Lieve papa

Ook ik ken de kant van de vaders, van mijn eigen gescheiden vader en van vrienden met kinderen. Samengevat is het vaak onmacht, het is hier al voorbij gekomen: zwartgemaakt worden door de ex, rust willen, niet weten hoe contact te leggen... Ik heb vier jaar een vriend gehad die het heel vaak over zijn kinderen had ook al had hij ze jaren niet gezien. Mijn eigen vader had het er moeilijk mee dat het contact met ons niet meer was zoals ooit. Zijn psycholoog ried hem toen aan om het contact dan maar te laten verwateren als het hem te veel pijn deed. Tja... Vond het wel jammer en ik miste hem wel maar toch ook weer niet zo erg dat ik ervoor in therapie moest. Misschien dat het scheelt dat ik al een puber was toen ze gingen scheiden.

Ambrosia, allereerst wil ik zeggen dat ik je een dappere vrouw vind! Dit is zo'n heftige situatie, die (veel meer dan je je bewust bent) een wissel op je leven trekt.



Misschien zit je niet te wachten op mijn verhaal, maar ik hoop toch dat je er iets aan hebt. Je topic heeft nl. ook bij mij een hoop losgemaakt... Ik heb jaren geen contact met mijn vader gehad. Ik ontkende compleet dat me dat iets deed; ik was te klein om me hem als man-van-mijn-moeder te herinneren en voelde niets als iemand zei "hij is toch je vader!" of "wat als hij plots komt te overlijden?". Die ontkenning merk ik absoluut niet (meer?) in jouw verhaal, dus de 1e stap heb je allang gezet. Heel erg moedig! Hoeveel mensen in jouw plaats zouden niet comfortabel hun kop in het zand steken?



Mijn vader toonde -in mijn beleving- geen interesse in mij als persoon. Hij speelde geen actieve rol in mijn leven. Toen ik volwassen was, trok ik de oppervlakkigheid van het contact met hem absoluut niet. Het was een verplicht nummertje, ongemakkelijk en niet oprecht. Alsof er een gigantische roze olifant tussen ons in stond en we beiden deden of hij er niet was... Onze gesprekken beperkten zich tot het weer en ik kon wel gillen: "Wat boeit het mij hoe het weer bij jou is als je me niet eens ziet staan als jouw kind?!? Waarom heb je nooit interesse in me getoond?!? Waarom zie je MIJ niet? Ik heb een vader nodig!" Maar dat heb ik eerst niet echt geuit. Te bang voor afwijzing, denk ik. Later wilde ik het wel bespreken, maar toen gaf hij geen thuis. (Bang voor afwijzing, bleek veel later na een gesprek met een derde.) Het voelde als een klap in mijn gezicht, de totale afwijzing! Ik vond het zo vreselijk laf van hem.



Naamswijziging ed volgde en toen jaren geen contact. Die periode had ik ook echt nodig. Ik wilde het verlangen loslaten dat hij ooit nog als 'vader' voor mij zou opstaan. Want het was me wel duidelijk dat hij nooit aan mijn verlangen kon beantwoorden. Maar toch bleef het knagen en onlangs heb ik contact opgenomen en hem weer gezien. Ik waardeer het enorm dat hij me die tijd heeft gegund, terwijl ik er in eerste instantie boos over was dat hij zich zo makkelijk liet wegwimpelen; was ik hem zo weinig waard? Nee, hij respecteerde mijn wens, kon zich niet kwetsbaar opstellen en kon er ook niet meer mee dan dat. Daar kan ik boos of teleurgesteld over blijven, maar dat kost mijzelf teveel. Ik heb dan ook zelf heel bewust de keuze gemaakt (jarenlang proces, overigens!) dat ik hem wilde vergeven. Voor mezelf.



Tijdens onze ontmoeting hebben het nog steeds niet echt ergens over gehad, hoewel er genoeg te bespreken was/is. Maar daar hebben we het beiden moeilijk mee. En dat is nu okee. Hij is dan wel de ouder, maar we zijn beiden volwassen en hebben beiden onze belevingen en kwetsures. Ik wilde altijd dat het van hem af zou komen, maar dat gebeurt niet. Blijven wachten zou een zekere stap op weg naar teleurstelling zijn...



