Minnaar deel 43

Elegantic schreef: ↑

01-07-2026 08:48

Heel herkenbaar hoe je het schrijft Nounou. Dat is precies hoe ik het ook ervaren heb bij deze man. De 'afwijzing' doet nu ook wel een beetje pijn, waarom kan hij er niet voor gaan met mij? Achja. Het is inmiddels wel weer naar de achtergrond geraakt.
Heb je hem eigenlijk ooit nog gesproken hierna?

Ik had nooit het verlangen dat hij voor mij zou gaan zoals jij dat wel verlangde. Wel op minnaarvlak, ik had hem uit mezelf nooit losgelaten als hij niet was gaan zwabberen. Dat stukje was zo pijnlijk, ik denk ook zeker voor hem. (Al zag ik dat toen niet zo) De seks met mij en alles eromheen opgeven niet omdat het niet werkte tussen ons, maar uit schuldgevoel richting zijn vrouw. Zijn tweestrijd was pittig, het viel mij ook erg zwaar. Wegduwen, terughalen. Omdat hij bleef zwabberen ben ik uitgestapt omdat er dingen stuk gingen, ik heb de knoop doorgehakt waar hij dat niet kon.

Ja, we hebben nog een paar keer gesproken via berichten. In het begin beide vol verdriet maar ook afstand. Een jaar later nog gesproken over waar het voor hem misging in zijn hoofd, zijn schuldgevoel, dat ik daardoor wilde stoppen, de emotionele chaos.
Maar er werd ook uitgesproken dat je nooit weet wat de dag van morgen brengt en dat hij niks uitsluit.
En dat viel me zwaar, ik kreeg op dat moment zo het gevoel dat hij dacht dat ik nog op hem zou wachten. Daar ging de knop om. Wat denkt hij wel niet?

Elegantic schreef: ↑

01-07-2026 18:29

Verder heb ik ook niet meer veel te melden in dit topic maar ik vind het wel nog leuk jullie te lezen

De nasleep, verdriet, de weg na een breuk met minnaar passen anders erg goed in dit topic hoor, vind ik!

Elmervrouw schreef: ↑

01-07-2026 13:09

Ja Nounou, heel herkenbaar ook dit.
Ik denk dat het voor mij nu de opgave is om 'dat gevoel' los te koppelen van de persoon. Want als persoon vind ik zijn gedrag echt super-onaantrekkelijk en ook respectloos, nu ik dat met meer afstand kan bekijken.

Dat denk ik ook en dat valt niet mee. Doordat je het nu met afstand kunt bekijken en zijn gedrag super onaantrekkelijk vind zal dat wel wat 'makkelijker' gaan.

Belangrijkste is dat je de waarde gaat zien van jezelf en jouw aandeel in de seks/relatie die er tussen jullie was. Er zijn twee mensen nodig voor spetterende seks he? Dat hangt niet alleen van hem af. Als het niet in je zou zitten was het er ook niet uitgekomen. Hij heeft de deur geopend, jij hebt de deur nu in handen.

Ik lul nu 'makkelijk' maar dat is het zeker niet hoor. Ik besef nu wel wat ik waard ben en dat heeft echt een behoorlijke tijd gekost. Neem die tijd, jouw tempo. Ik vind dat je een mooi doel hebt beschreven. 'Dat gevoel' loskoppelen van de persoon.

En is dat het nut geweest van je gestuurde en onbeantwoorde bericht? Je ziet hem nu anders daardoor. Eigenlijk vind je hem nu een behoorlijke lul! Dat helpt met loskomen weet ik uit ervaring.

Ja, ik merk ook dat het toch weer even meeschrijven hier helpt bij het restje wat er toch nog zat (of weer zat door mijn berichtje aan hem) echt te gaan loslaten.

Ik ben heel hard met mezelf aan het werk, de afgelopen jaren door therapie, en het proces om mijn waarde als mens en als persoon te erkennen en te voelen is heel erg zwaar en moeilijk (geweest). De waarde als vrouw komt daar, denk ik, nog achteraan. Misschien komt er wel dé lover op mijn pad als ik dat ook begin te voelen.
Maar nooit meer een bezette man!

