Relaties
alle pijlers
Man is vreemdgegaan
zaterdag 20 april 2019 om 14:34
Weer een topic over vreemdgaan. Voel me zo in de war.
Mijn man en ik zijn intussen bijna een jaar in relatietherapie. Onze relatie zat al jaren niet echt lekker meer. We hebben twee kindjes, dus ik vind dat we er alles aan moeten doen om bij elkaar te blijven. Maar mijn gevoel gaat wel alle kanten op momenteel. Eigenlijk is dat nu de belangrijkste reden dat ik nog blijf. Ik wil eerst rust, vooral ook voor de kinderen. Want ik merk dat ze het allemaal meekrijgen en dat breekt mijn hart. Maar het idee dat ze om en om naar een ander huis zouden moeten vind ik nog afschuwelijker.
Tijdens de vorige sessie bij de therapeut heeft mijn man opgebiecht dat hij een affaire heeft gehad. Hij wil niet zeggen met wie, maar ik denk dat ik het wel weet. Hij kent die vrouw al jaren en ik heb mijn gevoel altijd gesust met het idee dat als ze iets zouden hebben dat het dan al lang gebeurd was. Hij zegt dat hij ook verliefd op haar was/is, maar dat die verliefdheid hem juist de ogen geopend heeft dat hij nog voor ons gezin wilde vechten. Hij zegt dat hij dat ook aan haar heeft gezegd en dat ze toen de affaire gestopt hebben. Maar ik weet dat hij haar de afgelopen maanden nog gezien heeft, en ik heb hem ook vaak genoeg met haar zien whatsappen. Hij zegt dat dat alleen vriendschappelijk was. Ik heb toen zo’n gesprek teruggelezen en dat gaat inderdaad niet over sex. Maar hoe leg ik dat nou uit, je leest wel dat ze close zijn.
Ik voel me ontzettend verraden. We zijn in die therapie bezig met onze gedragspatronen. Daar gebeuren echt wel goede dingen, ik merk wel verandering. Gaat wel heel erg langzaam, soms heb ik het gevoel dat ik de enige ben die echt werk verzet. Maar ik geloof ook wel dat hij voor ons gezin wil gaan, want anders was hij wel vertrokken. Maar het idee dat hij doodleuk doorgaat met contact met die andere vrouw terwijl wij aan onze relatie werken maakt me misselijk. En dat hij het me pas na maanden vertelt misschien nog wel meer!
Het ene moment denk ik dat ik gewoon z’n koffers bij de deur zet, het volgende moment denk ik dat ik blij moet zijn dat hij er nog is, nog steeds meegaat naar therapie en dat we het daar wel op kunnen lossen. De therapeut ziet er zelfs na deze gedropte bom nog heil in.
Mijn vriendinnen vinden ongeveer dat ik m aan de hoogste boom moet opknopen. Maar het lukt me niet om hem zo te zien, hij is toch de vader van m’n kinderen en ergens diep van binnen hou ik nog van hem.
Mijn man en ik zijn intussen bijna een jaar in relatietherapie. Onze relatie zat al jaren niet echt lekker meer. We hebben twee kindjes, dus ik vind dat we er alles aan moeten doen om bij elkaar te blijven. Maar mijn gevoel gaat wel alle kanten op momenteel. Eigenlijk is dat nu de belangrijkste reden dat ik nog blijf. Ik wil eerst rust, vooral ook voor de kinderen. Want ik merk dat ze het allemaal meekrijgen en dat breekt mijn hart. Maar het idee dat ze om en om naar een ander huis zouden moeten vind ik nog afschuwelijker.
Tijdens de vorige sessie bij de therapeut heeft mijn man opgebiecht dat hij een affaire heeft gehad. Hij wil niet zeggen met wie, maar ik denk dat ik het wel weet. Hij kent die vrouw al jaren en ik heb mijn gevoel altijd gesust met het idee dat als ze iets zouden hebben dat het dan al lang gebeurd was. Hij zegt dat hij ook verliefd op haar was/is, maar dat die verliefdheid hem juist de ogen geopend heeft dat hij nog voor ons gezin wilde vechten. Hij zegt dat hij dat ook aan haar heeft gezegd en dat ze toen de affaire gestopt hebben. Maar ik weet dat hij haar de afgelopen maanden nog gezien heeft, en ik heb hem ook vaak genoeg met haar zien whatsappen. Hij zegt dat dat alleen vriendschappelijk was. Ik heb toen zo’n gesprek teruggelezen en dat gaat inderdaad niet over sex. Maar hoe leg ik dat nou uit, je leest wel dat ze close zijn.
Ik voel me ontzettend verraden. We zijn in die therapie bezig met onze gedragspatronen. Daar gebeuren echt wel goede dingen, ik merk wel verandering. Gaat wel heel erg langzaam, soms heb ik het gevoel dat ik de enige ben die echt werk verzet. Maar ik geloof ook wel dat hij voor ons gezin wil gaan, want anders was hij wel vertrokken. Maar het idee dat hij doodleuk doorgaat met contact met die andere vrouw terwijl wij aan onze relatie werken maakt me misselijk. En dat hij het me pas na maanden vertelt misschien nog wel meer!
