Relaties
alle pijlers
Moeder aanspreken met u
dinsdag 17 april 2012 om 15:48
Ik hoorde laatst 2x in korte tijd (verschillende) jonge kinderen hun moeder aanspreken met "u". Mama, bedoelt u deze? of zo iets in een winkel. En iets van Mama daar kunt u betalen (wijzend op een kassa). Ik dacht dat dit ouderwets was, maar het waren jonge moeders met jonge kinderen en was dus erg verbaasd.
Hoe zit dat bij jullie thuis? Of horen jullie dit ook wel vaker en is het toch niet zo vreemd? En worden tante's nog met tante en u aangesproken, vraag ik me dan ook af? (ik ben nog geen moeder en geen tante dus heb geen eigen ervaring).
ben benieuwd!
Hoe zit dat bij jullie thuis? Of horen jullie dit ook wel vaker en is het toch niet zo vreemd? En worden tante's nog met tante en u aangesproken, vraag ik me dan ook af? (ik ben nog geen moeder en geen tante dus heb geen eigen ervaring).
ben benieuwd!
dinsdag 17 april 2012 om 16:11
dinsdag 17 april 2012 om 16:15
quote:_Branwen_ schreef op 17 april 2012 @ 16:09:
[...]
U bent een klootzak is hoe dan ook niet beleefd. Beleefd zijn zit 'm (ook) in gedrag, houding, woordkeuze en intonatie, en niet perse (alleen) in het woordje u.
Inderdaad. Als je kind tegen je zegt: zou je alsjeblieft de boter even willen geven? Dan is dat toch super beleefd? Beter dan dat je kind zegt: heee, geeft u de boter eens!
Mijn dochter is nog te jong, maar ze hoeft van mij absoluut geen u te zeggen. Zou me er niet prettig bij voelen.
[...]
U bent een klootzak is hoe dan ook niet beleefd. Beleefd zijn zit 'm (ook) in gedrag, houding, woordkeuze en intonatie, en niet perse (alleen) in het woordje u.
Inderdaad. Als je kind tegen je zegt: zou je alsjeblieft de boter even willen geven? Dan is dat toch super beleefd? Beter dan dat je kind zegt: heee, geeft u de boter eens!
Mijn dochter is nog te jong, maar ze hoeft van mij absoluut geen u te zeggen. Zou me er niet prettig bij voelen.
dinsdag 17 april 2012 om 16:19
Ik heb pap & mam, opa's en oma's en ooms en tantes nooit met 'u' aan hoeven spreken. Vind dat zelf ook afstandelijk klinken.
Onbekende volwassenen moest ik altijd met 'u' aanspreken. Op de lagere school zeiden we ook 'u' tegen de leraren maar we noemden vrouwen wel 'juffrouw voornaam'. Vreemd genoeg werden de mannelijke leraren met 'meneer achternaam' aangesproken.
Onbekende volwassenen moest ik altijd met 'u' aanspreken. Op de lagere school zeiden we ook 'u' tegen de leraren maar we noemden vrouwen wel 'juffrouw voornaam'. Vreemd genoeg werden de mannelijke leraren met 'meneer achternaam' aangesproken.
dinsdag 17 april 2012 om 16:20
quote:nessemeisje schreef op 17 april 2012 @ 15:56:
[...]
Dat ligt dan aan jou. Ik vind het voornamelijk beleefd.Ik vind dit ook niet beleefd. Ik wil echt niet dat mijn kinderen me zo aan spreken en zal mijn ouders ook nooit zo gaan aanspreken. Ik zeg gewoon pa/ma of papa/mama
[...]
Dat ligt dan aan jou. Ik vind het voornamelijk beleefd.Ik vind dit ook niet beleefd. Ik wil echt niet dat mijn kinderen me zo aan spreken en zal mijn ouders ook nooit zo gaan aanspreken. Ik zeg gewoon pa/ma of papa/mama
Wat goed is tegen de kou, is ook goed tegen de warmte
dinsdag 17 april 2012 om 16:21
Voor diegenen die vinden dat u geen afstand schept.
Hoe verklaren jullie dan dat je vreemden met u hoort aan te spreken en als je elkaar dan beter leert kennen en de oudere persoon toestemming geeft je elkaar kan gaan tutoyeren.
Dan is het geoorloofd om jij en jou te zeggen.
Blijkbaar wordt er vanaf dan wel gejijd en gejouwd omdat er een band is opgebouwd.
Als u toch niet voor afstand zorgt hoef je elkaar na verloop van tijd ook niet te gaan tutoyeren?
Volgens mij zit achter de gedachte om u te moeten zeggen tegen je ouders ook vaak de gedachte dat je ouders niet je vrienden zijn maar je opvoeders waar je respect voor moet hebben. Nou respect kun je echt niet afdwingen door je kinderen u te laten zeggen.