Elegantic, ik hoop zo dat je echt loskomt van hem. En ik snap dat je je fijne werk niet wilt opgeven. Maar elke ontmoeting of elk contact trekt je weer terug, ik heb het nu zelfs gemerkt terwijl er géén reactie van hem was.

Bedankt voor je verhaal, Nounou, ook bij jou lees ik strijd, overwinningen en geleerde levenslessen. Die laatste overigens niet verwarren met karma want ik zet karma in deze vorm graag weg naar het land der bullshit.
Jij bent al een poos behoorlijk gelukkig met je partner als ik dat zo lees, alleen het seksdeel werkt niet (meer)? Weet jouw partner van je minnaar(s)?
Zoeken naar een vaste minnaar die alles biedt wat je graag wenst is voor mij eigenlijk een redelijk onmogelijke missie gebleken. Eigenlijk werkte het altijd maar een paar maanden, daarna werd het lastig.
Of het werkte een paar weken en dan werd het saai, het was maar net welke bokkensprongen mijn hart maakte.

Elmervrouw, weet je wat je eigenlijk terugtrekt? De periode vóór het gestuurde bericht. De tijd waarin je gedachten afdwalen naar hem en dat wat hij in je losmaakte. En dan de kopworsteling want jij hebt een relatie en ergens weet je (denk ik? ) wel dat contact zoeken met HEM niet binnen jouw relatievorm past. Of maak ik hier een denkfout?
Wat ik bedoel te zeggen is dat de vraag an sich en/of zijn (achterwege blijvende) antwoord er niet eens meer toe deden, het "kwaad" was al geschied. Omdat hij weer beslag nam van je hoofd met de bijbehorende onrust.
En die periode van voor het geschreven bericht, dat is ook het moment waarop je kunt gaan omdenken, kunt gaan doorvoelen want waarom komt hij weer een kamer huren in je hoofd?
Volgende keer stuur jij geen bericht, dat denk ik zeker te weten. Want je herkent het en het klotegevoel van afgelopen week wil je niet weer. En zo kom je steeds een stapje verder.

Nou, dat is erg wisselend binnen mijn relatie. We hebben ons gebrek aan 'die klik' al heel, heel vaak besproken en dat zit er gewoon niet in, en gaat ook niet komen.
Theoretisch 'mag' ik iemand erbij zoeken, maar hij zegt altijd dat het erg ingewikkeld gaat worden, omdat dat bij mij niet vrijblijvend en losjes kan. Hij is het ermee eens dus, maar als het erop aan komt eigenlijk toch ook weer niet.

Toch heb ik wel een tijdje die andere man (die ik tegelijkertijd met minnaar leerde kennen) gezien, en was het FWB na verloop van tijd, voordat ik mijn huidige partner leerde kennen overigens. Maar ik had nooit méér gevoel voor hem, en wilde ook niets méér. Dat was voor mij en hem heel duidelijk. Dus ik denk dat het toch zou kunnen.

Maar ik moet zeggen: elke keer als ik bijv. op Tinder kijk, of een andere datingsite, verlies ik na een paar dagen mijn interesse.. ik weet niet wat dat is.

Zoeken naar een vaste minnaar die alles biedt wat je graag wenst is voor mij eigenlijk een redelijk onmogelijke missie gebleken. Eigenlijk werkte het altijd maar een paar maanden, daarna werd het lastig.
Of het werkte een paar weken en dan werd het saai, het was maar net welke bokkensprongen mijn hart maakte.

Dit dus! Voor mij voelt het nu zo, het lijkt/voelt onmogelijk om iets te vinden wat heerlijk stabiel is en spannend blijft of geen gedoe geeft. Ik geef nog niet op, maar in mijn achterhoofd is dat wel steeds meer aanwezig, de gedachte dat ik het niet ga vinden.

