.
There is always something happening, and it's usually right now
woensdag 9 september 2026 om 10:02
En nogmaals, Sisi: ik herken het. Ik heb misofonie in pittige mate, zoals ik al eerder schreef. Je realiseren dat de wereld niet is ingericht op jouw persoonlijke comfort is stap 1, dat gaat je echt enorm helpen. Vervolgens leer je jezelf trucjes om ermee om te gaan. Die beschreef ik al eerder. Hier niet naar kijken in termen van "ziekte" helpt ook. Ik heb mijn hele leven al misofonie en heb mezelf echt nog nooit beschouwd als een patient, kom op zeg.
Als al mijn trucjes niet helpen, dan loop ik weg uit de situatie. Zo heb ik geleerd dat ik eetgeluiden vaak wel kan be-trucen, maar dat het OV (waar ik dagelijks in zit voor mijn werk), me regelmatig voor vervelende situaties doet staan, zelfs met een noise cancelling koptelefoon op. Dan ga ik gewoon ergens anders zitten.
In jouw geval zou ik de oplossingen die hier langsgekomen zijn, allemaal eens proberen. Door jouw houding wordt het nu een breekpunt in de familie en dat lijkt me toch echt nogal belachelijk en zonde bovendien.
Als al mijn trucjes niet helpen, dan loop ik weg uit de situatie. Zo heb ik geleerd dat ik eetgeluiden vaak wel kan be-trucen, maar dat het OV (waar ik dagelijks in zit voor mijn werk), me regelmatig voor vervelende situaties doet staan, zelfs met een noise cancelling koptelefoon op. Dan ga ik gewoon ergens anders zitten.
In jouw geval zou ik de oplossingen die hier langsgekomen zijn, allemaal eens proberen. Door jouw houding wordt het nu een breekpunt in de familie en dat lijkt me toch echt nogal belachelijk en zonde bovendien.
woensdag 9 september 2026 om 13:40
De interesse om naar een oplossing te zoeken is er helaas niet vanuit mijn siblings. Blijkbaar is het niet genoeg dat ik uit mezelf al vrijwel altijd alleen eet, om anderen niet lastig te vallen met mijn aandoening. Zelfs bij die ene keer dat we samen eten, ligt de verantwoordelijkheid voor de aanpassing volledig bij mij.Zonnebloem1996 schreef: ↑09-09-2026 01:57TO, ik denk dat ik je gevoel best begrijp. Ik herken je gevoel ook wel, welliswaar met een andere aandoening. Wat je volgens mij vooral dwars zit, is het niet serieus genomen worden, of zelfs belachelijk gemaakt worden (wat natuurlijk kan gebeuren bij een aandoening waar mensen zich weinig bij kunnen inbeelden). Dat voelt voor mensen dan snel als aanstellen of overdrijven, terwijl voor jou de emotie er echt is.
Echter, lees ik ook je stelligheid in berichten. De manier waarop je schrijft, komt wat dwingend over. Ik denk dat je daarmee mensen tegen de borst stuit, dat merk je hier op het forum ook, zelfs van mensen die dezelfde aandoening hebben. Ik kan me zo voorstellen dat dit patroon zich ook afspeelt in de situatie met je zus en de kids...
Misschien helpt het om de vraagstelling eerst om te draaien, namelijk; wat kan ík doen om samen met mensen te kunnen eten? Daarmee wil ik niet zeggen dat je niet al van alles geprobeerd hebt d.m.v therapie etc, maar ik doel echt op het samen eten met zus en kinderen. Wat kan jij op die avond doen, waardoor je ook aan hun laat zien dat je je best doet om je aan te passen? Ik heb al genoeg tips gelezen van hoe ervaringsdeskundigen op het forum sociale eetsituaties aanpakken. Mensen zijn vaak best bereid om ook met jou mee te denken, als ze zien dat je verantwoordelijkheid neemt. Kan je met zus praten over wat jij kan doen en waarin ze jou kan helpen het etentje mogelijk te maken? Probeer het ook positief in te steken; Zus, ik waardeer onze maandelijkse eetmomenten met de kids, en hecht waarde aan ons contact. Ik wil dat niet opgeven dus ik wil zoeken naar een mogelijkheid waarbij het voor ons allemaal een gezellige avond is. Daarmee helpt het denk ik als je sorry zegt voor je gedrag. Want hoe je het ook wend of keert, uit je slof schieten tegen kids die eetgeluiden produceren, is niet oke. Je aandoening verklaart mogelijk je gedrag, maar het rechtvaardigt het niet.