Het ene moment denk ik dat ik gewoon z’n koffers bij de deur zet, het volgende moment denk ik dat ik blij moet zijn dat hij er nog is, nog steeds meegaat naar therapie en dat we het daar wel op kunnen lossen. De therapeut ziet er zelfs na deze gedropte bom nog heil in.
Mijn vriendinnen vinden ongeveer dat ik m aan de hoogste boom moet opknopen. Maar het lukt me niet om hem zo te zien, hij is toch de vader van m’n kinderen en ergens diep van binnen hou ik nog van hem.
anoniem_63b2a67238650 wijzigde dit bericht op 20-04-2019 16:26
Reden: Typfout
Reden: Typfout
0.08% gewijzigd
maandag 22 april 2019 om 13:18
Haasje, wat erg dat jij die vrouw ook kende. In mijn geval is dat ook zo. Ik denk dat hij daarom ook niet wilde zeggen wie ze is. Maar ik kon natuurlijk het een wel met het ander verbinden en dat heeft hij toen niet meer ontkend.
Vind jij het niet vervelend dat jij moest eisen dat hij het contact stopte? Dat zit mij zo dwars. Hij kiest eigenlijk niet echt. In wat jij beschrijft lees ik ook geen echte keuze. Zij bleef maar zo aandringen. Maar hij had toch ook uit zichzelf een keertje nee kunnen zeggen? Verantwoordelijkheid of niet? Dit lijken bijna sociaal wenselijke antwoorden van je man, heel herkenbaar want die krijg ik ook.
Ik vind het ook mooi wat je beschrijft van die berg beklimmen. Zo voelt het voor mij nu ook. En tegelijkertijd wil ik het ook nog niet opgeven. Zo verwarrend allemaal.
Suzan, je hebt gelijk dat het nooit een excuus mag zijn. Wat was bij jullie het keerpunt dat je merkte dat je elkaar terug begon te vinden?
Vind jij het niet vervelend dat jij moest eisen dat hij het contact stopte? Dat zit mij zo dwars. Hij kiest eigenlijk niet echt. In wat jij beschrijft lees ik ook geen echte keuze. Zij bleef maar zo aandringen. Maar hij had toch ook uit zichzelf een keertje nee kunnen zeggen? Verantwoordelijkheid of niet? Dit lijken bijna sociaal wenselijke antwoorden van je man, heel herkenbaar want die krijg ik ook.
Ik vind het ook mooi wat je beschrijft van die berg beklimmen. Zo voelt het voor mij nu ook. En tegelijkertijd wil ik het ook nog niet opgeven. Zo verwarrend allemaal.
Suzan, je hebt gelijk dat het nooit een excuus mag zijn. Wat was bij jullie het keerpunt dat je merkte dat je elkaar terug begon te vinden?
maandag 22 april 2019 om 13:23
Tuurlijk "denkt" ze dat, anders spreekt ze haar eigen beroep tegen. Ik vind het zo'n dooddoener dat geblaat. Sterker eruit komen, alsof ieder stel dit maar eens moet doormaken want dan zijn ze sterker dan voorheen. Ik vind het allemaal een sneue boel. Iemand die echt hecht en sterk is met zijn tweeën komt niet eens in deze situatie terecht, laat staan aan tafel te zitten met een relatietherapeut. Dan is de bodem al bereikt, hoor.Haasje1980 schreef: ↑22-04-2019 10:52Het was nog met dezelfde persoon.
Hij had me alleen het topje van de ijsberg verteld en kon er met niemand anders over praten. Want niemand wist hoe de situatie echt zat behalve hun twee. Het contact is weer begonnen vanuit een emotionele behoefte en het is weer uit de hand gelopen. Door alleen te vertellen over de verliefdheid heeft hij zichzelf willen beschermen (schaamte) en hij beweert dat hij mij niet wilde kwetsen.
En ik zie nu eindelijk weer de man waarmee ik getrouwd ben. De liefde was niet over, in ieder geval niet van mijn kant. Dat maakt het zo lastig om voor een scheiding te kiezen. Ik hou heel veel van hem en hoe het nu gaat is hoe we de relatie graag zouden willen hebben.
Ik heb wel duidelijk uitgesproken dat we beide niet genoegen moeten gaan nemen met een ‘goed genoeg’ scenario. We werken er nu aan en het moet echt echt echt beter en sterker worden, anders moeten we de eer aan onszelf houden. Anders zitten we over 5 jaar weer in dezelfde situatie en daar wordt niemand beter van.