Voor mezelf zou het prima zijn om geen vaste minnaar te hebben. Richting mijn partner vind ik dat wel belangrijk. Vooral discretie omdat hij zich schaamt dat hij mij geen seks geeft. Wat mensen van mij vinden interesseert me niet zoveel. Zijn gevoel hierin wil ik wel respecteren, het is voor hem al moeilijk genoeg.
Hij weet er wel van, maar hij wil er niks van weten. Het is hier geen onderwerp van gesprek meer. Hij berust erin, het is goed zo.

We hebben het heel goed samen! En dat al een hele tijd. De seks is er al vele jaren niet meer, hij kan het fysiek niet meer en blijkbaar stopte bij hem daarmee alle seksuele activiteit. Dat heb ik lang lastig gevonden, er is zoveel meer dan 'de daad'. Hij viel echt volledig stil, toen was het klaar. Daar was ik ontevreden over en dat bleef ik benoemen. Nu rommel ik dus met minnaars!

Levenslessen, voldoende ja!
Karma? Als het een gezellige bitch is?
Nee hoor, ik vind dat zo'n onzin. Ik kan daar niks mee.

Maar ik moet zeggen: elke keer als ik bijv. op Tinder kijk, of een andere datingsite, verlies ik na een paar dagen mijn interesse.. ik weet niet wat dat is.

Interesse in een persoon waar je contact mee gelegd hebt of in het hele gebeuren zelf?

Ik vind dat op zoek gaan naar een date gewoon echt niet leuk. Na wat dagen irriteert het me, laat maar! Dan kriebelt het weer, toch weer even kijken. Tot er toch iets interessants langskomt. Dan weer afwachten of er live een leuke klik is. Ik raak dat wel zat!

Elmervrouw, ik begrijp dat je ook in een relatie bent en 'groen licht' hebt voor een minnaar?
Hoe werkt dat voor jullie in de relatie?

Elmervrouw schreef: ↑

02-07-2026 16:22

Maar ik moet zeggen: elke keer als ik bijv. op Tinder kijk, of een andere datingsite, verlies ik na een paar dagen mijn interesse.. ik weet niet wat dat is.

Misschien wil je het toch niet graag genoeg? Of heb je de lat onbewust toch behoorlijk hoog gelegd waardoor geen man jouw aandacht weet te vangen? Wat ook niet meehelpt is dat je weet dat je partner dit eigenlijk helemaal niet wil, dat zou mij in elk geval wel wat remmen, dan heb je er toch een soort van geheim leven bij ook al is het met toestemming.

Het lijkt mij ook afschuwelijk moet ik heel eerlijk zeggen. Een jaar of 12-15 geleden was het nog wel gezellig op datingsites maar volgens mij is er een hoop veranderd sinds die tijd.
Mocht ik weer single worden dan weet ik niet of ik dat pad weer zou volgen. Misschien zou ik het tegen die tijd op SDC gaan zoeken zo af en toe.

Nounou schreef: ↑

02-07-2026 21:14

De seks is er al vele jaren niet meer, hij kan het fysiek niet meer en blijkbaar stopte bij hem daarmee alle seksuele activiteit. Dat heb ik lang lastig gevonden, er is zoveel meer dan 'de daad'. Hij viel echt volledig stil, toen was het klaar.

Dit lijkt mij zo enorm lastig. Vent en ik hebben het hier regelmatig over, hij nadert de 60 immers, wat als de piel ermee ophoudt? Of hij op een dag gewoon geen zin meer heeft in seks? Of ik want dat kan ook (hoewel ik alle hormoontoestanden tot nu toe heb doorstaan met behoud van libido en bijbehorend vochtgehalte)
Vinden we dan een andere manier om onze liefde voor elkaar lijflijk te laten blijken? En als dat niet werkt, moeten wij dan ook aan de minnaars? Wat een armoe, dat vind ik echt en ik geloof ook niet dat ik daar zin in zou hebben, neuken met de één en relatieën met de ander, horror. En ik wil ook niet op zondag weer naar huis rijden met de pest in mijn lijf omdat hij weer contact zoekt met zijn minnares na een samen-weekend.