Onze ontmoeting voelde echt louterend (zweverig woord, maar het enige dat de essentie raakt). Ik kon hem (bijna) neutraal zien, als de man die hij is; met goede en mindere kanten. Niet meer als de lamlöl die mij in de steek heeft gelaten. Maar ook niet meer als de droomvader die me zou komen redden, de vader die ik zo miste. Die twee had hij gewoonweg niet in zich. Ook hij heeft zijn verleden (óók geen makkelijke tijd) en van daaruit kan ik nu meer begrijpen. En ook mijn moeder is nu niet meer de heilige die ze daarvoor voor mij was. Ze staat niet meer op haar torenhoge voetstuk, maar is nu voor mij een gewoon mens van vlees en bloed.



Voor onze ontmoeting zag ik er als een berg tegenop. Wat te zeggen? Wat als hij me weer teleurstelt? Wat als...? Maar ik heb mezelf zo goed mogelijk voorbereid en ben er in gegaan met zo min mogelijk verwachtingen. Eerder een soort van nieuwsgierig, dan bang/boos/verwachtingsvol. Ik had besloten dat hij niet de vader is die ik als kind verdiende. Maar ik wilde ontdekken of/hoe we (als dat voor mij goed voelde) een ander soort contact dan vader-dochter konden krijgen. En -mede daardoor- heeft het me een zekere rust gebracht en ben ik echt heel erg blij dat ik het gedaan heb.



Wat ik met dit verhaal wil zeggen; als je ook maar een beetje open staat voor contact (en dat lees ik uit je postings), doe het dan. Voor jezelf. Probeer niet te verwachten/hopen dat je de antwoorden op je vragen krijgt, maar probeer er met een open mind in te stappen, als dat lukt. En ook al zou het ondanks dat heel erg tegenvallen, misschien helpt een ontmoeting je dan toch om alles een plek te geven (nog zo'n jeuk-term, maar je begrijpt wel wat ik bedoel, denk ik?).



Ik wil nog even benadrukken dat dit is geschreven vanuit mijn beleving, de jouwe kan heel anders zijn. Gun jezelf de ruimte om te voelen wat jij voelt, want dat is echt het allerbelangrijkste!

(Sorry dat het zo'n lang betoog is geworden....!)

Ambrosia,



wat ben jij dapper.



Mijn vader is op een gegeven moment ook verdwenen. Gooide het bijltje er bij neer en zocht de noorderzon. Ik was toen 13.

Wat heb ik me waardeloos gevoeld.



Aantal jaar later contact gezocht om te horen dat het ergste wat er in zijn leven plaats had gevonden de scheiding van zijn tweede vrouw was. Oh. Ok.

Ik denk dat ik een beetje begrijp wat het misschien voor jou betekent dat je wel degelijk ergens een vader hebt, maar dat die vader zijn leven leeft zonder zichtbaar te maken dat hij jou van waarde vindt.



En mens! Wat vind ik het vreselijk dapper dat je contact wilt gaan zoeken. De allergrootste confrontatie aan-gaan. Met alle risico's vandien.



Ik durf dat, 17 jaar later, nog steeds niet.



Ondertussen weet ik dat mijn vader, om het vriendelijk te zeggen, 'in de war' was/is. Hm, da's een verklaring.

(Maar toch, hij kon toch ook... en ook... etc.)



Sterkte!



KatharinaAmalia

Ook als je geen antwoord zou krijgen, kun je er weinig als 'waarheid' op loslaten. Wel een hoop giswerk, maar dat schiet meestal niet veel op (kaarten raken wel eens zoek in de post, misschien heeft hij wel een partner die hem -totaal ten onrechte- probeert te "beschermen"/claimen, je weet het niet). Maar ook al weet je zeker dat hij je kaart ontvangt en doet hij er niets mee, dan nog kan het je helpen; je hoeft jezelf niet meer rot te voelen over het niets-doen, je bent boven jezelf uitgestegen door het toch aan te durven (je kunt dus met opgeheven hoofd de wereld rondstappen als dappere vrouw), het kan zijn dan het je helpt om iets af te sluiten.