En als dit allemaal echt niet werkt TO, zijn er vast ook andere samenstellingen van mensen te bedenken waar je samen mee kan eten. Natuurlijk is je hele leven alleen eten ook een optie, maar dat is wel weer een zwart-wit gedachte he.
Alsof je tegen iemand met een ernstige voedselallergie zegt: Neem eerst maar eens verantwoordelijkheid voor je allergie en laat maar zien wat jij allemaal doet om ermee om te gaan, dan kijken we wel of wij tijdens het eten ergens rekening met je willen houden.
Vreselijk hoe mensen met misofonie omgaan alsof het geen bestaansrecht heeft en het allemaal aan jezelf ligt.
woensdag 9 september 2026 om 13:58
Je bent wel volhardend
.
Nu reageer je hierboven op een in mijn ogen waardevolle post van Zonnebloem en toch pak je daar het goed bedoelde advies weer niet op en benadruk je weer hoe zielig je bent. We hebben je allemaal geprobeerd te helpen, ook
Mensen met misofonie of misofonie in de familie, maar je vat alles verkeerd op en ziet alles zwart en negatief. ipv positief en opbouwend.
Ik vraag me bijna af hoe het in de rest van je leven gaat. Ik wens je alle succes toe, probeer op een later moment dit topic eens te lezen met een andere bril op.
Ik denk dat t bijna beter is als de moderator een er slotje erop gooit ten bate van TO.
. Nu reageer je hierboven op een in mijn ogen waardevolle post van Zonnebloem en toch pak je daar het goed bedoelde advies weer niet op en benadruk je weer hoe zielig je bent. We hebben je allemaal geprobeerd te helpen, ook
Mensen met misofonie of misofonie in de familie, maar je vat alles verkeerd op en ziet alles zwart en negatief. ipv positief en opbouwend.
Ik vraag me bijna af hoe het in de rest van je leven gaat. Ik wens je alle succes toe, probeer op een later moment dit topic eens te lezen met een andere bril op.
Ik denk dat t bijna beter is als de moderator een er slotje erop gooit ten bate van TO.
woensdag 9 september 2026 om 14:08
Je legt een directe link tussen het aanwezig zijn van de kinderen van je zus - dat er geen rekening met je gehouden wordt- dat dit is hoe "mensen" (dit is kennelijk iedereen, niet alleen je ouders en je zus) met misfonie omgaat - dat misfonie geen bestaansrecht heeft - dat je niet geliefd bent.Sisi schreef: ↑09-09-2026 13:40De interesse om naar een oplossing te zoeken is er helaas niet vanuit mijn siblings. Blijkbaar is het niet genoeg dat ik uit mezelf al vrijwel altijd alleen eet, om anderen niet lastig te vallen met mijn aandoening. Zelfs bij die ene keer dat we samen eten, ligt de verantwoordelijkheid voor de aanpassing volledig bij mij.
Alsof je tegen iemand met een ernstige voedselallergie zegt: Neem eerst maar eens verantwoordelijkheid voor je allergie en laat maar zien wat jij allemaal doet om ermee om te gaan, dan kijken we wel of wij tijdens het eten ergens rekening met je willen houden.
Vreselijk hoe mensen met misofonie omgaan alsof het geen bestaansrecht heeft en het allemaal aan jezelf ligt.
Waar mijn vraag zit: is het niet een idee om het los te trekken van eten? Rekening houden met elkaar kan toch ook zijn: niet samen eten, maar samen wandelen. Of koffiedrinken op zondagochtend of elkaar even treffen bij de speeltuin in het park, en daarna weer naar huis.