Hoe verklaren jullie dan dat je vreemden met u hoort aan te spreken en als je elkaar dan beter leert kennen en de oudere persoon toestemming geeft je elkaar kan gaan tutoyeren.
Dan is het geoorloofd om jij en jou te zeggen.
Blijkbaar wordt er vanaf dan wel gejijd en gejouwd omdat er een band is opgebouwd.
Als u toch niet voor afstand zorgt hoef je elkaar na verloop van tijd ook niet te gaan tutoyeren?
Volgens mij zit achter de gedachte om u te moeten zeggen tegen je ouders ook vaak de gedachte dat je ouders niet je vrienden zijn maar je opvoeders waar je respect voor moet hebben. Nou respect kun je echt niet afdwingen door je kinderen u te laten zeggen.
dinsdag 17 april 2012 om 16:23
quote:tulpje21 schreef op 17 april 2012 @ 16:16:
U tegen een docent vind ik niet meer dan normaal. Gebeurt dat niet meer op de basisschool? Op de middelbare toch sowieso wel lijkt mij.
In mijn tijd - 2001 tot 1006 middelbare school - werd er echt door niemand u gezegd tegen de leraar. Het was meneer huppeldepup ( achternaam) En daarna 'je'. Was heel erg wennen in het begin, omdat ik tegen zo'n beetje iedereen die ik niet kende 'u' zei. Het werd ook weggewuifd door de leerkrachten die niet met 'u' aangesproken wilden worden, want ' dat klonk zo oud' . Nou ja..Dan niet!
Basisschool was het juf ( voornaam) en meneer ( voornaam).
Mijn moeder vertelde dat zij vroeger op dezelfde middelbare school als ik had gezeten en daar werd uitdrukkelijk gevraagd of de leerlingen de leerkrachten met de voornaam aan wilden spreken. Dat was minder afstandelijk. Zo is er de afgelopen jaren telkens iets veranderd in de omgang tussen leerlingen en leerkrachten. De ene school doet het zo, de ander weer anders.
U tegen een docent vind ik niet meer dan normaal. Gebeurt dat niet meer op de basisschool? Op de middelbare toch sowieso wel lijkt mij.
In mijn tijd - 2001 tot 1006 middelbare school - werd er echt door niemand u gezegd tegen de leraar. Het was meneer huppeldepup ( achternaam) En daarna 'je'. Was heel erg wennen in het begin, omdat ik tegen zo'n beetje iedereen die ik niet kende 'u' zei. Het werd ook weggewuifd door de leerkrachten die niet met 'u' aangesproken wilden worden, want ' dat klonk zo oud' . Nou ja..Dan niet!
Basisschool was het juf ( voornaam) en meneer ( voornaam).
Mijn moeder vertelde dat zij vroeger op dezelfde middelbare school als ik had gezeten en daar werd uitdrukkelijk gevraagd of de leerlingen de leerkrachten met de voornaam aan wilden spreken. Dat was minder afstandelijk. Zo is er de afgelopen jaren telkens iets veranderd in de omgang tussen leerlingen en leerkrachten. De ene school doet het zo, de ander weer anders.
dinsdag 17 april 2012 om 16:24
quote:elninjoo schreef op 17 april 2012 @ 16:19:
maar we noemden vrouwen wel 'juffrouw voornaam'. Vreemd genoeg werden de mannelijke leraren met 'meneer achternaam' aangesproken.
Bij ons ook! M.u.v. één juf; die werd ook met 'juffrouw-achternaam' aangesproken, maar dat was een wat kille, onsympathieke vrouw. Geen idee of dat ze dat zelf ooit zo heeft geïntroduceerd of dat dat vanzelf zo gelopen is vanuit de leerlingen.
Correctie: én een oudere juf die tegen haar pensioen aan zat. De rest van de juffen was jong(er) en werd aangesproken met 'juf-voornaam', m.u.v. de kille.
maar we noemden vrouwen wel 'juffrouw voornaam'. Vreemd genoeg werden de mannelijke leraren met 'meneer achternaam' aangesproken.
Bij ons ook! M.u.v. één juf; die werd ook met 'juffrouw-achternaam' aangesproken, maar dat was een wat kille, onsympathieke vrouw. Geen idee of dat ze dat zelf ooit zo heeft geïntroduceerd of dat dat vanzelf zo gelopen is vanuit de leerlingen.
Correctie: én een oudere juf die tegen haar pensioen aan zat. De rest van de juffen was jong(er) en werd aangesproken met 'juf-voornaam', m.u.v. de kille.
dinsdag 17 april 2012 om 16:24
Ik heb vroeger nooit mijn ouders met u aangesproken en familie ook niet. Had wel iemand van scouting die haar ouders u noemde, vond ik echt zó gek.