Maar vooralsnog blijft het bij horrorgesprekken. De piel doet het nog uitstekend en we hebben nog zo goed als elk weekend zin in elkaar.

De seks was al niet spetterend (achteraf gezien) dat is bij jullie wel anders! Hij is nooit heel ondernemend geweest in bed, weinig seksueel lijfelijk tussendoor. Het was ok, maar niet bijzonder. Ik heb er nooit wat van gedacht hoor. Tot ik dus een man in mijn bed kreeg vol passie. Daardoor werd ik ook wakker en hoe!

Voor jullie hoort de seks echt bij jullie basis, hier was dat niet zo. Is het gemis dan anders? Ik denk van wel. Seks nam al niet veel ruimte in, de relatie heeft een andere basis. Er is wel veel geknuffel, een kus, warmte, in elkaars armen kletsen in de ochtend. Alleen geen geneuk!

Het kan ook zijn dat het bij horrorgesprekken blijft he? Het lijkt er niet op dat jullie zin in elkaar zomaar verdwijnt. Jullie basis is sterk. Er over kunnen communiceren maakt sterk.

Met wat ik nu weet? Hoe het kan voelen? Ik zou een relatie met matige seks niet meer aangaan of in stand houden. Nu de situatie zo is als hij is heb ik er vrede mee. We zijn te veel met elkaar verbonden om alleen om de seks de stekker eruit te trekken.

Ja, ook herkenbaar, die eerste alinea, Nounou. Hier was dat ook vanaf het begin al niet spetterend, en weinig lijfelijk (wel knuffelig trouwens).
Ik heb een tijdje geleden tegen hem gezegd dat ik me niet gezien voel als vrouw. Dat vond hij heel erg om te horen, want hij ziet mij wél zo, maar dat wil ik ook voelen in aanrakingen. Dat was bij minnaar de hele tijd zo.

Hier ook veel verbondenheid. Maar ik zou nu, met wat ik nu weet en voel, stoppen als ik in het begin al voelde dat dat gedeelte maar matig was.

Ik vind het zo lastig. Dat hij er zo dubbel in staat, maakt dat ik er idd niet echt werk van maak. Dan voel ik me toch schuldig ofzo. Het werkt dus niet echt, tot nu toe. Hier trouwens ook sprake van een fysiek probleem bij hem, wat erbij is gekomen (was er in het begin niet).

Goh, Elmervrouw, wat een herkenning.

Klopt, je voelt je niet gezien als vrouw, maar ik zeg dat niet meer tegen mijn partner. Het heeft geen zin want er veranderd niks. Ik was behoorlijk gefrustreerd en dat was niet goed voor onze relatie.
Voor mezelf gesproken, het gaan herkennen dat die vrouw die ik me wel voelde bij minnaar in mij zat heeft ook een stukje rust gegeven richting partner. Ik heb daar niemand voor nodig om dat te voelen. Het zou wel erg gewaardeerd worden! Maar ik heb het niet meer nodig. Het zit niet in hem.
Nu had ik dus laatst een avontuurtje met een man die een enorme lust voor mijn lijf voelde, natuurlijk is dat heerlijk! Zeker als het dan ook nog een leuke man is. Nu iets minder leuk omdat ik niks meer hoor van hem.

Schuldgevoel, soms, maar veel minder dan het was, het slijt. Ik weet dat mijn partner het moeilijk vind, maar ik weet ook dat hij het me gunt. Maar hij wil het verder niet weten en dat respecteer ik.
Ik gun het mezelf enorm. Tijdens mijn afspraakjes ben ik ook helemaal niet met mijn partner bezig maar ik ben daar in het moment en ik geniet van wat is. Ik zie het tegenwoordig als twee losse werelden, soms reis ik even af naar de andere wereld en ga daar dan volledig in op, ik voel me er niet meer schuldig over. In het begin, het thuiskomen na een afspraakje? Horrorgevoel. Maar ik wil iets dus ik zal er doorheen moeten gaan!