De therapeute denkt dat we er sterker en hechter uit kunnen komen. Maar dat zal wel hard werken vergen van beide kanten.
maandag 22 april 2019 om 13:45
Er werd in het begin van dit topic nogal gebasht op therapeuten, maar als ze dit soort dooddoeners oplepelen snap ik dat wel. Ze houdt je ook een lekkere worst voor, want je moet wel hard werken. Waarmee ze dus eigenlijk zegt dat als je faalt (en ik neem aan dat ze daaronder verstaat dat je de relatie verbreekt), dat je dan gewoon niet hard genoeg gewerkt hebt. Ben je mooi klaar mee.Ksenija schreef: ↑22-04-2019 13:23Tuurlijk "denkt" ze dat, anders spreekt ze haar eigen beroep tegen. Ik vind het zo'n dooddoener dat geblaat. Sterker eruit komen, alsof ieder stel dit maar eens moet doormaken want dan zijn ze sterker dan voorheen. Ik vind het allemaal een sneue boel. Iemand die echt hecht en sterk is met zijn tweeën komt niet eens in deze situatie terecht, laat staan aan tafel te zitten met een relatietherapeut. Dan is de bodem al bereikt, hoor.
Ik wens elke vrouw die met dit soort respectloze egoïsten te maken krijgen voldoende ruggengraat om ze buiten te flikkeren. Liefde is mooi, maar het begint bij zelfliefde en dat impliceert toch dat je grenzen stelt aan hoe een ander met je om mag gaan.
maandag 22 april 2019 om 13:48
Ik wilde echt niet scheiden. Geloof in bij elkaar blijven en je best doen voor elkaar. Helaas had ik niets te willen.Pindakaasjes schreef: ↑22-04-2019 10:52Ik begrijp wat je schrijft.
En er is idd niet 1 onomstotelijke waarheid of juiste manier.
Dat vind ik ook wel de moeilijkheid aan topics als deze..
Mijn hart brak toen ik het verdriet van onze kinderen zag. Ex onttrok zich daar lekker aan. Want ongemakkelijk en daar heeft hij geen zin in.
Maar tot mijn grote verbazing leefden de kinderen helemaal op. Mijn thuis werd huiselijk en gezellig. Er komen vrienden en vrienden van de kinderen over de vloer. Er lopen beesten en ik heb een nieuwe liefde. Een lieve, makkelijke man. Vriendelijk, sociaal en gezellig. Mijn kinderen zijn dol op hem en de jongste mist hem als hij er niet is.
Ik zou het nog steeds niemand aanraden. Maar het is niet het einde van de wereld. Ook al voelt het wel zo.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
maandag 22 april 2019 om 13:51
Alsof dat een schande is.
Je kunt heel veel van elkaar houden , maar toch een poosje “ van het padje zijn “ , lijkt mij. Verliefdheid, burnout, depressie, sleur, je verleden , midlife, ....allemaal redenen waarom het soms mis gaat. Liefde houdt niet in dat je automatisch goed communiceert , goed op elkaar reageert, elkaar niet “ kwijt “ kunt raken. ,
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 22 april 2019 om 14:01
Maar liefde betekent nou ook weer niet dat je per se met elkaar in een relatie moet blijven zitten. Dat is het lastige eraan. Er kan van alles gebeuren in je leven, maar je relatie is ook weer bepalend voor wat er gebeurd. Een slechte relatie is bijvoorbeeld ook een flinke voedingsbron voor een burnout. Als je thuis niet meer op kunt laden van de shit die je op je werk over je heenkrijgt ga je wel tegen de vlakte.
Ik heb nu een vrij verse relatie, nadat ik een tijdje single was na mijn huwelijk met de man die ik als twintiger leerde kennen. Wij hebben het relatief makkelijk omdat we elkaar pas wat later leerden kennen. We snappen allebei inmiddels vrij goed hoe we in elkaar zitten en we zijn volwassen genoeg om daar open over te communiceren. Dus er ontstaat niet zo makkelijk zeer dat oud kan worden, en we hebben in de eerste 2 jaar heel bewust uitgetest of we bij elkaar passen ipv alleen maar de vraag de stellen of we van elkaar houden.
Om me heen in mijn vriendenkring zie ik nu het ene na het andere stel in zwaar weer komen. Een bevriend stel is al bijna 25 jaar samen waarvan ze nu al de helft van de tijd in een giftig dynamiekje zitten. Ze worden daar allebei geen leukere mensen van, hebben al 2 therapeuten versleten maar ze blijven er maar in hangen want 'we houden zo van elkaar'. Dat spreekt voor geen meter uit hun gedrag, maar blijkbaar geloven ze er zelf nog in. Anderen komen bij bosjes in de '7 year itch' en eerlijk gezegd kan ik zo voorspellen wie het nog terug leuk gaan krijgen en wie niet. Bij sommige mensen is de basis maar flinterdun en was die in het begin vooral gebaseerd op 'we zijn al boven de dertig en we willen nog kinderen dus we gaan er maar voor'. Dat kan ook een keuze zijn, maar dan moet je het niet gek vinden als je op een gegeven moment iemand tegenkomt die beter bij je past en dat je daar dan van in de war raakt.