Het lijkt erop dat mbt samen eten er geen oplossing te vinden is in jouw gezin waarbij het werkt voor álle familieleden. Dat jij er voor kiest om meestal alleen te eten, doet daar niets aan af, wie weet hebben je ouders en je zus het idee dat ze al veel zijn meebewogen en voelt het voor hen als 'nooit goed genoeg'. Als samen eten leidt tot ontevreden mensen, dan ga je toch op zoek naar een alternatief?
Het is in elk geval geen logische gevolgtrekking dat je 'niet geliefd' zou zijn, of dat misfonie geen bestaansrecht heeft.
Daadkracht is mooi, even rustig ademhalen ook
woensdag 9 september 2026 om 14:11
De meesten zitten gewoon te kwallen in dit topic en zijn niet uit op iemand te helpen. Degene op wie ik reageerde gaf wel waardevol advies, maar dat zijn dingen die ik al eerder geprobeerd heb. Vandaar dat ik daar niet nog eens uitgebreid op ben ingegaan. Als de omgeving niet bereid is om iets in te leveren heeft blijven praten weinig zin.Bornholm schreef: ↑09-09-2026 13:58Je bent wel volhardend
Nu reageer je hierboven op een in mijn ogen waardevolle post van Zonnebloem en toch pak je daar het goed bedoelde advies weer niet op en benadruk je weer hoe zielig je bent. We hebben je allemaal geprobeerd te helpen, ook
Mensen met misofonie of misofonie in de familie, maar je vat alles verkeerd op en ziet alles zwart en negatief. ipv positief en opbouwend.
Ik vraag me bijna af hoe het in de rest van je leven gaat. Ik wens je alle succes toe, probeer op een later moment dit topic eens te lezen met een andere bril op.
Ik denk dat t bijna beter is als de moderator een er slotje erop gooit ten bate van TO.
Mensen die begripvol reageren vind ik prettig om te lezen. Dus het topic mag nog blijven staan.
woensdag 9 september 2026 om 14:28
De interesse om te zoeken naar een oplossing lijkt er inderdaad niet te zijn. Dat lijkt me heel naar. Maar ik heb het over de interesse bij jou, niet bij de rest van de wereld. Je zal in eerste instantie jezelf moeten accepteren, inclusief eigenaardigheden als misofonie, en dan kijken of je bij jezelf dingen kunt aanpassen. Leren omgaan met, trucjes ontwikkelen om er minder last van te hebben.
Pas daarna komt de rest van de wereld, het is nou eenmaal jouw eigenaardigheid, niet die van anderen. Accepteren dat je niet van iedereen 100% aanpassing aan jou kunt verwachten, zeker van kinderen niet, is ook iets dat bij jou ligt.
En begripvol is niet hetzelfde als je naar de mond praten he!
Pas daarna komt de rest van de wereld, het is nou eenmaal jouw eigenaardigheid, niet die van anderen. Accepteren dat je niet van iedereen 100% aanpassing aan jou kunt verwachten, zeker van kinderen niet, is ook iets dat bij jou ligt.
En begripvol is niet hetzelfde als je naar de mond praten he!
woensdag 9 september 2026 om 14:36
Ik heb mijn hele leven al therapieën om ermee om te leren gaan. Het heeft wel iets geholpen, maar de onverdraagzaamheid is nog steeds hoog. De laatste behandelaar wist ook niet of dat na al die therapieën nog wezenlijk zou veranderen.Irma_3110 schreef: ↑09-09-2026 14:28De interesse om te zoeken naar een oplossing lijkt er inderdaad niet te zijn. Dat lijkt me heel naar. Maar ik heb het over de interesse bij jou, niet bij de rest van de wereld. Je zal in eerste instantie jezelf moeten accepteren, inclusief eigenaardigheden als misofonie, en dan kijken of je bij jezelf dingen kunt aanpassen. Leren omgaan met, trucjes ontwikkelen om er minder last van te hebben.
Pas daarna komt de rest van de wereld, het is nou eenmaal jouw eigenaardigheid, niet die van anderen. Accepteren dat je niet van iedereen 100% aanpassing aan jou kunt verwachten, zeker van kinderen niet, is ook iets dat bij jou ligt.