Met mijn eerste minnaar kon ik mijn gedachten en schuldgevoelens ook bespreken, dat was zo fijn. Hij herkende natuurlijk de situatie. Fijne partner, geen seks, wel verbondenheid. Hij loog thuis en kon dat niet meer voor zichzelf verkroppen. Het vrat hem op.

Ja, eens, ik zou nu ook anders kiezen voor mezelf als in het begin van een relatie de seks of lustgevoelens matig zijn. Maar ik heb ze destijds niet herkend als matig. Ik vond seks erg overdreven allemaal, niks mindblowing, lekker, maar geen euforie hoor. Tot het dat wel was! Soms denk ik, ik had het liever niet geweten dan had ik het ook niet gemist (al zoek je wel ergens naar natuurlijk als je het pad bewandeld wat ik heb bewandeld). Maar vaker denk ik, dit had ik nooit willen missen!

Wil je wat meer vertellen over hoe je partner erin staat? Wat dit met jou doet?
Wat zou je willen voor jezelf en voel je ruimte om dat na te jagen?

Goedemorgen! Mooie verhalen lees ik hier. Kan niet overal op reageren en mijn situatie is ook heel anders maar heb wel in een sexloze relatie gezeten waarin ik ook ben begonnen met vreemdgaan en later met weeerzijdse toestemming. Echter dreef het ons verder uit elkaar en zijn we gescheiden. Moeilijke tijd.

Ik ben blij met mijn single bestaan. Al blijven mensen vragen waarom ‘zo’n leuke en knappe vrouw geen man kan vinden’. Vermoeiend.

Natuurlijk verlang ik ook wel eens naar die verbondenheid en partnerschap. Die ene speciale die er ook helemaal voor jou is. Maar niet zo vaak. En het is ook bijna onmogelijk te vinden als je zoekt. Het is goed zoals het is. En wat er op mijn pad mag komen is welkom.

Minnaar gaat volgende week bijna 3 weken op vakantie en kan hem ook niet meer zien voor die tijd. Dat is even taai. Het contact is ook wat stroever. Misschien is wat afstand nu ook even goed. Ik voel me wel veilig in deze ‘relatie’ dus raak er niet van in paniek. Ik ben zeker van ons gevoel voor elkaar.

Vanavond als het goed is een date Met een jongeman van mijn werk. Ja, best onhandig maar hij werkt op een compleet andere afdeling en zie hem alleen af en toe in onze kantine of eens in de gang. Ik ben nieuwsgierig naar hem en hij naar mij.

Verder zijn alle contacten wat doodgebloed. De single man vind ik toch wat minder sympathiek na wat verder app contact. Wat kernwaarden die verschillen en daar knap ik dan toch op af.

Oei die vervelende zomervakanties, zo lastig in een minnaars relatie.

Veel plezier met je date vanavond!

Nounou schreef: ↑

04-07-2026 07:52

Wil je wat meer vertellen over hoe je partner erin staat? Wat dit met jou doet?
Wat zou je willen voor jezelf en voel je ruimte om dat na te jagen?

Ik had destijds zo genoeg van het stiekeme gedoe van mijn minnaar zijn kant; als ik iets wilde kon het niet, en hij draaide daar maar omheen, en uiteindelijk heb ik er een einde aan gemaakt. Echt nog nooit zoveel liefdesverdriet gehad!

Ik ben veel te snel weer gaan daten, en leerde toen deze eerlijke, oprechte man kennen, zonder dubbele agenda, zonder vaagheden; betrouwbaar. Alles wat ik zocht, dacht ik. En ik zat nog zo in de flow van het gevoel met minnaar, dat ik er eerst niet eens zo'n erg in had dat het allemaal niet zo spannend was, of niet zo'n klik. Ik was nog helemaal die sensuele vrouw, speels ook.