Ik heb nu een vrij verse relatie, nadat ik een tijdje single was na mijn huwelijk met de man die ik als twintiger leerde kennen. Wij hebben het relatief makkelijk omdat we elkaar pas wat later leerden kennen. We snappen allebei inmiddels vrij goed hoe we in elkaar zitten en we zijn volwassen genoeg om daar open over te communiceren. Dus er ontstaat niet zo makkelijk zeer dat oud kan worden, en we hebben in de eerste 2 jaar heel bewust uitgetest of we bij elkaar passen ipv alleen maar de vraag de stellen of we van elkaar houden.
Om me heen in mijn vriendenkring zie ik nu het ene na het andere stel in zwaar weer komen. Een bevriend stel is al bijna 25 jaar samen waarvan ze nu al de helft van de tijd in een giftig dynamiekje zitten. Ze worden daar allebei geen leukere mensen van, hebben al 2 therapeuten versleten maar ze blijven er maar in hangen want 'we houden zo van elkaar'. Dat spreekt voor geen meter uit hun gedrag, maar blijkbaar geloven ze er zelf nog in. Anderen komen bij bosjes in de '7 year itch' en eerlijk gezegd kan ik zo voorspellen wie het nog terug leuk gaan krijgen en wie niet. Bij sommige mensen is de basis maar flinterdun en was die in het begin vooral gebaseerd op 'we zijn al boven de dertig en we willen nog kinderen dus we gaan er maar voor'. Dat kan ook een keuze zijn, maar dan moet je het niet gek vinden als je op een gegeven moment iemand tegenkomt die beter bij je past en dat je daar dan van in de war raakt.
maandag 22 april 2019 om 14:43
Voornamelijk relatietherapie. Mijn man zocht na de geboorte van ons eerste kind zijn heil bij een ander, emotioneel dan. Hij kon het nieuwe gezinsleven niet aan en dacht dat hij al die dingen niet met mij kon bespreken, met een buitenstaander was dat veel makkelijker. Ik probeer het daarmee niet goed te praten, maar dat was voor hem de reden. Toen ik erachter kwam ging ik echt kapot, ik was net van mijn postnatale depressie af en belandde weer in de volgende depressie. Ik wilde in eerste instantie scheiden, mijn man wilde in therapie. Daarbij moet ik wel zeggen dat toen ik erachter kwam, hij direct het contact heeft verbroken met die andere vrouw. Dat hoefde ik hem niet te vragen, dat deed hij zelf al en hij liet daarmee duidelijk zien dat hij voor mij ging en er echt spijt van had. Hij wist op dat moment ook niet meer waar hij het zoeken moest, bang om mij en zijn gezin kwijt te raken, omdat hij zo stom is geweest. Hij heeft me letterlijk huilend op zijn knieën gesmeekt om hem, en onze relatie, nog een kans te geven. Gelukkig voor hem is hij nooit intiem met haar geweest, want dan was ik nooit naar therapie gegaan en zou ik direct de scheiding in gang hebben gezet. Dat is iets wat ik nooit zou kunnen vergeven, want seks is voor mij echt iets wat je alleen maar doet met iemand waar je echt van houdt. We zijn nu inmiddels zo'n 2 jaar verder. De communicatie, en daarmee onze relatie, is beter dan ooit. Ik zeg wel dat, mocht dit ooit nog een keer gebeuren, of het nu alleen emotioneel is of niet, dan is het echt klaar. Ik kan dat echt niet nog een keer aan.Wittevitrage schreef: ↑22-04-2019 13:18Haasje, wat erg dat jij die vrouw ook kende. In mijn geval is dat ook zo. Ik denk dat hij daarom ook niet wilde zeggen wie ze is. Maar ik kon natuurlijk het een wel met het ander verbinden en dat heeft hij toen niet meer ontkend.
Vind jij het niet vervelend dat jij moest eisen dat hij het contact stopte? Dat zit mij zo dwars. Hij kiest eigenlijk niet echt. In wat jij beschrijft lees ik ook geen echte keuze. Zij bleef maar zo aandringen. Maar hij had toch ook uit zichzelf een keertje nee kunnen zeggen? Verantwoordelijkheid of niet? Dit lijken bijna sociaal wenselijke antwoorden van je man, heel herkenbaar want die krijg ik ook.
Ik vind het ook mooi wat je beschrijft van die berg beklimmen. Zo voelt het voor mij nu ook. En tegelijkertijd wil ik het ook nog niet opgeven. Zo verwarrend allemaal.
Suzan, je hebt gelijk dat het nooit een excuus mag zijn. Wat was bij jullie het keerpunt dat je merkte dat je elkaar terug begon te vinden?
maandag 22 april 2019 om 14:43
Ik kon het echt niet beter verwoorden... Men denkt dat het altijd maar beter is voor de kinderen, om dan maar voor elkaar te blijven.Jawlensky schreef: ↑20-04-2019 16:08Het is tegenwoordig een soort in steen gebeitelde wet dat je, als je kinderen hebt, zolang mogelijk bij elkaar moet blijven en veel moet accepteren en lang moet blijven proberen om een slechte relatie weer goed te krijgen.