Ik heb uiteraard wel geleerd om vreemden/ouderen wel met u aan te spreken en dan ben ik weer té netjes en blijf ze u noemen ook al zeggen ze: "Je mag jij zeggen hoor."
Ik heb uiteraard wel geleerd om vreemden/ouderen wel met u aan te spreken en dan ben ik weer té netjes en blijf ze u noemen ook al zeggen ze: "Je mag jij zeggen hoor."
dinsdag 17 april 2012 om 16:25
quote:_lupine_ schreef op 17 april 2012 @ 15:54:
Ik vind het altijd zo afstandelijk klinken als kinderen hun ouders met u aanspreken.Ik denk er precies hetzelfde over! U zeg je tegen vreemden, niet tegen bekenden. Ik zeg geen u tegen mijn ouders en mijn dochter zegt ook geen u tegen ons of andere familie.
Ik vind het altijd zo afstandelijk klinken als kinderen hun ouders met u aanspreken.Ik denk er precies hetzelfde over! U zeg je tegen vreemden, niet tegen bekenden. Ik zeg geen u tegen mijn ouders en mijn dochter zegt ook geen u tegen ons of andere familie.
dinsdag 17 april 2012 om 16:26
quote:evelynsalt schreef op 17 april 2012 @ 16:19:
U tegen je ouders zeggen? Is niet beleefd maar zwaar achterhaald.....we leven niet meer in de jaren 50. U zeg je tegen oudere mensen en mensen met gezag, maar tegen je eigen familie? Nee.
Dit klopt.
Op mn werk hebben we het laats opgezocht en op de site van de Nederlandse taal stond echt dat het voornamelijk gebruikt werd om afstand te houden en bij zakelijke dingen.
Dit is de evolutie van de Nederlandse taal.
Zo wordt het ook geleerd bij de inburgeringscursus.
Over het algemeen wordt er dus geen u gezegd tegen mensen die je kent.
Ook hoeft geen u gezegd worden tegen mensen die zich met hun voornaam voorstellen of een naambordje op hebben met alleen hun voornaam.
U tegen je ouders zeggen? Is niet beleefd maar zwaar achterhaald.....we leven niet meer in de jaren 50. U zeg je tegen oudere mensen en mensen met gezag, maar tegen je eigen familie? Nee.
Dit klopt.
Op mn werk hebben we het laats opgezocht en op de site van de Nederlandse taal stond echt dat het voornamelijk gebruikt werd om afstand te houden en bij zakelijke dingen.
Dit is de evolutie van de Nederlandse taal.
Zo wordt het ook geleerd bij de inburgeringscursus.
Over het algemeen wordt er dus geen u gezegd tegen mensen die je kent.
Ook hoeft geen u gezegd worden tegen mensen die zich met hun voornaam voorstellen of een naambordje op hebben met alleen hun voornaam.
dinsdag 17 april 2012 om 16:26
quote:evelynsalt schreef op 17 april 2012 @ 16:19:
U tegen je ouders zeggen? Is niet beleefd maar zwaar achterhaald.....we leven niet meer in de jaren 50. U zeg je tegen oudere mensen en mensen met gezag, maar tegen je eigen familie? Nee.
Dit idd..
Zeg ook geen u tegen m'n opa's en oma's, vind ik veel te afstandelijk.
U tegen je ouders zeggen? Is niet beleefd maar zwaar achterhaald.....we leven niet meer in de jaren 50. U zeg je tegen oudere mensen en mensen met gezag, maar tegen je eigen familie? Nee.
Dit idd..
Zeg ook geen u tegen m'n opa's en oma's, vind ik veel te afstandelijk.
dinsdag 17 april 2012 om 16:27
quote:redband schreef op 17 april 2012 @ 16:08:
Wat mij betreft mag het met U aanspreken op school tegen de leerkracht al beginnen.
ja? ik word bijna nooit met u aangesproken, maar met you. Ben blij dat dat gezeur in het Engels over is.
Met als leuk achtergrondweetje: you is het Engelse equivalent van u, de je-vorm is verdwenen, dus feitelijk zeggen Engelstalige kinderen ook u tegen hun ouders.
Wat mij betreft mag het met U aanspreken op school tegen de leerkracht al beginnen.
ja? ik word bijna nooit met u aangesproken, maar met you. Ben blij dat dat gezeur in het Engels over is.