Wat er met ons gebeurde, was dat ik amper nog wat durfde, omdat het niet resoneerde. Hij zat op een heel ander level. Hij durfde amper nog wat te ondernemen, en ik ook niet, dat is wat er eigenlijk gebeurde. Heel veel gesprekken over gehad, zelfs meegenomen in de therapie. En toen zijn lichamelijke probleem er nog bij kwam, is dat nog frustrerender geworden. En ik vind het ook niet leuk van mezelf eigenlijk, dat ik heb gezegd dat ik me geen vrouw meer voelde bij hem, maar ik weet gewoon niet hoe ik ermee moet omgaan.

Ik blijf zelf een beetje op twee benen hinken. Zou willen dat ik een WFB had, zoals die eerdere man (maar hij niet!), maar ben zelf ook een beetje uit die sensuele verleidersmodus. Haak af als ik een paar dagen op SL of SF zit, of op Tinder.
Waar vind jij je minnaars?

Omdat zijn houding dus een beetje dubbel is hierin, voel ik niet echt de ruimte. En dan speelt er oude schaamte op, wat met mijn verleden te maken heeft. Mag ik iets willen? Mag ik voor iets gaan wat ik nodig heb, of denk te hebben? Zoiets.

Ik zit al een paar dagen te twijfelen of ik hier zal posten, omdat ik zelf geen minnaar heb of wil, maar het onderwerp houdt me bezig sinds ik ‘Alles voor de reis’ van Adriaan van Dis las, over zijn 40-jarige geheime affaire (spreek je na zoveel jaren nog van een ‘affaire’?) met Ellen Jens, die getrouwd was met Wim T. Schippers. De vraag is na lezing van het boek ook hoe geheim hun relatie was. Maar een volwaardige driehoeksverhouding was het ook niet, omdat Ellen (Eefje in het boek) er niet over wilde praten: zij leidde twee totaal gescheiden levens, drie dagen met Wim in Amsterdam en 4 dagen met Adriaan in haar strandhuisje (zo beweert Adriaan tenminste in het boek, en niet zonder trots, want hij had dus een dag extra).

Maar de twee mannen spraken elkaar niet en hadden zelfs een hekel aan elkaar (begrijpelijk). Ellen/Eefje had de regie. Tot het eind van haar leven wist zíj het perfect voor zichzelf te regelen, ze had twee toegewijde aanbidders die allebei leden onder haar ontrouw (die dus onbespreekbaar was) maar die haar allebei op handen droegen.

Ik vroeg me tijdens het lezen af: had Ellen Jens als een van de weinigen in de gaten dat liefde en seks alleen romantisch en superieur blijven als iemand nét onbereikbaar blijft?

Ik herken je gevoel zo Elmervrouw. Mag ik iets willen. Mag ik hier voor gaan?
Mijn antwoord aan mezelf is heel lang nee geweest. Ik had er geen recht op, verdiende het niet, voelde me waardeloos. Erfenisje uit mijn jeugd. Ik was niks waard, liefde kreeg ik niet, verdiende ik niet. Dat vond mijn moeder dan toch. Als dat met de paplepel ingegoten wordt maakt dat je erg klein, het is het enige wat ik kende dus ik heb daar lang aan vastgehouden.

Mijn huidige partner heeft daar de eerste veranderingen gebracht. Onvoorwaardelijke liefde en houden van. Mij zien voor wie ik ben en het is ok. Meer dan ok, je bent een pracht vrouw met een heerlijk karakter en de mooiste ogen.
Ik kon mezelf eindelijk laten zien. Hij zag mij en dat was een heerlijk gevoel. Zijn nuchterheid, directe humor, heerlijke persoonlijkheid gaven mij een veilige omgeving waarin ik mezelf kon zijn. Compleet met warmte.

In de jaren veranderde ik eigenlijk naar wie ik ben. Ik mocht gezien worden voor wie ik was. Maar jeugdshit is zo hardnekkig. Voortdurend het stemmetje van mijn moeder in mijn achterhoofd. Waardeloos!