Ik heb daar mijn bedenkingen bij. Want hoe goed is het voor kinderen om zoveel mee te krijgen, zoals je ook schrijft? Om constant de spanning te voelen die ongetwijfeld in de lucht hangt? Om hun moeder (en misschien ook vader) ongelukkig te zien? Ik denk dat ze daar ook veel last van hebben.
Blijf dus niet te lang proberen. Zeker niet als dat betekent dat jij moet accepteren dat je man emotioneel zo sterk betrokken is bij een andere vrouw. Een vrouw notabene waarmee hij vreemd is gegaan.
Nou, ik had liever gezien dat mijn ouders uit elkaar gegaan zouden zijn, en elkaar gerespecteerd hadden. Zíj zijn er niet beter van geworden, hadden hun leven anders kunnen later verlopen, en ík en mijn zus hadden gelukkige ouders gehad...
maandag 22 april 2019 om 15:21
Je kan nooit zeker weten dat ze geen sex hebben gehad. Nooit. En dat van gezinsleven niet aan is kul. Alsof hij in een derde wereldland leeft en iedere dag moet bedelen voor zijn kinderen. Die doen dat niet eens. Hij kreeg gevoelens voor een ander en klaar. Zoek de oorzaak niet ergens waar het niet is.Suzan_1991 schreef: ↑22-04-2019 14:43Voornamelijk relatietherapie. Mijn man zocht na de geboorte van ons eerste kind zijn heil bij een ander, emotioneel dan. Hij kon het nieuwe gezinsleven niet aan en dacht dat hij al die dingen niet met mij kon bespreken, met een buitenstaander was dat veel makkelijker. Ik probeer het daarmee niet goed te praten, maar dat was voor hem de reden. Toen ik erachter kwam ging ik echt kapot, ik was net van mijn postnatale depressie af en belandde weer in de volgende depressie. Ik wilde in eerste instantie scheiden, mijn man wilde in therapie. Daarbij moet ik wel zeggen dat toen ik erachter kwam, hij direct het contact heeft verbroken met die andere vrouw. Dat hoefde ik hem niet te vragen, dat deed hij zelf al en hij liet daarmee duidelijk zien dat hij voor mij ging en er echt spijt van had. Hij wist op dat moment ook niet meer waar hij het zoeken moest, bang om mij en zijn gezin kwijt te raken, omdat hij zo stom is geweest. Hij heeft me letterlijk huilend op zijn knieën gesmeekt om hem, en onze relatie, nog een kans te geven. Gelukkig voor hem is hij nooit intiem met haar geweest, want dan was ik nooit naar therapie gegaan en zou ik direct de scheiding in gang hebben gezet. Dat is iets wat ik nooit zou kunnen vergeven, want seks is voor mij echt iets wat je alleen maar doet met iemand waar je echt van houdt. We zijn nu inmiddels zo'n 2 jaar verder. De communicatie, en daarmee onze relatie, is beter dan ooit. Ik zeg wel dat, mocht dit ooit nog een keer gebeuren, of het nu alleen emotioneel is of niet, dan is het echt klaar. Ik kan dat echt niet nog een keer aan.
maandag 22 april 2019 om 15:25
Tsja. Jij weet ook niet zeker of jouw partner 100% eerlijk is. Zolang je geen redenen hebt om daar aan te twijfelen stop je vast je handen er voor in het vuur.Ksenija schreef: ↑22-04-2019 15:21Je kan nooit zeker weten dat ze geen sex hebben gehad. Nooit. En dat van gezinsleven niet aan is kul. Alsof hij in een derde wereldland leeft en iedere dag moet bedelen voor zijn kinderen. Die doen dat niet eens. Hij kreeg gevoelens voor een ander en klaar. Zoek de oorzaak niet ergens waar het niet is.
Ik denk dat het gezinsleven met pas een baby en een partner met PND best heavy is. Niet iedereen is mentaal even sterk, he.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 22 april 2019 om 15:25
Maar wanneer kom je dan tot de keuze voor die ander te gaan? Vaak blijven mensen toch bij oude en vertrouwde jeugdliefde, want opnieuw beginnen is dan eng en een risico. En ja, zonde omde jeugliefde op te geven.froufrou80 schreef: ↑22-04-2019 14:01Maar liefde betekent nou ook weer niet dat je per se met elkaar in een relatie moet blijven zitten. Dat is het lastige eraan. Er kan van alles gebeuren in je leven, maar je relatie is ook weer bepalend voor wat er gebeurd. Een slechte relatie is bijvoorbeeld ook een flinke voedingsbron voor een burnout. Als je thuis niet meer op kunt laden van de shit die je op je werk over je heenkrijgt ga je wel tegen de vlakte.