Heel veel sterkte, Ambroos. Ik weet dat het echt een heel moeilijke stap is...

Heel dapper van je Ambro.

Heftig Ambroos. Ik snap dat je op hete kolen zit nu. Maar probeer in te calculeren dat je vader waarschijnlijk eerder een paar weken dan een paar dagen nodig heeft om te reageren. Bedenk eens hoelang je zelf al hiermee bezig bent, hoe moeilijk je het vond de kaart te schrijven, en vervolgens te posten. En jij had voor jezelf al besloten dat je contact met hem wilde opnemen, dat was een nog langer proces. Bij hem komt dit kaartje "rauw op zijn dak vallen". Dus geef hem wat tijd en ga niet te snel conclusies trekken.

Dappere Ambro! Lucht het je ook niet een beetje op? Je hebt nu in elk geval een beslissing genomen (en zelfs actie ondernomen), en daarvoor mag je jezelf een hele grote schouderklop geven!

Jeetje Ambro, wat vreselijk dapper dat je de kaart hebt verstuurd! Ik heb geen ervaringsverhalen om met je te delen, maar ik wil je wel graag zeggen dat ik je een geweldige lieverd vind en dat ik echt hoop dat deze stap de uitkomst heeft die jij het liefst zou zien. Dat je je niet kunt concentreren op je studieopdrachten lijkt me niet meer dan logisch. Maak je daar niet al te druk om!

quote:ambrosia9 schreef op 03 maart 2009 @ 11:55:

Ja ik weet het. Maar het is zo moeilijk. Ik ben zo bang dat hij niet wil. Ik probeer het los te laten, maar ik weet nu al dat ik elke keer vol zenuwen de post ga halen!Misschien belt ie je vanavond al wel (of heeft ie je nummer niet?)

lieve Ambroos

goed dat je gedaan hebt

en tegelijkertijd, houdt je verwachtingen realistisch. Als jij nu al voor jezelf invult hoe hij moet reageren, (wanneer enzo) volgt er alleen maar teleurstelling en vanuit die basis kom je echt niet verder.



Ik denk regelmatig eens aan je en jouw akties geven mij hoop



liefs

Ambrosia, heel goed dat je de kaart heb verstuurd. Ik weet namelijk dat het toch altijd blijft knagen. Mijn vader heeft het contact verbroken toen hij een andere vrouw kreeg, na de scheiding van mijn moeder. Ik heb 15 jaar geen contact met hem gehad. Ik wist zijn adres en heel af en toe zag ik hem, maar hij deed of ik lucht was. En ik...ik deed niks, was helemaal verbouwereerd en weer dagen van slag. Ik heb bij elke geboorte van een kind een kaartje gestuurd en ook toen ik ging trouwen. Maar niks hoor...En bij vlagen had ik het er heel moeilijk mee.

En toen overleed z'n vrouw.

Ze was nog niet begraven of hij hing al aan de telefoon!

Het was heel onwerkelijk.Het weekend erop gingen we erheen, ik was zooooo zenuwachtig!

Maar ik had net een (3e) baby en dat brak het ijs.

Afijn, echt over die periode is er niet gesproken. Wel heeft hij gezegd dat die vrouw het contact tussen hem en zijn kinderen niet wilde. En hij, slappe vent, ging daar in mee.

Hij heeft heel veel gemist...Nu bel en zie ik hem regelmatig, maar een hele diepe band is er niet. Toch ben ik blij met het contact, want het had me opgebroken om nooit meer contact met hem te hebben.



Ik hoop dat je snel wat hoort van hem.

Maar misschien heeft hij ook even tijd nodig voor hij reageert...

Dat méén je niet! Je moet wel meer dan extra doorzettingsvermogen tonen, he...!

Een kaart in 'n envelop sturen dan voorkom je zoiets.

Woont hij alleen dat je het aandurft de kaart open en bloot te versturen? Voor 't zelfde geld heeft ie 'n vriendin/vrouw die er niets van wil weten dat z'n dochter contact zoekt en gooit zij 'm weg voordat hij van z'n werk thuiskomt.



Hopelijk krijgt ie 'm zelf in handen en gebruikt ie je mailadres en heb je snel antwoord.