Therapie, ik wil van dat stemmetje af. We zijn gaan werken aan mijn eigenwaarde. Wie ben je, wat wil je, wat gun jij jezelf, enz. En ik moet zeggen dat het mij enorm geholpen heeft en vlot ook! Ik stuur je een pb met de link wat ik gedaan heb. Ik vond het erg zweverig klinken maar ik dacht ik heb geen zin in eindeloos geouwehoer met een psych, aanpakken en door. Mijn beste investering ooit.

Voor mij werkte het als een soort trechter die verstopt zat. Mijn jeugd zat als een grote steen voor de uitgang. Veel van wat daarna in mijn leven gebeurd is was een gevolg van mijn jeugd. De steen werd vermorzeld en schoot de trechter uit, de rest wat er opgestapeld lag volgde vanzelf. Ik moest er wel voor werken, het was vreselijk pijnlijk het aan te gaan, maar ik had mezelf geen mooier cadeau kunnen geven.

En daar ontpopte een vrouw die mijn partner allang kende, zag, maar ik moest haar zelf gaan zien en dat gebeurde dus in de jaren na de therapie.

Dus ja, ik kies nu voor mezelf, ik heb er recht op, ik mag wat willen zonder schuldgevoel en dat gaat me tegenwoordig best makkelijk af, het is bijna eng! maar het went ook heel snel want het voelt lekker.

Het is lullig dat mijn partner de aanzet was richting dit hele gebeuren. Maar ik ontwaak natuurlijk niet alleen op seksueel gebied. Op alle gebieden zijn er grote verschuivingen geweest en mijn grootste "fan" die me aan de zijlijn aanmoedigde was en is hij.
Ik ging van grijs muisje naar een vrouw met zelfvertrouwen. Hij heeft de eerste duwtjes gegeven. Nu staan we gelijkwaardig naast elkaar en we gunnen elkaar de wereld.

Natuurlijk zeg je dat je je geen vrouw voelt, dat heb ik ook gedaan. Maar dat je dat zegt, ik voel me geen vrouw is goed. Want daarmee geef je aan dat je dit wel graag voelt. Daarmee neem je ruimte in en dat mag. Het kan dus ook bij je partner, anders deed je het niet. Ja, het is pijnlijk. Maar hij is een volwassen man, jij voelt je zo dus je mag dat bespreekbaar maken. (Vind ik) en het is toch wel fijn dat hij dan zegt dat hij je wel zo ziet. Hij uit het alleen niet met de aanraking die je zo verlangt. Dat is kut, ik weet er alles van, maar probeer er niet in te verzuipen of het als een verwijt te brengen. Dat hou ik mezelf steeds voor want dat is schadelijk voor mijn relatie. Ik heb het gezegd, hij weet het, we hebben erover gesproken, ik moet dit nu verder met mezelf uitvechten. Wat ga ik eraan doen?

Een minnaar shoppen dus!

Nounou, bedankt voor het delen. Ik weet eigenlijk niet wat ik moet zeggen. Wat je zegt over je partner, zo is eigenlijk mijn huidige partner ook.
Het is nog steeds heel erg verwarrend.

Soms denk ik dat er téveel in mijn leven is gebeurd om 'overheen te komen'. Jeugdtrauma, check.
Dat is de 'basis'. Van daaruit is er ZO veel gebeurd op zo diep niveau (heeft o.a. met mijn kinderen te maken en partner van destijds). Daar ben ik nog steeds ook van aan het bijkomen, geloof ik.

En ik heb in mijn leven meerdere langere relaties gehad, die ik zelf heb beëindigd om redenen die ik nu heel goed begrijp. Toen wist ik alleen dat ik het zo niet wilde.
Als ik deze partner veel eerder had leren kennen, was dat heel ondersteunend en goed geweest. Maar dan hadden we waarschijnlijk niet bij elkaar gepast, gezien zijn levensstijl in eerdere jaren.

Ik ga je pb lezen.