Ik heb nu een vrij verse relatie, nadat ik een tijdje single was na mijn huwelijk met de man die ik als twintiger leerde kennen. Wij hebben het relatief makkelijk omdat we elkaar pas wat later leerden kennen. We snappen allebei inmiddels vrij goed hoe we in elkaar zitten en we zijn volwassen genoeg om daar open over te communiceren. Dus er ontstaat niet zo makkelijk zeer dat oud kan worden, en we hebben in de eerste 2 jaar heel bewust uitgetest of we bij elkaar passen ipv alleen maar de vraag de stellen of we van elkaar houden.
Om me heen in mijn vriendenkring zie ik nu het ene na het andere stel in zwaar weer komen. Een bevriend stel is al bijna 25 jaar samen waarvan ze nu al de helft van de tijd in een giftig dynamiekje zitten. Ze worden daar allebei geen leukere mensen van, hebben al 2 therapeuten versleten maar ze blijven er maar in hangen want 'we houden zo van elkaar'. Dat spreekt voor geen meter uit hun gedrag, maar blijkbaar geloven ze er zelf nog in. Anderen komen bij bosjes in de '7 year itch' en eerlijk gezegd kan ik zo voorspellen wie het nog terug leuk gaan krijgen en wie niet. Bij sommige mensen is de basis maar flinterdun en was die in het begin vooral gebaseerd op 'we zijn al boven de dertig en we willen nog kinderen dus we gaan er maar voor'. Dat kan ook een keuze zijn, maar dan moet je het niet gek vinden als je op een gegeven moment iemand tegenkomt die beter bij je past en dat je daar dan van in de war raakt.
maandag 22 april 2019 om 16:23
Was meer een reactie op hierboven, dat mensen van het pad af kunnen raken, etc.
Toen mijn huwelijk bijna op was ben ik ook een ander tegengekomen. Die was inderdaad de katalysator voor het inzetten van de scheiding. Maar dan nog is er een moment dat je echt een drempel overgaat van "toevallig samen lunchen als collega's" naar bewust met elkaar afspreken om elkaar 1 op 1 te zien, of daar nou sex bij komt of niet. Echt, vreemdgaan overkomt je niet zomaar.
Suzan, hoe was jullie communicatie voor de therapie? Was die in het begin (en voor de zwangerschap) ooit wel goed en makkelijk? Ik bedoel: was er een basis waar je naartoe terug ging of is er als het ware iets nieuws gegroeid? Bij de stellen om me heen zie ik het namelijk alleen maar slagen als die basis er al was. Dat klinkt trouwens of al mijn vrienden in scheiding liggen, dat valt ook wel weer mee. Ik denk soms dat ze makkelijk bij mij komen omdat ik het al eens meegemaakt heb.
maandag 22 april 2019 om 16:33
Maar hoe heb jij dit dan aangepakt? Wacht je dan tot je huwelijk helemaal over is alvorens je verder gaat? En hoeveel tijd gaat erover heen voor je stopt met je huwelijk
Kan me voorstellen dat het zo iets lastig is om te stoppen, met 1 been hier en het andere daar. (en die persoon kan blijven wachten)
En als je hem niet was tegengekomen, was je dan niet gaan scheiden?
Kan me voorstellen dat het zo iets lastig is om te stoppen, met 1 been hier en het andere daar. (en die persoon kan blijven wachten)
En als je hem niet was tegengekomen, was je dan niet gaan scheiden?
maandag 22 april 2019 om 16:37
Ikkuz schreef: ↑22-04-2019 10:39Sommigen roepen heel hard te willen veranderen, maar zitten in een te veilige setting. En als dat in ene wegvalt, moeten ze wel kiezen. Soms zijn nodige bewegingen noodzakelijk om knopen door te hakken.
Ik denk dat je nu nooit echt zal weten of hij voor je gaat. Wacht niet af wat zijn keuze is, maar maak je eigen keuze. Dan weet je waar je aan toe bent.
Dit is echt ZO waar!
Geloof niet alles wat je denkt.
maandag 22 april 2019 om 16:47
Uiteindelijk was ons huwelijk echt te slecht om mee door te gaan. Maar mijn ex was van het soort "je kiest voor elkaar en dat is het dan" dus die wilde beslist niet van stoppen weten. Zo waren we al een jaar of anderhalf aan het modderen. En ik deed wat vrijwel alle mensen in een kutrelatie doen: ik ging de goede en slechte dingen tegen elkaar afwegen. Daar kom je dus nooit uit, tenzij je geslagen wordt ofzo (en zelfs dan zijn er vast dingen die dat 'goedmaken' anders bleef je niet). Ik hield ook nog wel van hem (en doe ik op een bepaalde manier nog steeds!).