Met als leuk achtergrondweetje: you is het Engelse equivalent van u, de je-vorm is verdwenen, dus feitelijk zeggen Engelstalige kinderen ook u tegen hun ouders.
dinsdag 17 april 2012 om 16:27
quote:truffelmaffia schreef op 17 april 2012 @ 16:24:
Ik heb uiteraard wel geleerd om vreemden/ouderen wel met u aan te spreken en dan ben ik weer té netjes en blijf ze u noemen ook al zeggen ze: "Je mag jij zeggen hoor." Precies! Je voelt bij sommige mensen - voornamelijk oudere statige mensen - wel aan hoe ze aangesproken wensen te worden. Ik heb een advocaat, waar ik toen voor werkte, (oudere man, toen halverwege 60) altijd aangesproken met meneer ***. Ik had een keer telefoon voor hem en tegen hem gezegd meneer *** telefoon voor u. Daar werd door collega's, die daarbij zaten, een beetje besmuikt op gereageerd. De advocaat in kwestie gaf later aan dat ik 'nu maar eens met zijn voornaam moest gaan aanspreken
Ik heb uiteraard wel geleerd om vreemden/ouderen wel met u aan te spreken en dan ben ik weer té netjes en blijf ze u noemen ook al zeggen ze: "Je mag jij zeggen hoor." Precies! Je voelt bij sommige mensen - voornamelijk oudere statige mensen - wel aan hoe ze aangesproken wensen te worden. Ik heb een advocaat, waar ik toen voor werkte, (oudere man, toen halverwege 60) altijd aangesproken met meneer ***. Ik had een keer telefoon voor hem en tegen hem gezegd meneer *** telefoon voor u. Daar werd door collega's, die daarbij zaten, een beetje besmuikt op gereageerd. De advocaat in kwestie gaf later aan dat ik 'nu maar eens met zijn voornaam moest gaan aanspreken
dinsdag 17 april 2012 om 16:29
Op de basisschool spraken we de decenten gewoon aan met: meester Piet, juffrouw Els etc..
Bij mij op het werk zeggen de kinderen ook gewoon Woepsie of juffrouw. Prima.
Met deze mensen heb je dagelijks te maken en dan vind ik het onnodig om steeds u te zeggen. de meeste mensen zeggen ook: oww zeg maar jij hoor!
Wel vind ik het zo netjes dat als je bijvoorbeeld in een restaurant zit.. dat ze dan vragen: Wilt u wat te drinken? Ipv wil je wat te drinken.
Ik zal nooit op straat ofzo aan iemand vragen: Wil je me de weg wijzen?
Nee dan zeg ik wel altijd: Kunt u me de wegwijzen naar...?
Bij mij op het werk zeggen de kinderen ook gewoon Woepsie of juffrouw. Prima.
Met deze mensen heb je dagelijks te maken en dan vind ik het onnodig om steeds u te zeggen. de meeste mensen zeggen ook: oww zeg maar jij hoor!
Wel vind ik het zo netjes dat als je bijvoorbeeld in een restaurant zit.. dat ze dan vragen: Wilt u wat te drinken? Ipv wil je wat te drinken.
Ik zal nooit op straat ofzo aan iemand vragen: Wil je me de weg wijzen?
Nee dan zeg ik wel altijd: Kunt u me de wegwijzen naar...?
Wat goed is tegen de kou, is ook goed tegen de warmte
dinsdag 17 april 2012 om 16:29
quote:Java schreef op 17 april 2012 @ 16:08:
Ik hoor het ook nog regelmatig bij jonge kinderen, bijvoorbeeld in een winkel. Veel klasgenootjes van mijn kinderen spreken mij ook aan met u. Mijn neefjes en nichtjes ook. Ik vind het een streling voor het oor en een teken van een degelijke opvoeding.
Mijn eigen kinderen zeggen geen u tegen mij, maar zelf was ik dat ook al niet gewend bij mijn eigen ouders. Wel zei en zeg ik altijd u tegen mijn grootouders, ooms en tantes.Maar zijn je kinderen dan niet goed opgevoed dat zij wel "je" tegen je zeggen? Of vind je dat toch weer anders dan neefjes / nichtjes?
Ik hoor het ook nog regelmatig bij jonge kinderen, bijvoorbeeld in een winkel. Veel klasgenootjes van mijn kinderen spreken mij ook aan met u. Mijn neefjes en nichtjes ook. Ik vind het een streling voor het oor en een teken van een degelijke opvoeding.
Mijn eigen kinderen zeggen geen u tegen mij, maar zelf was ik dat ook al niet gewend bij mijn eigen ouders. Wel zei en zeg ik altijd u tegen mijn grootouders, ooms en tantes.Maar zijn je kinderen dan niet goed opgevoed dat zij wel "je" tegen je zeggen? Of vind je dat toch weer anders dan neefjes / nichtjes?