En begripvol is niet hetzelfde als je naar de mond praten he!
Ik lees altijd graag tips of dingen die ik nog kan uitproberen, dus ik sta daar zeker voor open. Ik schrijf ook mee op een forum specifiek voor mensen met misofonie en daar ervaar ik veel begrip. Dat is ook wat ik in het echte leven zou willen maar dat is iets wat ik zal moeten accepteren: dat dat begrip in het echte leven waarschijnlijk nooit zal komen.
woensdag 9 september 2026 om 14:38
- een aantal mensen die reageren in dit topic twijfelen of dit klopt: Heeft jouw omgeving echt niets ingeleverd in deze situatie? Die vraag wordt versterkt door het feit dat jij vrij streng bent in wat de enige oplossing is: de kinderen van je zus mogen er niet bij zijn. Als ze toch komen dan is de conclusie dat er geen rekening met je wordt gehouden en dat je niet geliefd bent.Sisi schreef: ↑09-09-2026 14:11De meesten zitten gewoon te kwallen in dit topic en zijn niet uit op iemand te helpen. Degene op wie ik reageerde gaf wel waardevol advies, maar dat zijn dingen die ik al eerder geprobeerd heb. Vandaar dat ik daar niet nog eens uitgebreid op ben ingegaan. Als de omgeving niet bereid is om iets in te leveren heeft blijven praten weinig zin.
Mensen die begripvol reageren vind ik prettig om te lezen. Dus het topic mag nog blijven staan.
- Of het topic mag blijven bestaan is niet aan jou. Zie forumregels viva. Dat forumregels worden nageleefd en je dit niet zelf mag beslissen betekent niet dat je niet geliefd bent.
Daadkracht is mooi, even rustig ademhalen ook
woensdag 9 september 2026 om 14:44
Ok dan... Mensen proberen je een ander inzicht te geven, dat is ook een vorm van helpen. Maar het enige wat jij doet is om je heen slaan en in de slachtofferrol kruipen. Vind je het gek dat mensen hier dan niet meer zo vriendelijk terug reageren? Het ligt ook aan jezelf, hè, hoe mensen reageren op jou. Maar jij wilt alleen reacties waaruit blijkt dat jij inderdaad heel zielig bent en dat het allemaal de schuld is van anderen. Succes in je verdere leven, dat zul je nodig hebben, want je zult nog wel vaker onbegrip tegenkomen.Sisi schreef: ↑09-09-2026 14:11De meesten zitten gewoon te kwallen in dit topic en zijn niet uit op iemand te helpen. Degene op wie ik reageerde gaf wel waardevol advies, maar dat zijn dingen die ik al eerder geprobeerd heb. Vandaar dat ik daar niet nog eens uitgebreid op ben ingegaan. Als de omgeving niet bereid is om iets in te leveren heeft blijven praten weinig zin.
Mensen die begripvol reageren vind ik prettig om te lezen. Dus het topic mag nog blijven staan.
The ocean healed my soul
woensdag 9 september 2026 om 14:48
Die heb je gekregen, maar blijkbaar doen die er niet toe. Jij wil alleen maar meepraters. Begrip in het echte leven is er ook, maar dat ligt ook aan hoe jij je opstelt. Je kunt begrip niet afdwingen. Dat het niet leuk is, dat begrijp ik heel goed. Maar jij bent niet bereid om te kijken naar een verandering in jezelf.Sisi schreef: ↑09-09-2026 14:36Ik heb mijn hele leven al therapieën om ermee om te leren gaan. Het heeft wel iets geholpen, maar de onverdraagzaamheid is nog steeds hoog. De laatste behandelaar wist ook niet of dat na al die therapieën nog wezenlijk zou veranderen.
Ik lees altijd graag tips of dingen die ik nog kan uitproberen, dus ik sta daar zeker voor open. Ik schrijf ook mee op een forum specifiek voor mensen met misofonie en daar ervaar ik veel begrip. Dat is ook wat ik in het echte leven zou willen maar dat is iets wat ik zal moeten accepteren: dat dat begrip in het echte leven waarschijnlijk nooit zal komen.
The ocean healed my soul
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in