Ik heb heel veel gehad aan de boeken van Mira Kirschenbaum. Die stelt dus dat je moet ophouden met dat afwegen omdat je er zo niet uitkomt. Ieder mens heeft mooie en minder mooie kanten en elke relatie heeft goede en minder goede kant. Ze heeft een heel simpel boekje "Scheiden of blijven" waarin ze je als het ware een diagnose laat stellen over je eigen relatie. Doordat ik inmiddels met die ander aan het scharrelen was was het wel makkelijker om te definiëren wat ik nou echt belangrijk vond, het creëerde net de afstand die ik nodig had om het helder te kunnen zien. Achteraf had ik ook twee weken met dat boek in een hotel kunnen gaan zitten, dan was ik op hetzelfde punt uitgekomen met minder gedoe.
Ik heb heel veel gehad aan de boeken van Mira Kirschenbaum. Die stelt dus dat je moet ophouden met dat afwegen omdat je er zo niet uitkomt. Ieder mens heeft mooie en minder mooie kanten en elke relatie heeft goede en minder goede kant. Ze heeft een heel simpel boekje "Scheiden of blijven" waarin ze je als het ware een diagnose laat stellen over je eigen relatie. Doordat ik inmiddels met die ander aan het scharrelen was was het wel makkelijker om te definiëren wat ik nou echt belangrijk vond, het creëerde net de afstand die ik nodig had om het helder te kunnen zien. Achteraf had ik ook twee weken met dat boek in een hotel kunnen gaan zitten, dan was ik op hetzelfde punt uitgekomen met minder gedoe.
maandag 22 april 2019 om 16:53
En ik denk dat de wil om te blijven voor heel veel mensen maar flinterdun is. De vermijding van het onbekende is vaak vele malen groter, zelfs als er al een ander is. Want dan krijg je gedachtes als 'die ander ken ik nog maar een paar maanden, dus ik weet niet wat ik aan die persoon heb' etc. Zo kan je jezelf helemaal in een kringetje vastdraaien.
Ik heb die blog van Chumplady ook gelezen nav dit topic, kende die nog niet. Kan me daar wel in vinden én in herkennen. Pas als je zonder oordeel naar je eigen daden kunt kijken en daar verantwoordelijkheid voor kunt nemen is er nog iets te redden. Ik vind Esther Perel veel te soft op dat gebied, maar haar klanten zijn dan ook hoofdzakelijk mensen die voor het leven in een huwelijk zijn gestapt en daar alleen maar onder hele hoge uitzondering en tegen hele hoge consequenties (religie, cultuur of geld) uit kunnen stappen. Die zijn meer gebaat bij leren hoe ze het voor zichzelf draaglijk kunnen maken.
maandag 22 april 2019 om 17:07
maandag 22 april 2019 om 17:25
Nee niet echt. Ik vind/denk dat als hij echt bij haar had willen zijn dit de uitgelezen kans was geweest.Julus schreef: ↑22-04-2019 11:57Respectloos zeg, dat het ook nog eens met een vriendin was. Dit zegt veel over hoe hij jou/jullie ziet. Klinkt niet zo best. En natuurlijk zegt hij dat alleen zij meer wilde. Als hij het niet wilde was hij er niet mee doorgegaan. Ben je niet bang dat als jullie samen blijven hij altijd blijft denken aan haar, aan hoe het zou kunnen zijn?
En die gedachtes kunnen er altijd zijn, over haar, de buurvrouw, de buurman... bij beide partijen.
Ik wil niet teveel blijven hangen in de als als als. Want die als is nu niet ter sprake. Ik neem mijn beslissingen op hoe ik de situatie zie, niet op hoe ik hem zou kunnen zien. Dan heb ik geen leven meer
maandag 22 april 2019 om 17:31
Het waren collega’s dus in eerste instantie heb ik niet echt het contact verboden. Gevraagd het zakelijk te houden en vertrouwd op zijn woorden. Dat hij haar alleen nog maar zakelijk zag en niet meer persoonlijke dingen besprak. En dat is waarschijnlijk in eerste instantie ook zo geweest, maar langzaamaan toch weer wel, wat uiteindelijk weer uit de hand liep. Hij was naïef en dacht dat ze wel alleen konden praten. Maar heeft ook geen afstand meer genomen toen het niet bij praten bleef. En dat merkte ik omdat hij naar mij toe afstand nam (schuldgevoel).Wittevitrage schreef: ↑22-04-2019 13:18Haasje, wat erg dat jij die vrouw ook kende. In mijn geval is dat ook zo. Ik denk dat hij daarom ook niet wilde zeggen wie ze is. Maar ik kon natuurlijk het een wel met het ander verbinden en dat heeft hij toen niet meer ontkend.
Vind jij het niet vervelend dat jij moest eisen dat hij het contact stopte? Dat zit mij zo dwars. Hij kiest eigenlijk niet echt. In wat jij beschrijft lees ik ook geen echte keuze. Zij bleef maar zo aandringen. Maar hij had toch ook uit zichzelf een keertje nee kunnen zeggen? Verantwoordelijkheid of niet? Dit lijken bijna sociaal wenselijke antwoorden van je man, heel herkenbaar want die krijg ik ook.
En dat soort gedachtes wringen heel erg; zou het uit zichzelf wel zijn gestopt of was het dan nog steeds doorgegaan? Dat onderdruk ik nu, is ook niet goed maar de dagelijkse routine moet ook doorgaan.
maandag 22 april 2019 om 17:37
Ik sta anders in het volgen van therapie. Het is niet de oplossing, maar een hulpmiddel in mijn proces.Ksenija schreef: ↑22-04-2019 13:23Tuurlijk "denkt" ze dat, anders spreekt ze haar eigen beroep tegen. Ik vind het zo'n dooddoener dat geblaat. Sterker eruit komen, alsof ieder stel dit maar eens moet doormaken want dan zijn ze sterker dan voorheen. Ik vind het allemaal een sneue boel. Iemand die echt hecht en sterk is met zijn tweeën komt niet eens in deze situatie terecht, laat staan aan tafel te zitten met een relatietherapeut. Dan is de bodem al bereikt, hoor.
Het klopt; we hadden de bodem bereikt en samen kwamen we daar niet goed genoeg meer vanaf. Dat wilde we wel en waren we al aan het proberen. We waren niet hecht en sterk meer maar wilde dat wel graag weer worden.
De therapeute begeleid ons in dat proces, ziet vanaf een afstand onze patronen die we zelf niet zien omdat we er te midden in zitten. En ja, ze verdient daar haar geld mee (iedereen verdient zijn of haar geld ergens mee) maar ik krijg niet het gevoel dat ze zal gaan rekken. Dat zou betekenen dat zij bepaald en verantwoordelijk is voor ons proces. Nee, dat zijn we zelf. Wij bepalen of het nog goed genoeg voelt en of we op een punt stil staan die geen voldoening geeft
maandag 22 april 2019 om 18:00
Nee hoor, ik zal is kijken waar ik dat terug kan vinden. Geen idee hoe en wat, heb vanmorgen pas het account aangemaaktWittevitrage schreef: ↑22-04-2019 17:33Dank jullie voor alle reacties. Ik vind het zo fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. Haasje, ik heb jou nog een privébericht gestuurd, hoop dat je dat niet erg vind.
maandag 22 april 2019 om 18:03
Haasje, ik las ooit dat een 100 jaar ( of zoiets ) getrouwd stel gevraagd werd naar hun “ geheim “ en dat ze zeiden dat ze echt ook diepe dalen hadden gekend maat nooit tegelijk hadden willen scheiden. Mooi toch : soms trekt de een de kar een poosje, strijkt de ander eens over zijn hart, behoed de een de ander voor nog meer ellende... Laat je hier alsjeblieft niets aanpraten wat je niet voelt, hoor.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 22 april 2019 om 18:12
Frou,
Hoe lang was je dan met die nieuwe voor je overstapte om het zo maar te zeggen? Maar geen kinderen, toch?
Ik heb het idee dat weinig dat doen, want dan denkt ex dat je al jaren met die nieuwe bent en daardoor weg gaat.
Maar die nieuwe van jou was wel vrij?
Anyway, het lijkt me toch lastig om een jeugdliefde te stoppen. Dat hoor ik om me heen. Maar als het echt op is, is het op.
Hoe lang was je dan met die nieuwe voor je overstapte om het zo maar te zeggen? Maar geen kinderen, toch?
Ik heb het idee dat weinig dat doen, want dan denkt ex dat je al jaren met die nieuwe bent en daardoor weg gaat.
Maar die nieuwe van jou was wel vrij?
Anyway, het lijkt me toch lastig om een jeugdliefde te stoppen. Dat hoor ik om me heen. Maar als het echt op is, is het op.
maandag 22 april 2019 om 18:14
Hier doelde ik op en slappelingen blijven hangen.froufrou80 schreef: ↑22-04-2019 16:53En ik denk dat de wil om te blijven voor heel veel mensen maar flinterdun is. De vermijding van het onbekende is vaak vele malen groter, zelfs als er al een ander is. Want dan krijg je gedachtes als 'die ander ken ik nog maar een paar maanden, dus ik weet niet wat ik aan die persoon heb' etc. Zo kan je jezelf helemaal in een kringetje vastdraaien.
Ik heb die blog van Chumplady ook gelezen nav dit topic, kende die nog niet. Kan me daar wel in vinden én in herkennen. Pas als je zonder oordeel naar je eigen daden kunt kijken en daar verantwoordelijkheid voor kunt nemen is er nog iets te redden. Ik vind Esther Perel veel te soft op dat gebied, maar haar klanten zijn dan ook hoofdzakelijk mensen die voor het leven in een huwelijk zijn gestapt en daar alleen maar onder hele hoge uitzondering en tegen hele hoge consequenties (religie, cultuur of geld) uit kunnen stappen. Die zijn meer gebaat bij leren hoe ze het voor zichzelf draaglijk kunnen maken.